САВОЛ:
Лутфан Румиён 8:28-ро дар рӯшноии чунин офатҳо, ба монанди заминларзаҳо дар Ҳаитӣ дар соли 2010 ва Ҷопон дар соли 2011 шарҳ диҳед?
«Ва мо медонем, ки дар ҳама чиз Худо барои некии онҳое, ки Ӯро дӯст медоранд, ки мувофиқи мақсади Ӯ даъват шудаанд, кор мекунад. Зеро онҳоеро, ки Худо пеш аз ин медонист, Ӯ низ пеш аз ин муайян кард, ки ба сурати Писари Ӯ мувофиқат кунанд, то Ӯ дар байни бисёре аз бародарон ва хоҳарон нахустзода бошад.» — Румиён 8:28-29 NIV
ҶАВОБ:
Офатҳо яке аз хусусиятҳои ҷаҳони гунаҳкори мо мебошанд. Азоби ҳозира ва ҷалоли ояндаи мо мавзӯъҳои Румиён 8:18-30 мебошанд. Дар ин порча ба мо се ҳақиқат дода шудааст, ки ба мо дар замонҳои азоб кӯмак мекунанд.
Аввалан,
«Мо медонем, ки тамоми офариниш то ҳол мисли дарди таваллуд нола мекунад» (8:22-25). Масеҳиён ягона азобкашон нестанд – «тамоми офариниш» азоб мекашад. Масеҳиён ва инчунин боқимондаи офариниши Худо таъсир мерасонанд. Аммо азоби мо ё вақте ки мо мемирем ва бо Худованд меравем, ё вақте ки мо эҳё мешавем, то ҷисмҳои нав гирем, ба охир мерасад (2 Қӯринтиён 5:1-10; 1 Тассалуникиён 4:15-18; 1 Қӯринтиён 15:51-57).
Дуюм,
азбаски «мо намедонем, ки барои чӣ дуо кунем», Рӯҳи Муқаддас барои мо дуо мекунад (8:26-27). Пас, мо метавонем бидонем, ки Рӯҳи Муқаддас барои мо дуо мекунад, вақте ки мо аз замонҳои душвор мегузарем.
Сеюм,
«Мо медонем, ки дар ҳама чиз Худо барои некии онҳое, ки Ӯро дӯст медоранд, кор мекунад» (8:28-30). Хоҳиши Худо ин аст, ки имондорон «ба сурати Писари Ӯ мувофиқат кунанд», зеро онҳо «даъват шудаанд», «сафед карда шудаанд» ва «ҷалол дода хоҳанд шуд» (8:29-30).
Пас, Румиён 8:28 ду чизро дар контекст мегузорад, то ба масеҳиён дар замонҳои душвор кӯмак кунад.
Аввалан,
мо «мувофиқи мақсади Ӯ даъват шудаем». Худо мехоҳад, ки ҳамаи имондорон мисли Исо бошанд, то онҳо хислати Ӯро мубодила кунанд. Ӯ мехоҳад, ки ҳаёти онҳо тағир ёбад (2 Қӯринтиён 3:18). Ҳар чизе, ки рӯй медиҳад, хоҳ чизҳои хуб ё бад, ин мақсадро дорад. Ин офатҳо, азобҳо ва фоҷиаҳоро дар бар мегирад.
Дуюм,
«Дар ҳама чиз Худо барои некии онҳое, ки Ӯро дӯст медоранд, кор мекунад.» «Барои некӣ» чӣ маъно дорад? Бешубҳа, ин ҳама чизест, ки бо мақсади Худо мувофиқ аст, ки ҳаёти моро ба монанди Худованди мо табдил диҳад. «Ҳама чиз» ҳама ҳолатҳои ҳаётро дар бар мегирад. Ин оят мегӯяд, ки Худо онҳоро барои расидан ба мақсадҳои худ истифода мебарад. Масалан, ҳарчанд Юсуф сахт муносибат карда шуд, ӯ эътироф кард, ки «Худо онро барои некӣ пешбинӣ кардааст», зеро он барои наҷот додани бисёре аз ҳаётҳо, аз ҷумла насли Иброҳим истифода шуд (Ҳастӣ 50:20). Инчунин Ҳизқиё эътироф кард, ки азобе, ки ӯ дар давраи бемории ҷиддии худ аз сар гузаронд, барои «манфиати» ӯ буд, зеро он ба ӯ имкон дод, ки ҳангоми барқарор шудани саломатиаш Худоро ситоиш кунад (Ишаъё 38:17-20).
Чӣ тавр аз офатҳо, ба монанди заминларзаҳо, тсуннамиҳо ва тӯфонҳои ахир, ки боиси ин қадар азобу фоҷиа шуданд, некӣ ба даст овардан мумкин аст? Мо бояд дарк кунем, ки «некӣ» дар Румиён 8:28 ба имондорон муроҷиат карда шудааст. Худо азобро иҷозат медиҳад ва онро барои некии мо, барои баракати дигарон ва барои ҷалоли худ истифода мебарад. Нависандаи Ибриён инро навиштааст:
«Ҳеҷ интизом дар он вақт гуворо ба назар намерасад, балки дардовар аст. Аммо баъдтар, он барои онҳое, ки аз он омӯхта шудаанд, ҳосили адолат ва сулҳро ба вуҷуд меорад» (Ибриён 12:11).
Инчунин, вақте ки Петрус ба замонҳои охир, ки бо офатҳо тавсиф мешаванд, муроҷиат кард, ӯ ба мо маслиҳат дод, ки дуо карданро давом диҳем, ба ниёзмандон кӯмак кунем ва тӯҳфаҳои худро барои хидмат ба дигарон истифода барем (1 Петрус 4:7-11). Офатҳо барои мо имкониятҳо фароҳам меоранд, ки ба ниёзмандон тасаллӣ ва кӯмак расонем. Офатҳо барои мо имкониятҳо фароҳам меоранд, ки табиати илоҳии худро бо бештар ба Масеҳ монанд шудан инкишоф диҳем (Эфсӯсиён 4:22-24).
Аммо дар бораи марг чӣ? Марг бадтарин чизест, ки метавонад ба ғайриимондорон рӯй диҳад; аммо он масеҳиёнро ба ҳузури Худо мебарад, ки беҳтарин чизест, ки метавонад рӯй диҳад! Павлус гуфт, ки «мурданд фоида аст», зеро ин маънои бо Масеҳ буданро дорад (Филиппиён 1:21). Аммо мувозинат кардани ҷанбаҳои ҷисмонӣ ва рӯҳонии ҳаёт душвор буда метавонад.
Павлус гуфт, ки Худо «моро дар олами осмонӣ бо ҳар баракати рӯҳонӣ дар Масеҳ баракат додааст» (Эфсӯсиён 1:3). Дар ин ҷо мо мебинем, ки баракатҳои ба имондорон ваъдашуда рӯҳонӣ ҳастанд, на ҷисмонӣ. Ҳарчанд офатҳо, азобҳо ва фоҷиаҳо метавонанд моликияти ҷисмонии моро нобуд кунанд, онҳо баракатҳои рӯҳонии моро намегиранд. Худо ба мо он чизеро медиҳад, ки ба мо лозим аст, на он чизеро, ки мо мехоҳем. Исо мурд, то рӯҳҳо ва ҷонҳои моро наҷот диҳад, на ҷисмҳои моро.
Пас, Румиён 8:28 мегӯяд, ки Худо «ҳама чизро» барои рушди рӯҳонии мо истифода мебарад. Вақте ки мо ин принсипро ба офатҳо, ба монанди заминларзаҳо, тсуннамиҳо ва тӯфонҳо татбиқ мекунем, мо дарк мекунем, ки ҳатто онҳо метавонанд барои кӯмак ба мо дар бештар ба Масеҳ монанд шудан истифода шаванд.
Дар ҳама чиз: Румиён 8:28 татбиқ карда шуд
Худо «дар ҳама чиз» – на танҳо ҳодисаҳои ҷудогона – барои некии мо кор мекунад. Ин маънои онро надорад, ки ҳама чизе, ки ба мо рӯй медиҳад, хуб аст. Бадӣ дар ҷаҳони афтодаи мо паҳн шудааст, аммо Худо қодир аст, ки ҳар як ҳолатро барои некии дарозмуддати мо тағир диҳад. Қайд кунед, ки Худо барои хушбахт кардани мо кор намекунад, балки барои иҷрои мақсади худ. Инчунин қайд кунед, ки ин ваъда барои ҳама нест. Онро танҳо онҳое талаб карда метавонанд, ки Худоро дӯст медоранд ва мувофиқи мақсади Ӯ даъват шудаанд. Онҳое, ки «даъват шудаанд», онҳое ҳастанд, ки Рӯҳи Муқаддас онҳоро бовар мекунонад ва имкон медиҳад, ки Масеҳро қабул кунанд. Чунин одамон дурнамои нав, тафаккури нав дар бораи ҳаёт доранд. Онҳо ба Худо эътимод доранд, на ба ганҷҳои ҳаёт. Онҳо амнияти худро дар осмон меҷӯянд, на дар замин; онҳо меомӯзанд, ки дард ва таъқиботро қабул кунанд, на кина кунанд, зеро Худо бо онҳост. — Китоби Муқаддаси Татбиқи Ҳаёт
