«Бар Ӯ Худои Падар мӯҳри Худро гузоштааст.» (Юҳанно 6:27) Аз лаҳзае ки Рӯҳи Муқаддас дар Пантикост ба замин омад, ҳар касе, ки ба Инҷил имон меорад, бо хуни Исо наҷот ёфта, бо Рӯҳи Муқаддас мӯҳр зада мешавад (ниг. Эфсӯсиён 1:13). Худо, ба таври маҷозӣ, мӯҳри Худро бар шахс мегузорад ва мегӯяд: Ин шахс ба Ман тааллуқ дорад — барои замон ва абадият!
Тасаввур кунед, ки як деҳқон мехоҳад гӯсфанд харад. Пас аз он ки ӯ нархи онҳоро пардохт кард, онҳоро бо ҳарфҳои аввали номи худ қайд мекунад. Чаро ӯ ин корро мекунад? Барои нишон додани он ки онҳо моликияти ӯ ҳастанд ва то ки ӯ якеро, агар гум шавад, шинохта тавонад. Пардохти нарх ба онҳо ҳуқуқ медиҳад, ки моликияти ӯ бошанд ва аломат онҳоро ҳамчун моли ӯ муайян мекунад.
Ҳамин тавр аст, вақте ки Худо имондорро бо Рӯҳи Худро мӯҳр мезанад: Хуни Масеҳ нархест, ки Худо шуморо бо он харидааст, ва Рӯҳи Муқаддас мӯҳри илоҳиест, ки шуморо ҳамчун моликияти Ӯ қайд мекунад.
Бо Писари Худо дигар буд: Ӯ ба таври оммавӣ бо Рӯҳ аз сабаби камолоти шахсии худ мӯҳр зада шуд (ниг. Юҳанно 6:27)! 30 сол Ӯ дар назди Худо беайб зиндагӣ карда буд. Ҳоло Ӯ барои ҳаёти комилан муқаддаси худ аз осмон эътирофи илоҳӣ гирифт.
Падар мӯҳри Худро ба таври оммавӣ бар Ӯ гузошт, то равшан созад, ки ин Мард аз ҳамаи онҳое, ки аз ҷониби Яҳё дар Урдун таъмид гирифта буданд, комилан фарқ дошт. Ӯ ягона мардест, ки пеш аз рехтани хун бо Рӯҳи Муқаддас мӯҳр зада шуд.
Агар шумо ба Рӯҳи Муқаддас иҷозат диҳед, ки дар дохили шумо озодона кор кунад, Худованд метавонад инро ҳамчун номаи тавсияи илоҳӣ ба одамоне, ки шумо бо онҳо сару кор доред, истифода барад.
На он кас, ки худро тавсия медиҳад, тасдиқ карда мешавад, балки он кас, ки Худованд тавсия медиҳад (2 Қӯринтиён 10:18).
Вақте ки Рӯҳи Худо дар шумо ва тавассути шумо кор мекунад, он намоён хоҳад шуд. Павлус дар ишора ба хидмати худ ба Қӯринтиён менависад,
Шумо нишон медиҳед, ки шумо номае аз Масеҳ ҳастед, ки аз ҷониби мо расонида шудааст, на бо сиёҳӣ, балки бо Рӯҳи Худои зинда навишта шудааст (2 Қӯринтиён 3:3).
Хизматгорони содиқ ва вобастаи Худо бо он фарқ мекунанд, ки Рӯҳ метавонад дар онҳо озодона кор кунад (ниг. 2 Қӯринтиён 6:3, 6)!
Мисоли зерин, ки аз ҷониби Ҳ.Л. Ҳейкоп аз таҷрибаи худ оварда шудааст, нишон медиҳад, ки чӣ тавр Рӯҳи Муқаддас метавонад роҳнамоӣ кунад, вақте ки мо худро ба Ӯ дастрас мекунем:
«Ҳаждаҳ сол пеш, ман бори аввал ба Амрико рафтам. Ман ва занам ба шаҳре мерафтем, ки дар он ҷо як ҷамъияте буд, ки мо чанд бародарро мешинохтем. Аммо дар роҳ, Худованд ба ман гуфт: «Ту бояд ба фалон шаҳр равӣ.» Ин ҷои комилан дигар буд! Ман ҳеҷ гоҳ дар он ҷо набудам, ҳеҷ касро намешинохтам ва ман ҳеҷ ном ё суроға надоштам. Ман маҷбур шудам, ки садҳо километр роҳро тай кунам, то суроғаи як бародарро дар он шаҳр пайдо кунам. Ҳоло, мо рӯзи шанбеи шом ба он ҷо расидем ва моро гарм қабул карданд. Мо то рӯзи панҷшанбеи оянда мондем. Дар ин муддат, мизбони ман ба ман дар бораи муносибатҳо дар ҷамъияти маҳаллӣ чизе гуфт. Тавре ки гуфтам, мо бародарону хоҳарон ё шароити онҳоро намешинохтем. Чун одат, ҳар шом вохӯрӣ буд ва Худованд маро барои мавъизаи Калом истифода бурд. Ниҳоят, шоми чоршанбе, баъзе аз бародарон ба назди ман омада, бо ман сӯҳбат карданд. Онҳо гуфтанд, ки вазъият дар ҷамъият чунон бад шудааст ва чунин ихтилофот ба вуҷуд омадааст, ки онҳо ин ҳафта тасмим гирифтаанд, ки ҷудо шаванд. Аммо, онҳо гуфтанд, ки Худованд маро фиристодааст ва эълони Калом ба онҳо равшан сохтааст, ки ҷудошавӣ хуб нест. Аз ин рӯ, онҳо ҷудо намешаванд, балки якҷоя мемонанд. Пас Худованд маро ба он ҷо фиристода буд, ҳарчанд ман дар бораи ин ҳама чизҳо чизе намедонистам.» Ҷ.П.С.
