«Ман нурро меофарам ва торикиро халқ мекунам; Ман осоиштагӣ меофарам ва бадиро халқ мекунам! Ман, Худованд, ҳамаи инҳоро мекунам!» (Ишаъё 45:7)
Чӣ қадар ҷаҳони ғамангезе мебуд, агар онро тақдир идора мекард! Агар нуру сояҳои омехтаи он, шодиву ғамҳои он — натиҷаи тасодуфи беандеша ё бахти кӯр ва саркаш мебуд! Чӣ қадар хушбахтӣ аст, ки ҳар як ҳодисаи алоҳидае, ки ба ман рӯй медиҳад, «фикри Худо» аст — иҷрои иродаи тағйирнопазири Ӯ!
Оё ин ҷаҳони моддӣ аст? Ин Ӯст, ки «нурро меофарад ва торикиро халқ мекунад» — ки офтобу моҳро барои мавсимҳои худ таъин мекунад — ки ба баҳр фармони худро медиҳад — ки гунҷишкро дар афтоданаш назорат мекунад — ки савсанро дар саҳро нигоҳубин мекунад — ва ки хурдтарин гулеро, ки дар марғзор мешукуфад, ранг мекунад.
Оё ин ҷаҳони ахлоқӣ аст? Ҳамаи ҳодисаҳо аз ҷониби Ӯ пешакӣ муайян ва пешакӣ тартиб дода шудаанд! «Ман осоиштагӣ меофарам ва бадиро халқ мекунам!» Ҳам шукуфоӣ ва ҳам мусибат таъиноти Ӯст. Худованд, ки аз қадим растании соябони Юнусро омода карда буд, кирмро низ омода кард. Ӯ медиҳад — ва Ӯ мегирад. Ӯ ҳар як ашкро шакл медиҳад. Ӯ «онҳоро ба шишаи Худ мегузорад». Ӯ ҳамаи онҳоро медонад, ҳамаи онҳоро мешуморад, ҳамаи онҳоро қадр мекунад. Ҳеҷ яке аз онҳо бе даъват — бе қайд намеафтад.
«Қуръа ба доман андохта мешавад — аммо тамоми тақсимоти он аз Худованд аст».
Дар болои ҳар як ҳодиса дар табиат ва дар иноят Ӯ менависад: «Ман, Худованд, ҳамаи инҳоро мекунам!» Дуруст аст, ки фикрҳои Ӯ аксар вақт пурасрор ва роҳҳои Ӯ нофаҳмоанд. Мо баъзан, дар миёни лабиринтҳои печидаи муносибатҳои инояти Ӯ, ба фарёд меоем: «Эй Худованд, корҳои Ту чӣ қадар бузурганд, ва фикрҳои Ту хеле амиқанд!» Бигзор мо ҳукми худро то инкишофи пурраи онҳо ба таъхир андозем.
Мо фикрҳо ва ниятҳои меъмор ё муҳандисро дар аввалин тоза кардани замин барои таҳкурсии ягон сохтори азим тасаввур карда наметавонем. Чашми бетаҷриба чизе ҷуз тӯдаҳои партовҳои бешакл — бесарусомонии ошуфтагӣ — дида наметавонад. Аммо тадриҷан, ҳафта ба ҳафта мегузарад — мо мебинем, ки фикрҳои ӯ ба шаклҳои намоён ва моддии тартибот ва зебоӣ ташаккул меёбанд; ва вақте ки бино ниҳоят дар пеши мо пурра меистад, мо дарк мекунем, ки ҳама чизе, ки дар аввал сир ва ошуфтагӣ буд — як қисми зарурӣ ва ҷузъи кор буд.
Ҳамин тавр аст, дар айни замон, дар бораи муносибатҳои пурасрори Худо. Аксар вақт, беҳуда, мо кӯшиш мекунем, ки мақсадҳои Меъмори Қодирро, дар миёни ғубору харобаҳои таҳкурсиҳои заминӣ, дарк кунем. Биёед сабркунанда интизор шавем, то даме ки ба сохтори анҷомёфтаи абадият назар кунем.
Оҳ, итминони муборак — «фикри гаронбаҳои» Худо — ки дастгоҳи ҳаёти мо дар дасти Тарроҳи Бузург аст — ки Ӯст, ки риштаҳои мавҷудияти моро бо ҳам мебофад: нур — ва торикӣ, некии эътирофшуда — ва бадии зоҳирӣ. Занҷири он чизе, ки ба таври нодуруст «тақдир» номида мешавад, дар дасти Ӯст. Ӯ ҳар як пайванди онро медонад — Ӯ ҳар якеро дар анвили худ сохтааст! Мақсадҳои инсон ноком шудаанд ва ҳамеша метавонанд ноком шаванд — интизориҳои дурахшони ӯ метавонанд барбод раванд; нақшаҳои беҳтарини ӯ метавонанд барҳам хӯранд.
Ҳаёт аксар вақт бозгашти умедҳои шикаста аст — рангҳои дурахшони рангинкамони субҳ, ки дар нимаи рӯз ба тумани намнок ва борони боришот табдил меёбанд. «Фикрҳои зиёде дар дили инсон ҳастанд» (ки иҷро ва самара надоранд), «аммо маслиҳати Худованд — он барқарор хоҳад монд».
«Аз абадият то абадият Ман Худо ҳастам. Ҳеҷ кас наметавонад ба коре, ки Ман мекунам, муқобилат кунад. Ҳеҷ кас наметавонад амалҳои Маро баргардонад!»
«Ҳаллелуё! Зеро Худованд Худои мо, Қодири Мутлақ, ҳукмронӣ мекунад!» (Ваҳй 19:6)
