«Аммо падари ту маро фиреб дод ва музди маро даҳ маротиба тағйир дод, аммо Худо ба ӯ иҷозат надод, ки ба ман зарар расонад».
Ҳастӣ 31:7
Роҳи зиндагӣ бисёр печутобҳо дорад. Баъзан, он ҳатто метавонад ба як чархбозӣ монанд бошад. Ин бешубҳа таҷрибаи Яъқуб буд. Аксари «болоравӣ ва поинравии» ӯ аз худи ӯ буд. Номи ӯ маънои ҷойгузин ё фиребгарро дошт. Ҳатто аз батни модар, вақте ки ӯ пошнаи бародарашро дошт, ӯ ба назар мерасид, ки қасди пешрафтро бо найранг дорад.
Яъқуб аксари ҳаёти худро бо фиреб зиндагӣ кард. Ӯ бародараш Эсовро аз ҳуқуқи нахустзодӣ фиреб дод (Ҳастӣ 25:29–34). Ӯ падараш Исҳоқро фиреб дод, то баракати нахустзодро ба даст орад (Ҳастӣ 27). Тааҷҷубовар нест, ки ӯ маҷбур шуд аз хашми Эсов барои ҳаёти худ гурезад (Ҳастӣ 27:41–46). Аммо дар Ҳастӣ 28, Яъқуб бо Худованд ба тавре вохӯрд, ки ҳаёти ӯро тағйир додан гирифт. Баъдтар, вақте ки ӯ бо оилаи Лабан вохӯрд, ӯ зуд ба Роҳел ошиқ шуд ва розӣ шуд, ки ҳафт сол кор кунад, то бо ӯ издивоҷ кунад. Аммо падари Роҳел Лабан Яъқубро фиреб дод ва Лиёро ба ҷои Роҳел гузошт (Ҳастӣ 29). Гузаштаи Яъқуб ба ӯ расида буд — ӯ он чиро, ки кошта буд, дарав мекард.
Вақте ки мо ба ояти имрӯза мерасем, Яъқуб боз дар фирор аст. Аммо ин дафъа, ӯ дастури Худовандро барои баргаштан ба хона иҷро мекард. Дар сӯҳбат бо Роҳел, ӯ иқрор шуд, ки падараш зидди ӯ буд, аммо баъд илова кард: «Аммо Худо ба ӯ иҷозат надод, ки ба ман зарар расонад». Яъқуб фаҳмидан гирифт, ки Худо ҳоким аст ва дар ҳаёти ӯ кор мекунад.
Ин ҳақиқат барои мо низ ёдоварист. Новобаста аз он ки дар ҳаёти мо чӣ рӯй медиҳад, ҳеҷ чиз аз назорати Худо берун нест. Ӯ нақшаи илоҳӣ дорад, ва ҳеҷ чиз наметавонад онро халалдор кунад! Павлус ин ҳамон эътимодро баён кард, вақте ки ӯ навишт:
«Пас, дар бораи ин чизҳо чӣ гӯем? Агар Худо барои мо бошад, кӣ метавонад зидди мо бошад? Ӯ, ки Писари Худро дареғ надошт, балки Ӯро барои ҳамаи мо таслим кард, чӣ гуна бо Ӯ ҳама чизро ба мо ройгон нахоҳад дод? Кӣ бар баргузидагони Худо айбдорӣ хоҳад кард? Худост, ки сафед мекунад. Кӣ аст, ки маҳкум мекунад? Масеҳ аст, ки мурд, ва баъд аз он низ эҳё шуд, ки ҳатто дар дасти рости Худост, ки барои мо шафоат мекунад. Кӣ моро аз муҳаббати Масеҳ ҷудо хоҳад кард?» (Румиён 8:31–35).
Ба ибораи дигар:
«Аммо Худо!»
Лаҳзаи имрӯза:
Худо бар ҳар як ҳолати зиндагӣ ҳоким аст.
