«Дар хотир доред, ки Худованд Худои шумо дар тамоми ин сафари 40-сола дар биёбон шуморо роҳнамоӣ кард, то ки Ӯ шуморо фурӯтан созад ва шуморо озмояд, то бидонад, ки дар дили шумо чӣ буд, хоҳ шумо амрҳои Ӯро риоя мекардед ё не. Ӯ шуморо бо гуруснагӣ фурӯтан сохт; сипас ба шумо манна дод, ки шумо ва падарони шумо онро намедонистед, то ки шумо бифаҳмед, ки инсон на танҳо бо нон, балки бо ҳар калимае, ки аз даҳони Худованд мебарояд, зиндагӣ мекунад.» (Такрори Шариат 8:2-3)
Худо ба мо иҷозат медиҳад, ки барои як мақсад душвориҳо ва сахтиҳоро аз сар гузаронем. Худо фарзандони Исроилро чил сол дар биёбон саргардон кард, то онҳоро фурӯтан созад ва озмояд. Вақте ки онҳо аз итоат кардан ба Ӯ ва дохил шудан ба Замини Ваъдашуда саркашӣ карданд, исроилиён ошкор карданд, ки онҳо Ӯро дар ҳақиқат намешинохтанд. Агар мешинохтанд, имони бештар медоштанд. Худо чил соли ояндаро барои озмоиши дили халқи Худ сарф кард, то бубинад, ки оё онҳо барои супориши навбатии Ӯ омодаанд ё не.
Озмоиш он чиро, ки дар дили шумост, ошкор мекунад ва имони қавӣ ба вуҷуд меорад (Яъқуб 1:3, 12). Худо ба халқи Худ иҷозат дод, ки гуруснагӣ кашанд, то онҳо таҷрибаи таъминоти Ӯро дошта бошанд ва сатҳи амиқтари эътимод ба Ӯро инкишоф диҳанд. Вақте ки одамон бо Худо роҳ мерафтанд, онҳо фаҳмиданд, ки ҳаёти онҳо аз Каломи Ӯ вобаста аст. Онҳо фаҳмиданд, ки Каломи Худо муҳимтарин чизест, ки онҳо доштанд. Пас аз чил сол ба Худо такя кардан ҳангоми зиндагӣ дар биёбон, одамон вақте ки Худо сухан мегуфт, гӯш мекарданд ва бовар мекарданд. Вақте ки онҳо ниҳоят ба Замини Ваъдашуда дохил шуданд ва бар зидди душманони худ ҷанг карданд, исроилиён медонистанд, ки Каломи Худо маънои ҳаёт ва маргро дорад. Онҳо омода буданд, ки ба Ӯ гӯш диҳанд ва дар натиҷа Ӯ онҳоро ба пирӯзии ҳайратангез роҳнамоӣ кард.
Оё Худо ҳоло шуморо дар ягон соҳаи ҳаёти шумо озмоиш мекунад? Озмоиши Ӯ чӣ ошкор кардааст? Оё шумо аз Худо талх шудаед, зеро Ӯ шуморо ба куҷо бурдааст? Ё шумо дар натиҷаи он чи аз сар гузаронидаед, ба Ӯ бештар эътимод кардаед? }
