Муҳаббати сахт номи барномаи худкӯмакӣ барои волидони кӯдаконе мебошад, ки рафтори ғайриқобили қабул доранд. Он вохӯриҳои ҳарҳафтаинаро дар бар мегирад, ки дар он волидон якдигарро ташвиқ ва дастгирӣ мекунанд, то барои рафтор дар оилаҳои худ ҳудудҳо муқаррар кунанд ва ҳангоми вайрон кардани ин ҳудудҳо оқибатҳои мувофиқро ҷорӣ кунанд. Хоҳиш ин аст, ки тағирот дар рафтори онҳо ба тағирот дар рафтори фарзандони онҳо оварда мерасонад. Муҳаббати сахт бо ҳудудҳо ва оқибатҳо тавсиф мешавад.
Пеш аз Масеҳ
Ҷолиб аст, ки Худое, ки моро офаридааст, инчунин барои рафтори мо ҳудудҳо ва оқибатҳоро ҳангоми вайрон кардани ин ҳудудҳо муқаррар кардааст. Аввалин ҳудуде, ки ба инсоният дода шуд, ин буд: «Аз дарахти дониши неку бад нахӯред, зеро вақте ки аз он мехӯред, ҳатман хоҳед мурд» (Ҳастӣ 2:17 NIV). Оқибат марг буд. Ҳудуд ва оқибати он барои санҷидани итоати инсон пеш аз омадани гуноҳ ба ҷаҳон вуҷуд дошт. Вақте ки Одам ва Ҳавво ин ҳудудро вайрон карданд ва гуноҳ карданд, онҳо аз Худо пинҳон шуданд (Ҳастӣ 3:6-10). Пас аз он ки онҳо гуноҳи худро эътироф карданд, Худо гуфт, ки ҷазо маргро дар бар мегирад (Ҳастӣ 3:19). Павлус ин паёмро такрор кард, вақте ки навишт, ки «музди гуноҳ марг аст» (Румиён 6:23).
Даҳ Аҳком низ ҳудудҳое буданд, ки барои нишон додани беитоатии яҳудиён ба Худо дода шуда буданд (Хуруҷ 20:1-17; Румиён 7:7). Вақте ки онҳо пайваста муҳимтарин амрро оид ба дӯст доштани Худои Офаридгор ва на бутҳо вайрон мекарданд (Матто 22:36-38), Худо пайғамбаронро фиристод, то онҳоро аз оқибат огоҳ кунад. Вақте ки онҳо ин огоҳиҳоро нодида гирифтанд, Худо оқибатро амалӣ кард ва онҳо аз ватани худ – аз ҷониби ашшуриён, бобилиён ва румиён – ронда шуда, дар байни дигар миллатҳо пароканда шуданд. Худо нисбат ба гуноҳи онҳо сахтгир буд. Ӯ инро кард, то онҳо аз роҳҳои бади худ тавба кунанд (Ҳушаъ 2:7). Аммо пайғамбарон дар бораи барқароршавии оянда, намунаи муҳаббати Худо ба Исроил нақл карданд (Ҳушаъ 1:10-11; 2:14-23).
Дар замонҳои Аҳди Қадим, Худо инчунин роҳеро барои барқарор кардани муносибати одамон бо Ӯ фароҳам овард. Ӯ ба онҳо гуфт, ки ҳайвонҳоро дар қурбонгоҳ қурбонӣ кунанд (Хуруҷ 20:24). Ин қурбониҳо ҷазои беитоатии онҳоро пардохт мекарданд, ба истиснои ҳукми қатл (Ададҳо 15:30-36). Дар ин ҳолат ҷазо ба қурбоние интиқол дода шуд, ки ивазкунандаи шахс буд (Ибодат 17:11; Ибриён 9:22).
Баъд аз Масеҳ
Гуноҳ вайрон кардани ҳудудҳои Худост. Дар Аҳди Ҷадид, Худо ваъда дод, ки гуноҳҳои моро мебахшад, агар мо онҳоро ба Ӯ эътироф кунем (1 Юҳанно 1:9). Ин бахшиш ба марги Масеҳ асос ёфтааст. Он ба қурбониҳои Аҳди Қадим монанд аст, аммо аз онҳо фарқ мекунад. Монандӣ аз байн бурдани гуноҳ тавассути марги қурбонии мавҷудоти дигар аст. Фарқият дар он аст, ки ин мавҷудот Писари комили Худо буд, ки на танҳо ҷазои гуноҳҳои гузаштаи шахсони алоҳидаро пардохт кард, балки барои ҳама одамон ва барои гуноҳҳои оянда низ. Қурбонии Ӯ як қурбонӣ буд, ки такрор шудан лозим набуд. Ӯ ивазкунандае буд, ки оқибатро барои ҳамаи онҳое, ки имон доранд, ба дӯш гирифт.
Худо ба мо имкон медиҳад, ки душворӣ ва азобро аз сар гузаронем (2 Қӯринтиён 6:4-5; 1 Петрус 4:12-19). Инҳо оқибатҳои зиндагӣ дар ҷаҳони гуноҳкор мебошанд, ки дар он мо натиҷаҳои интихобҳои нодурустро аз сар мегузаронем (Румиён 8:22). Худо ҳамеша моро аз инҳо наҷот намедиҳад. Инчунин, имондорон бояд нисбат ба дигар имондороне, ки: ҷудоиандоз, муаллимони дурӯғин (Румиён 16:17-19; Тит 3:10; 2 Юҳанно 10), зинокор, тамаъкор, бутпараст, ғайбатчӣ, майзада, қаллоб (1 Қӯринтиён 5:11), бекор, халалдоркунанда (2 Таслӯникиён 3:6, 14-15), тавбанакарда (Матто 18:15-17) ё бехудо (2 Тимотиюс 3:1-5) мебошанд, муҳаббати сахт амалӣ кунанд.
Дарсҳо барои мо
Муҳаббати Худо нисбат ба гуноҳ сахт аст, аммо нисбат ба гуноҳкор муҳаббатомез аст. Ғайримасеҳиён бояд пешниҳоди Худоро дар бораи Масеҳ ҳамчун ивазкунандае, ки барои гуноҳи онҳо мурд, қабул кунанд, вагарна онҳо бо ҷазои абадӣ рӯ ба рӯ мешаванд (Матто 25:46). Масеҳиён бояд он чизеро, ки Ӯ барои онҳо кардааст, қадр кунанд ва мероси абадии худро интизор шаванд.
Волидони масеҳӣ бояд муҳаббати сахтро амалӣ кунанд. Ба ҷои он ки ҳамеша фарзандони худро наҷот диҳем, бигзор онҳо оқибатҳои рафтори ғайриқобили қабулро аз сар гузаронанд ва дуо кунем, ки ин онҳоро водор кунад, ки тавба кунанд ва ба ҳудудҳои Худо барои онҳо баргарданд. Аз ҳама муҳим, мо бояд дар доираи ҳудудҳое, ки Худо ба мо додааст, зиндагӣ кунем ва намунаи хуб бошем.
