«Шукр Худоро, ки моро ҳамеша дар Масеҳ дар раҳпаймоии пирӯзӣ мебарад» (2 Қӯринтиён 2:14). Худо бузургтарин ғалабаҳои Худро тавассути шикастҳои зоҳирӣ ба даст меорад. Аксар вақт душман барои муддате пирӯз мешавад ва Худо ба он иҷозат медиҳад. Аммо баъд Ӯ меояд ва кори душманро вайрон мекунад, пирӯзии зоҳириро сарнагун мекунад ва чунон ки Китоби Муқаддас мегӯяд, «роҳҳои шариронро барбод медиҳад» (Забур 146:9). Дар натиҷа, Ӯ ба мо ғалабаи хеле бузургтаре медиҳад, ки мо намедонистем, агар Ӯ дар аввал ба душман иҷозат намедод, ки зоҳиран пирӯз шавад.
Қиссаи се ҷавони ибрӣ, ки ба кӯраи оташин партофта шуданд, маълум аст. Ин як пирӯзии зоҳирӣ барои душман буд. Чунин ба назар мерасид, ки хизматгорони Худои зинда ба шикасти даҳшатнок дучор хоҳанд шуд. Мо ҳама дар ҳолатҳое қарор доштем, ки гӯё мо шикаст хӯрда будем ва душман шодӣ мекард. Мо танҳо тасаввур карда метавонем, ки ин барои дӯстони Дониёл чӣ қадар шикасти комил ба назар мерасид. Онҳо ба оташи даҳшатнок партофта шуданд, дар ҳоле ки душманони онҳо тамошо мекарданд, то бубинанд, ки онҳо месӯзанд. Аммо душман аз дидани онҳо, ки дар оташ сайру гашт мекарданд ва лаззат мебурданд, хеле ҳайрон шуд. Сипас шоҳ Набукаднесар ба онҳо гуфт, ки аз оташ берун оянд. Душман «дар атрофи онҳо ҷамъ омаданд. Онҳо диданд, ки оташ ба бадани онҳо зарар нарасонидааст, на мӯи сари онҳо сӯхта буд; либосҳои онҳо сӯхта набуданд ва бӯи оташ дар онҳо набуд... зеро ҳеҷ худои дигаре наметавонад ба ин тариқ наҷот диҳад» (Дониёл 3:27,29).
Ин шикасти зоҳирӣ ба пирӯзии мӯъҷизавӣ оварда расонд. Фарз кунед, ки ин се мард имон ва ҷасорати худро аз даст дода буданд ва шикоят карда буданд, ки «Чаро Худо моро аз кӯра берун накард!» Онҳо сӯхта мешуданд ва Худо ҷалол намеёфт. Агар имрӯз дар ҳаёти шумо озмоиши бузурге бошад, онро ҳамчун шикаст эътироф накунед. Ба ҷои ин, бо имон ба ғалаба тавассути Ӯ, ки метавонад шуморо «аз ғолибон бештар» гардонад (Румиён 8:37), идома диҳед ва пирӯзии пурҷалол ба зудӣ зоҳир хоҳад шуд. Бигзор мо омӯзем, ки дар ҳама ҷойҳои душворе, ки Худо моро мебарад, Ӯ ба мо имконият медиҳад, ки имони худро ба Ӯ амалӣ кунем, ки натиҷаҳои муборак ба бор хоҳад овард ва номи Ӯро хеле ҷалол хоҳад дод.
