Наҷоти ниҳоӣ
Одамон ҷойҳои корӣ ва хонаҳоро аз даст доданд ва корхонаҳо дар вақти бӯҳрони иқтисодии охирини мо дарро бастанд.
Истеҳсолкунандагони мошин, Уолл Стрит, бонкҳо ва дигар муассисаҳо худро бо талафоти азими молиявӣ ва ҳатто муфлисшавӣ рӯ ба рӯ диданд. Вақте ки баъзеи онҳо қариб буд, ки ғарқ шаванд, онҳо дарк карданд, ки вазъияти онҳо барои наҷот додани ширкатҳои худ аз ҳад зиёд дур рафтааст. Дар ин лаҳза, онҳо ба ҳукумати ИМА муроҷиат карданд, ки ба наҷоти онҳо омад ва онҳоро тавассути наҷотдиҳӣ ба маблағи миллиардҳо наҷот дод.
Дахолати ҳукумат мавриди баҳс қарор дорад ва ҳатто метавонад оқибатҳои бузурги сиёсии дарозмуддат дошта бошад. Аммо аз нуқтаи назари рӯҳонӣ, ин масъала як ҳақиқати муҳимро дар бораи Худо нишон медиҳад: Ӯ наҷоти ниҳоиро барои одамони дар мушкилот қарордошта таъмин кардааст. Мушкилоти мо гуноҳ аст ва бе Масеҳ мо бӯҳрони бузурге дорем, ки мо онро ҳал карда наметавонем.
Китоби Муқаддас таълим медиҳад ки мо гуноҳкорони рӯҳонӣ ва ахлоқӣ муфлис ҳастем. Мо танҳо бечораем. Мо қарзе дорем, ки пардохт карда наметавонем: «Ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд» (Румиён 3:23 NKJV). Ин маънои онро дорад, ки ҳеҷ яке аз мо ба меъёрҳои Худо мувофиқат намекунад. Чунон ки Китоби Муқаддас мегӯяд: «Ҳеҷ кас одил нест, ҳатто як нафар ҳам нест» (Румиён 3:10).
Сабаби вазъияти мо равшан аст. Баъд аз ҳама, мо интихоб мекунем, ки аҳкомҳои Худоро вайрон кунем. Мо табиати гуноҳ дорем ва мо лаззатҳои дунёро дӯст медорем. «Ба воситаи як мард (Одам) гуноҳ ба дунё омад, ва марг ба воситаи гуноҳ, ва ба ин тариқ марг ба ҳама одамон паҳн шуд, зеро ҳама гуноҳ карданд» (Румиён 5:12).
Азбаски Худо муқаддас аст, гуноҳҳои мо ба муносибати мо бо Ӯ халал мерасонанд. «Гуноҳҳои шумо шуморо аз Худои шумо ҷудо кардаанд; ва гуноҳҳои шумо рӯи Ӯро аз шумо пинҳон кардаанд» (Ишаъё 59:2).
Ҳаёти гуноҳ метавонад боиси ҷудоии абадӣ аз ҳузури Худо гардад. Китоби Муқаддас мегӯяд, ки «музди гуноҳ марг аст» (Румиён 6:23). Он инчунин ба мо мегӯяд, ки Худо «рӯзеро таъин кардааст, ки дар он Ӯ ҷаҳонро ба адолат ба воситаи Марде (Масеҳ), ки Ӯ таъин кардааст, доварӣ хоҳад кард» (Аъмол 17:31). Барои гуноҳкор оқибатҳои даҳшатнок ва мудҳиш вуҷуд доранд: «Инҳо ба азоби абадӣ хоҳанд рафт, аммо одилон ба ҳаёти абадӣ» (Матто 25:46).
Ягона умед барои мушкилоти мо наҷоти ниҳоӣ аст, ки Худо тавассути Масеҳ пешниҳод мекунад. Юҳанно 3:16 ба мо мегӯяд, ки он чист: «Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти абадӣ дошта бошад».
Масеҳ ягона роҳи Биҳишт аст ва ягона роҳи ба Худо, Падар. Ӯ инчунин ягона Шахсест, ки тавассути Ӯ гуноҳҳои мо бахшида мешаванд (Юҳанно 14:6). Китоби Муқаддас мегӯяд: «Ва дар ҳеҷ каси дигар наҷот нест, зеро дар зери осмон номи дигаре дар байни одамон дода нашудааст, ки ба воситаи он мо бояд наҷот ёбем» (Аъмол 4:12).
Вақте ки Масеҳ дар салиб мурд ва аз мурдагон эҳё шуд, Ӯ қарзеро, ки мо дорем, пардохт кард. Ҳоло танҳо коре, ки мо бояд кунем, ин аст, ки он чиро, ки Ӯ кардааст, қабул кунем ва танҳо ба Ӯ такя кунем, то моро аз гуноҳҳои мо – бӯҳрони рӯҳонии мо – ва ҷазои он наҷот диҳад.
Оё шумо ба ин наҷот ниёз доред? Оё шумо пешниҳоди ройгони Худоро дар бораи ҳаёти абадӣ ва бахшиши гуноҳҳо қабул мекунед?
Худо мехоҳад ба шумо он чиро, ки шумо надоред, диҳад. Ӯ мехоҳад барои шумо он чиро, ки шумо худатон карда наметавонед, кунад. Чаро ҳозир ба Ӯ муроҷиат намекунед? Аз Ӯ хоҳиш кунед, ки шуморо наҷот диҳад ва ҳамаи гуноҳҳои шуморо бубахшад. Ба Ӯ барои тӯҳфаи ройгони ҳаёти абадӣ такя кунед. Аз наҷоти ниҳоӣ, ки танҳо Ӯ метавонад таъмин кунад, истифода баред. Мо метавонем ба шумо бештар маълумот диҳем.
