«Чаро мегӯӣ, эй Яъқуб, ва шикоят мекунӣ, эй Исроил, 'Роҳи ман аз Худованд пинҳон аст; кори ман аз ҷониби Худои ман нодида гирифта шудааст'? Оё намедонӣ? Оё нашунидаӣ? Худованд Худои абадӣ аст — Офаридгори ақсои замин. Ӯ хаста намешавад ва монда намешавад — ва фаҳмиши Ӯро ҳеҷ кас дарк карда наметавонад!» (Ишаъё 40:27-28)
Ин фикри инсони ноумед аст — дар муқоиса бо «фикри Худо». Не, на танҳо ин; ин фикри носипосонаи халқи Худост. Ин «Яъқуб», «Исроил» аст — ки гунаҳкори ин шикоятҳои ношоиста мебошанд.
Онҳо дурустии тақсимоти Ӯро зери суол мебаранд.
«Албатта,» — забони дилҳои шубҳаноки онҳост, — «Ӯ наметавонад аз вазъияти мо — озмоишҳои мо — васвасаҳои мо — мушкилоти мо огоҳ бошад — вагарна Ӯ кайҳо пеш ба кӯмаки мо меомад! Албатта Худованд мушкилоти маро намебинад, ва Худо аз шунидани парвандаи ман сарпечӣ мекунад!»
Ҳамин тавр Ҷидъӯн дар соати ноумедии беимонии худ фикр мекард, вақте ки Исроил ҳафт сол аз ҷониби зулми мидёниён пахш шуда буд: «Агар Худованд бо мо бошад — пас чаро ҳамаи ин ба мо рӯй дод?»
Ҳамин тавр Довуд дар биёбонҳои Ҷилъод фикр мекард, вақте ки ҳамчун муҳоҷири дилшикаста, ӯ бо ашкҳои дардноки худ, даъвати душманони худро такрор мекард, ки пайваста ба ӯ мегуфтанд: «Худои ту куҷост?»
Ҳамин тавр Ософ дар лаҳзаҳои беимонии гунаҳкоронаи худ фикр мекард, вақте ки ӯ дид, ки шарирон пешрафт мекунанд ва одилон азоб мекашанд. Тартиби илоҳиро нодуруст доварӣ ва нодуруст тафсир карда, «қадамҳои ӯ қариб лағжида буданд»; ӯ «Худоро ба ёд овард ва изтироб кашид»; ва дар миёни бадбахтии фикрҳои беимонӣ, фарёд зад: «Оё Худо фаромӯш кардааст, ки меҳрубон бошад? Оё Ӯ дар хашм раҳмдилии мулоими худро бастааст?»
Ҳамин тавр Марто ва Марям дар шиддати ғами худ фикр мекарданд, пас аз он ки онҳо дуо ва паёмбарро беҳуда фиристода буданд ва ҳанӯз дар азоби худ бе дастгирӣ монда буданд. Онҳо ҳамеша ба он Дили тавонои меҳрубонии илоҳӣ боварӣ доштанд. Аммо чӣ тавр онҳо метавонистанд ҳоло, дар ин лаҳзаҳои пурасрори ноумедии холӣ, ба он боварӣ кунанд? Агар Ӯ воқеан онҳо ва шахси гумшудаи онҳоро «дӯст медошт» — чаро Исо метавонист «ду рӯзи дигар дар ҳамон ҷое ки буд, бимонад»? Оё дар ин ғайбати аҷиби тӯлонӣ меҳрубонӣ — оё чизе ғайр аз фаромӯшӣ буда метавонад? Албатта, тахмини саросемавор ва ношоистаи онҳо ин буд: «Роҳи мо аз Ӯ пинҳон аст, Ӯ парванда ва кори моро нодида гирифтааст!»
Не, эй ноумедон! «Фикрҳои Ман фикрҳои шумо нестанд!» «Ман Худованд ҳастам; Ман тағйир намеёбам!» Шумо аз Ман хаста ва монда шудаед — аммо Ман, Худои абадӣ, Худованд, Офаридгори ақсои замин — хаста нашудаам ва ҳеҷ гоҳ аз шумо хаста ё монда намешавам!
Бирав, Ҷидъӯн, ба миссияи наҷоти худ, ба каломи мутмаини Ман бовар карда; ва аз заифӣ ту қавӣ хоҳӣ шуд, дар ҷанг шуҷоъ хоҳӣ гашт ва лашкарҳои душмани худро ба гурез хоҳӣ дод!
Бирав, зоири хастаи Ҷилъод, арфаи худро аз бедҳо бигир — суруди Худовандро ҳатто дар он сарзамини аҷиб бихон, зеро Ӯ ба зудӣ мотами туро ба рақс табдил медиҳад, либоси мотами туро мекашад ва туро бо шодӣ мебандад!
Бирав, забурхони мотамзадаи маъбади қадим, «суруди худро дар шаб ба ёд овар», «бо дили худ муошират кун», ва ба ин васила шикоятҳои нороҳатии худро сарзаниш кун: «Ин заифии ман аст — аммо ман солҳои дасти рости Худои Таолоро ба ёд меорам».
Бирав, хоҳарони мотамзадаи Байт-Ҳинӣ, ба пешвози қадамҳои сусти «Бародаре, ки барои мусибат таваллуд шудааст» бирав. Ин ашкҳои бераҳм ва беэътимодро хушк кунед! Сабабҳои оқилона, ҳарчанд ҳанӯз инкишофнаёфта, барои ин ду рӯзи тӯлонии ғами бе дастгирӣ вуҷуд доранд — ки ҳам шумо ва ҳам Калисо ҳанӯз қадр карданро меомӯзед. Ҳар чизеро ғайр аз ин тасаввур кунед: «Худои шумо шуморо тарк кардааст, ва Худованди шумо шуморо фаромӯш кардааст!»
Эй имондор, ба вафодории илоҳӣ дар торикӣ бовар кун! Ба дили меҳрубони Ӯ бовар кун — дар ҷое ки биниш ва ҳиссиёт аз пайгирии дасти пурасрори Ӯ нотавонанд! Хусусан дар бораи Худои тавоно — вале бародари инсон фикр кун, ки ин ваъдаи охиринро ба мерос гузоштааст: «Албатта, Ман ҳамеша бо шумо ҳастам!» Ӯ ҳамеша зинда аст — ва ҳамеша дӯст медорад! Ӯ Мусои ҳақиқӣ дар кӯҳ аст, ки дастҳояш ҳеҷ гоҳ вазнин намешаванд. Оҳ, дар миёни хастагӣ ва нокомӣ аз он чизе ки дар муҳаббати заминӣ ба шумо азизтарин бошад; бигзор ин тасаллои олиҷаноби шумо дар миёни ҳама озмоишҳо ва ҳама тағйирот бошад:
«Худованд Худои абадӣ аст — Офаридгори ақсои замин. Ӯ хаста намешавад ва монда намешавад — ва фаҳмиши Ӯро ҳеҷ кас дарк карда наметавонад!»
«Ту ҳамаи онҳоеро, ки ба Ту боварӣ доранд, ки фикрҳояшон ба Ту нигаронида шудаанд, дар оромии комил нигоҳ медорӣ!»
(Ишаъё 26:3)
