Ҳаёти пас аз марг! Ин ҳамеша як саволи бузург дар зеҳни бисёриҳо ва мавзӯи хеле ҷолиб барои омӯзиш аст. Биёед бубинем, ки Каломи Худо дар ин бора ба мо чӣ меомӯзонад.
Бефаноии рӯҳи инсон
Пеш аз он ки оғоз кунем, биёед як чизи хеле муҳимро аз Каломи Худо муқаррар кунем: бефаноии рӯҳи инсон.
Ҳамчун инсон, мо медонем, ки инсон аз ҷисм, ҷон ва рӯҳ иборат аст. Аммо барои исботи ин мо ба куҷои Каломи Худо муроҷиат мекунем? Дар Ҳастӣ 2:7, мо ҷисм, ҷон ва рӯҳро дар қисми сеюми ин оят зикршуда мебинем. Худованд Худо инсонро офарид ; яъне, офариниши ҷисм. Калимаи «офариниш» дар ибрӣ ҳам барои кулолгар ва ҳам барои зарфи кулолгар истифода мешавад. Дар Ирмиё 18, ба Ирмиё гуфта шуд, ки ба хонаи кулолгар фуруд ояд ва бубинад, ки ӯ аз гил зарф месозад.
Ҳамин тавр, мо калимаеро кашф мекунем, ки дар Аҳди Қадим барои «шакл додан» истифода мешавад, инчунин калимаест, ки барои «кулолгарон» истифода мешавад. Чӣ тавре ки кулолгар гилро мегирад ва ангуштонаш онро ба зарфе, ки дар назар дошт, шакл медиҳанд ва қолаб мекунанд, ҳамин тавр Худованд Худо, кулолгари офаридгор, вақте ки Ӯ ҷисми инсонро аз хоки замин офарид, кард. Дар ҳамон оят мо он чизеро меёбем, ки дар бораи рӯҳ, «Ӯ ба бинии ӯ нафаси ҳаёт дамид» сухан меронад. Ва инсон «ҷони зинда» шуд. Ҳамин тавр, мо мебинем, ки чӣ тавр ҷисм, ҷон ва рӯҳи инсон офарида шудаанд. Оятҳои дигаре низ ҳастанд, ки ин далелро ба мо нишон медиҳанд: Ишаъё 42:5, Аюб 32:8 ва Аюб 33:4-ро бубинед.
Дар ҳаёти Худованд Исо як ҳодисае рух дод, ки саддуқиён омаданд, то Ӯро дар бораи масъалаи эҳё озмоиш кунанд. Ӯ ба онҳо ҷавоб дод: «Шумо хато мекунед, зеро на Навиштаҳоро медонед ва на қудрати Худоро. Оё нахондаед…» Сипас Худованд Исо аз Хуруҷ 3 суханони Худоро ба Мусо иқтибос овард:
«Ман Худои Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб ҳастам.» (Хуруҷ 3)
Гарчанде ки ин се патриарх кайҳо мурда буданд, Худо нагуфт, «Ман Худои Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб будам.» Агар мо ба 1 Таслӯникиён 5:23 муроҷиат кунем,
Бигзор Худои сулҳу осоиштагӣ худаш шуморо комилан муқаддас гардонад: ва тамоми рӯҳ, ҷон ва ҷисми шумо дар омадани Худованди мо Исои Масеҳ беайб нигоҳ дошта шавад. (1 Таслӯникиён 5:23)
мо метавонем аз Аҳди Ҷадид низ муқаррар кунем, ки инсон ҷисм, ҷон ва рӯҳ аст. Инчунин дидани он аҷиб аст, ки ин се чиз дар бораи Писари абадии Худо, ки инсони комил, Худованд Исо шуд, дуруст аст. Дар бораи ҷисми Ӯ, мо мехонем, ки Юсуфи Ариматия ва Ниқӯдимус ҷисми Худованд Исоро барои дафн кардани Ӯ хостанд. (Юҳанно 19:38-42). Дар Аъмол 2 ва Забур 16 дар бораи Худованд гуфта шудааст:
ту ҷони маро дар Ҳодис нахоҳӣ гузошт ва на ба Қуддуси худ иҷозат медиҳӣ, ки фасодро бубинад. (Аъмол 2, Забур 16)
Дар бораи рӯҳи Худованди мо, мо мехонем, ки Ӯ гуфт:
Падар, рӯҳи худро ба дасти Ту месупорам. (Луқо 23:46)
Аз ин мо метавонем хулоса барорем, ки вақте марг меояд, ҷон ва рӯҳ аз ҷисм ҷудо мешаванд. Таърифи Навиштаҳо дар бораи марг дар Яъқуб 5 ин аст, ки ҷисми бе рӯҳ мурда аст.
Шеол? Ҳодис?
Агар мо Забур 16-ро, ки ба ибрӣ навишта шудааст, бо Аъмол 2, ки ба юнонӣ навишта шудааст, муқоиса кунем, мо мебинем, ки дар ҳарду як калима истифода шудааст. Дар суханронии Петрус дар Аъмол 2, калимаи «ҳодис» (ҳамчун «дӯзах» тарҷума шудааст) калимаи «шеол»-ро аз Забур 16 иқтибос меорад. Ин ду калима комилан якхелаанд ва як маъно доранд. Баъзан калимаи шеол дар нусхаи Кинг Ҷеймс ба ҷои «дӯзах» ё «ҳодис» нодуруст ҳамчун «қабр» тарҷума мешавад.
Бори аввал ин калима дар Навиштаҳо дар Ҳастӣ 37 зикр шудааст. Яъқуб гуфт:
Ман ба Шеол фуруд хоҳам рафт. (Ҳастӣ 37:35)
Шуморо ба донистани он таваҷҷӯҳ хоҳад кард, ки Шеол дар Аҳди Қадим 65 маротиба зикр шудааст.
Дар Аҳди Ҷадид он танҳо 10 маротиба зикр шудааст ва ин 10 маротиба ҷолибанд. Чортои онҳо дар Инҷилҳо ҳастанд, ки аз ҷониби худи Худованд Исо гуфта шудаанд. Дутои онҳо дар китоби Аъмол 2 зикр шудаанд ва чаҳортои боқимонда дар китоби Ваҳй ёфт мешаванд. Дар номаҳои Аҳди Ҷадид Ҳодис ҳеҷ гоҳ зикр нашудааст. Оё шумо ҳайрон ҳастед, ки чаро?
Чаро Ҳодис дар Аҳди Қадим ин қадар маротиба зикр шудааст? Чаро он аз лабони Худованд Исо пеш аз таъсиси калисо зикр шудааст, аммо дар номаҳо ҳеҷ гоҳ не? Чаро он боз дар китоби Ваҳй пайдо мешавад, ки дар он мо охирин зикри Ҳодисро дар боби 20 меёбем (вақте ки марг ва Ҳодис мурдагони худро медиҳанд).
Биёед ҳоло кӯшиш кунем, ки ба баъзе аз ин саволҳо ҷавоб диҳем.
Ҳодис чист? Кӣ дар Ҳодис аст?
Ман боварӣ дорам, ки Ҳодис ё Шеол барои мардуми Аҳди Қадим ҷаҳони ноаён, номаълум буд; ҷои ҷонҳои рафтаи онҳое, ки мурданд, хоҳ нек бошанд, хоҳ бад. Ё, тавре ки ҷаноби Дарби тасвир мекунад,
«ибораи хеле норавшан, ки умуман барои ифодаи ҳолати муваққатии рӯҳҳои рафта, ҷаҳони ноаён ё ғайримоддии рӯҳҳо истифода мешавад.» Худованд Исо худаш ба мо дар бораи он ки Ҳодис чӣ гуна ҷой аст, равшанӣ меандозад. Ӯ ба мо ошкор мекунад, ки Ҳодис ба ду қисм тақсим шудааст (Луқо 16:19-31): ҷои азоб (дӯзах) барои ғайримуъминон аз ҳар давру замон ва ҷои истироҳат ва тасаллӣ (синаи Иброҳим) барои муъминон аз Аҳди Қадим. Ин ду қисм бо як хандақи бузург ва муқарраршуда ҷудо карда шудаанд; ҳеҷ кас аз як қисм ба дигараш гузашта наметавонист.
Чаро мо дар номаҳои Аҳди Ҷадид дар бораи Ҳодис намехонем?
Ман боварӣ дорам, ки худи Худованд Исо ба мо ошкор кард, ки қисми мубораки Ҳодис, ҷои истироҳат ва тасаллӣ ё синаи Иброҳим, ҳоло дар натиҷаи ба он ҷо рафтани рӯҳи Ӯ пас аз маргаш, Биҳишт (боғи лаззат) номида мешавад!
Танҳо се маротиба калимаи Биҳишт дар Аҳди Ҷадид истифода шудааст. Аввалин дар Луқо 23:43 аст, вақте ки Худованд ба дузд гуфт:
имрӯз ту бо ман дар биҳишт хоҳӣ буд. (Луқо 23:43)
Ишораи навбатӣ ба биҳишт дар 2 Қӯринтиён 12 аст, ки Павлус дар бораи ба биҳишт бурда шудан сухан меронад. Ишораи сеюм, дар Ваҳй 2, ваъда ба ғолибон аст, ки дар нома ба ҷамъомади Эфсӯс ёфт мешавад. Аз Забур 16, Аъмол 2 ва Луқо 23 мо метавонем хулоса барорем, ки тарафи мубораки Ҳодис, он чизе ки яҳудиён синаи Иброҳим меномиданд, вақте ки Худованд Исо ба он барои се рӯзе, ки ҷисми муборакаш дар қабр буд, дохил шуд, ба биҳишт табдил ёфт.
Рабудан
Пас, вақте ки Худованд Исо барои муқаддасони худ меояд (рабудан), чӣ рӯй медиҳад.
Биёед ба 1 Таслӯникиён 4:15-18 назар андозем, ки дар он мо дар бораи онҳое, ки зиндаанд ва боқӣ мемонанд, мехонем. Новобаста аз он ки Худованд кай барои худ бармегардад, як гурӯҳи имондорон хоҳанд буд, ки зиндаанд ва боқӣ мемонанд. Қайд кунед, ки ҳавворӣ Павлус худро бо онҳо гузошт, зеро ӯ интизор буд, ки Худованд дар ҳаёти ӯ меояд. Агар ин дар замони ӯ дуруст буд, пас аз беш аз 2000 сол иҷрои ин ҳақиқат то чӣ андоза наздиктар аст!
Баъд мо дар бораи онҳое, ки хобанд, мехонем. Қайд кунед, ки мо ҳеҷ гоҳ (пас аз марг ва эҳёи Худованд Исо) намехонем, ки масеҳӣ мурд. Масеҳиён намемиранд - онҳо хоб мераванд. Марг қудрати худро аз даст додааст, зеро Худованд онро мағлуб кард,
ва марг бо мурдан кушт.
Худи Худованд (ниг. Юҳанно 14) бо фарёд хоҳад омад.
Фарёди сегона
Ҳоло биёед ба ин фарёди сегона бодиққат назар андозем:
Фарёд, овози сарфаришта ва карнаи Худо. Ин чӣ гуна фарёд аст?
Ин фарёди босалоҳият аст, зеро он аз Ӯ меояд; чунон ки дар Юҳанно 11 Худованд бо салоҳият фарёд зад,
Лаъзор, берун о. (Юҳанно 11:43)
Бо ҳамон қудрат ва салоҳият Ӯ ҳангоми бозгашташ фарёд хоҳад зад. Ман ҳайронам, ки Ӯ чӣ мегӯяд?
Ин фарёди босалоҳият аст! Ин фарёди бедоркунанда ва фарёди ҷамъкунанда аст, ва аз рӯҳи муқаддасони хобида дар биҳиштҷавоб хоҳад буд. Онҳо ба ҷисмҳои худ фуруд хоҳанд омад, ки тағйир хоҳанд ёфт, ва мо, ки ҳанӯз зиндаем, низ тағйир хоҳем ёфт ва якҷоя бо Ӯ дар ҳаво рабуда хоҳем шуд.
Дар бораи овози сарфаришта чӣ?
Шояд он муқаддасони яҳудии Аҳди Қадимро эҳё кунад. Ман чунин бовар дорам, зеро Майкл сарфаришта бо мардуми яҳудӣ робитаи наздик дорад. Вақте ки Шайтон дар бораи ҷисми Мусо баҳс кард, Майкл буд, ки ҷисми ӯро ҳимоя кард. Дар Дониёл 10 мо мехонем,
Майкл, шоҳзодаи ту (Дониёл 10:21)
дар робита ба Исроил, ва дар боби 12,
дар он вақт Майкл, он шоҳзодаи бузург, ки барои фарзандони қавми ту (фарзандони Исроил) истодааст. (Дониёл 12:1)
Карнаи Худо
Пас, агар фарёд барои калисо ва овози сарфаришта барои Исроил бошад, шояд карнаи Худо ҳар як имондори дигареро, ки дар қабр хобидааст ва ҷузъи фарзандони Исроил нест, то Обил эҳё кунад.
Мо якҷоя рабуда хоҳем шуд… то Худовандро дар ҳаво пешвоз гирем: ва ҳамин тавр мо ҳамеша бо Худованд хоҳем буд. Аз ин рӯ, якдигарро бо ин суханон тасаллӣ диҳед. (1 Таслӯникиён 4:17-18)
