Роҳҳои Худо дар файз, аз Иброҳим то оғози сарзамин
Забур 105 ба Яҳува шукргузорӣ мекунад ва насли Иброҳим ва Яъқубро даъват мекунад, ки Ӯро ба ёд оранд ва ба номи Ӯ фахр кунанд. Оятҳои 7, 8 сабабро медиҳанд. Ӯ Яҳува, Худои онҳост. Ҳукмҳои Ӯ дар тамоми замин ҳастанд. Ва Ӯ аҳди Худро то абад ба ёд овардааст. Он бояд доимӣ бошад. Он ба ҳазор насл фармуда шуда буд. Ӯ ҳоло онро ба ёд оварда буд. Сипас забур нақл мекунад, ки чӣ гуна Худо ба падарон ғамхорӣ карда буд ва Мисрро барои наҷоти халқи Худ ҳукм карда буд; ва, сарфи назар аз ғуломӣ, дар миёни қабилаҳои онҳо як нафари заиф набуд. «Ӯ ваъдаи муқаддаси Худро ва Иброҳим, хизматгори Худро ба ёд овард, ва халқи Худро бо шодӣ ва интихобшудагони Худро бо хурсандӣ берун овард, ва ба онҳо заминҳои халқҳои бутпарастро дод, то ки онҳо қонунҳои Ӯро риоя кунанд ва фармонҳои Ӯро нигоҳ доранд.» Ҳамаи нокомиҳои минбаъдаи онҳо зикр нашудаанд. Зеро ҳоло боз (ояти 8) Ӯ аҳди Худро бо Иброҳим ба ёд оварда буд ва халқи Худро бо ҳукмҳо наҷот дода буд; зеро ин иҷрои ваъда аст. Ва атоҳо ва даъвати Худо бе тавбаанд. Забури зерин роҳҳои Исроилро ба мо нақл хоҳад кард, аммо танҳо барои баён кардани раҳмат ва некии бепоёни Ӯ; зеро ин мавзӯъ аст.
