Худо ба таври меҳрубонона роҳи иродаи Худро барои ҳамаи муқаддасони худ маълум кардааст; дигарон мушкилот эҷод кардаанд ва дар бораи торикии атроф сухан мегӯянд ва менависанд, чунон ки Нюман ҳангоми ба Рум рафтан гуфта буд: «Роҳнамоӣ кун, нури меҳрубон, дар миёни торикии атроф.»
Ҷ.Н.Дарби ҳақиқатро навишт: «Нури илоҳӣ роҳи туро иҳота кардааст.» Мушкилот вуҷуд доранд, зеро Навиштаҳо инҳоро ҳамчун «замонҳои хатарнок» эътироф мекунанд, аммо муқаддасон дар нур ҳастанд, ҳарчанд онро суст дарк кунанд; ва ҳақиқат дода шудааст, то онҳоро барои мубориза бо замонҳои душвор тавоно созад.
«Нури ҳақиқӣ ҳоло медурахшад» (1 Юҳанно 2:8). Мушкилот рӯзро торик намекунанд; онҳо бояд онҳоеро, ки «дар нур» ҳастанд, ташвиқ кунанд, ки онҳоро бо имон бартараф кунанд.Ҷ.Т.М.
