Дар оғози ин сол биёед ин Номро аз нав баррасӣ кунем, ки дар ҳақиқат оғози тамоми забони масеҳӣ аст.
Кӯдакон Падарро мешиносанд (1 Юҳанно 2:13), ва АББА забони кӯдак аст; аммо дар он ширинию сарвати маъное ҳаст, ки пиртарин муқаддаси рӯи замин онро пурра дарк накардааст. Ҷолиб он аст, ки он ба забони англисии мо тарҷума нашудааст, ва дар ҳақиқат Павлус, ки аз Рӯҳи Муқаддас илҳом гирифта буд, муодили онро дар юнонӣ, дар Румиён 8:15 ва Ғалотиён 4:6 надодааст. Он дар он ҷо ҳамон тавре ки Худованд худаш онро истифода бурд, вақте ки дар азоби хунини худ дар Боғ ба дуо хам шуд, гузошта шудааст. Он барои мо гузошта шудааст ва ба мо дода шудааст ва мо метавонем ҳамон калима, ҳамон садоро, ки аз даҳони Ӯ баромад, вақте ки Ӯ дар он ҷо ба Падари худ муроҷиат кард, истифода барем.
Истифодаи «Абба» аз ҷониби Худованд
Биёед онро ҳамон тавре ки Худованд истифода бурд, баррасӣ кунем, зеро он гоҳ мо метавонем ба маънои он пурратар ворид шавем. Шогирдони Ӯ дар он соати муқаддас бо Ӯ тамошо карда натавонистанд, аммо мо ҳоло метавонем ба он баргардем ва Ӯро дар он ҷо мушоҳида кунем. Чӣ гуна итоати муқаддаси бешубҳа, чӣ гуна эътимод дуои Ӯро фаро гирифта буд! Ӯ аз он чизе ки дар пеши Ӯ буд, канорагирӣ мекард, агар имконпазир мебуд Ӯ хоҳиш мекард, ки аз он наҷот ёбад, аммо иродаи Падар олӣ буд, иродаи Ӯ бояд иҷро мешуд, новобаста аз он ки чӣ қадар арзиш ва азоб дошт, ва аз ин рӯ, вақте ки азоб гузашт, Ӯ гуфт:
«Ҷомеъеро, ки Падарам ба Ман додааст, оё ман онро нанӯшам?»
Ҳисоботи Марқӯс дар бораи «Абба, Падар»
Марқӯс аст, ки ба мо мегӯяд, ки Ӯ гуфт: «Абба, Падар». Марқӯс, ки дар бораи Ӯ ҳамчун Хизматгори комил менависад. Роҳи хидмати Ӯ Ӯро ба ин соати торик овард, вақте ки Ӯ бояд мегуфт:
«Ҷони Ман то ба марг ғамгин аст». Ба кӣ Ӯ метавонист рӯ оварад? Танҳо ба Ӯ, ки Ӯро бо он садоқати муқаддас ва комил хидмат мекард ва дар Ӯ тамоми эътимоди Ӯ буд; Ӯ тамоми масъаларо ба дасти Ӯ супурд ва гуфт: «Бо вуҷуди ин, на он чӣ ман мехоҳам, балки он чӣ Ту мехоҳӣ». Боз мегӯем, чӣ гуна итоати муборак, чӣ гуна эътимод, чӣ гуна таваккал ва чӣ гуна маҳрамият! Ва чӣ диле метавонад муҳаббатеро тасаввур кунад, ки Падар Ӯро дар он вақт медид. Ӯ гуфта буд: «Аз ин рӯ Падарам Маро дӯст медорад, зеро Ман ҷони Худро мегузорам… ин амрро Ман аз Падарам гирифтаам».Оё он муҳаббат дар боғ ба Ӯ ҷорӣ нашуд? ва оё Ӯ аз он огоҳ набуд? Албатта, ин тавр буд, ва Ӯ албатта огоҳ буд, ва ба назари мо чунин менамояд, ки дар ҳузури он ҷараёни эътимод ва итоати муқаддас ба иродаи Падар, ва он ҷараёни муҳаббати бебаҳо мо чизеро дар бораи маънои Ном меомӯзем, Абба, дар назар дорад. Он муносибатеро тавсиф мекунад, ки дар он дониши муҳаббати комил дар эътимоди комил посух меёбад. Ҳамин тавр мо онро ошкоршуда мебинем. Он дар Ӯ ва аз ҷониби Ӯ комилан ошкор шуд.
Муносибати мо бо «Абба»
Аммо мо, мувофиқи файзи тасаввурнопазир, ба ин муносибат оварда шудаем, ва Номи Абба метавонад дар лабони мо бошад, вақте ки мо дуоҳои худро ба Худо мегӯем. Ин Ном барои мо хислати муносибатро тавсиф мекунад. Ин муносибати ғуломӣ ё тарс нест.
Мо дар масофа намеистем, балки наздик мешавем. Ин маҳрамияти муқаддасро бо эҳтироми амиқ дар назар дорад. Он муҳаббат ба мо ва ғамхорӣ барои моро тавсиф мекунад, ки моро ҷалб мекунад ва бо риштаҳои шикастнопазир ба Ӯ, ки ин Номро дорад, мепайвандад, муҳаббат ва ғамхорӣ, ки дар мо эътимоди афзоянда ва итоати ҳақиқиро ба вуҷуд меорад.Бо назардошти азобҳои ин замони ҳозира, ки Румиён 8 дар бораи он сухан меронад ва бисёре аз фарзандони Худо онро сахт эҳсос мекунанд, ин Ном хеле ширин, хеле муборак аст. Маҳз ба ин маъно мо метавонем бигӯем:
«мо медонем, ки ҳама чиз барои некӯии онҳое, ки Худоро дӯст медоранд, барои онҳое, ки мувофиқи мақсади Ӯ даъват шудаанд, ҳамкорӣ мекунад».
Ва Ғалотиён 4:6 ба мо кӯмак мекунад.
Азбаски шумо писарон ҳастед, Худо Рӯҳи Писари Худро ба дилҳои мо фиристодааст, ки фарёд мезанад: Абба, Падар. (Ғалотиён 4:6)
Ин Рӯҳ Рӯҳи Худост, аммо бо ин хислати махсус ва ба ин тариқи махсус фаъол аст. Ин Рӯҳи Писари Ӯст, ва албатта, агар мо маънои ин фарёдро донем, бояд Писари Ӯро мушоҳида кунем.
Ҳифз ва умеди оянда
«Ту Маро Падари ман хоҳӣ номид, ва аз Ман дур нахоҳӣ шуд», — сухани Худо ба халқи саркаш дар замонҳои қадим буд, ва ба назари мо чунин менамояд, ки ин Ном, Абба, ҳамон чизест, ки моро аз гумроҳӣ нигоҳ медорад ва моро аз ташвиш ҳифз мекунад. Дар дониши муҳаббат ва ғамхории комили Ӯ барои мо, мо ором хоҳем гирифт, ва новобаста аз он ки насиби мо дар оянда чӣ хоҳад буд, итоат ба иродаи Ӯ ва эътимод ба муҳаббати Ӯ ҳаёти моро фаро хоҳад гирифт, то даме ки азобҳои ин замони ҳозира ба ҷои ҷалоле, ки дар мо, ки фарзандони маҳбуб ва ворисони муқарраршудаи Худо ҳастем, ошкор хоҳад шуд, роҳ диҳанд.
