Кори Худо дар ин дунё анҷом дода мешавад ва дар осмон сабте нигоҳ дошта мешавад, ки дар бораи ҳамаи онҳое, ки дар он иштирок мекунанд; онҳо чӣ кор мекунанд; чӣ тавр онро мекунанд; ва ангезае, ки дар паси меҳнати онҳост, чӣ гуна аст. Ин ҳам як мулоҳизаи ҷиддӣ ва ҳам рӯҳбаландкунанда аст. Дар замонҳои қадим чашми Худо ба бандагони худ назорат мекард ва тарзи кори онҳоро қайд мекард, ва Ӯ ба мо ҳисоботи худро дар бораи ҳамаи ин додааст.
Дар Наҳемё 3:5 мо мефаҳмем, ки текоиҳо деворро таъмир карданд, аммо онро бепарвоёна карданд:
«Ашрофони онҳо гарданҳои худро ба кори Худои худ нагузоштанд». (Наҳемё 3:5)
Инҳо пешвоён буданд, ва агар пешвоён бепарво мебуданд, мардум низ чунин мебуданд, ва то имрӯз шармандагии онҳо дар Каломи Худо сабт шудааст.
Шаллум, писари Ҳалоҳеш, марди дигар буд; шавқу завқи ӯ ба кор чунон буд, ки духтаронашро илҳом бахшид ва онҳо ба ӯ дар сохтани девор кӯмак карданд; ва ӯ марди ночиз набуд, зеро ба мо гуфта шудааст, ки ӯ ҳокими нисфи Ерусалим буд. Духтарони ӯ шояд баҳс мекарданд, ки азбаски падарашон марди чунин мақоми шарафманд буд, кори онҳо нигоҳ доштани шаъну шарафи хона ва ифлос накардани дастҳояшон бо меҳнат буд; аммо не, орзуи онҳо иштирок дар кори Худованд буд, ва онҳо иштирок карданд, ва шаъну шарафи хонаи онҳо осеб надидааст, зеро сабт шудааст, ки Шаллум сохт — «ӯ ва духтаронаш» (ояти 12).
Тарзи меҳнати Борух, писари Заббай, махсус қайд карда шуд, зеро мо мехонем, ки ӯ бо ҷидду ҷаҳд он қисми деворро, ки ба ӯ рост омад, таъмир кард. Чӣ қадар фарқ аз ашрофони Текой буд ӯ!
Ба мардум гуфта шуд, ки онҳо майли кор кардан доштанд (боби 4:6), ва онҳо аз тулӯи офтоб то пайдо шудани ситорагон меҳнат карданд (ояти 21). Дилҳои онҳо дар он буд; осоиш ё вақти худи онҳо барои онҳо як масъалаи хеле ночиз буд, «кори Худои онҳо» аввалин мулоҳизаи онҳо буд. Ва онҳо бо ваколат меҳнат накарданд; ҳеҷ гуна саркашӣ набуд; ҳар як мард кори худро дошт ва онро анҷом дод ва бештар. Зеро онҳое, ки бояд назорат мекарданд ва бар зидди душмани маккор мубориза мебурданд, ҳанӯз «борҳоро мебардоштанд» ва «ҳар як бо дастҳои худ дар кор меҳнат мекард» (ояти 17).
Онҳое буданд, ки дар назди хонаҳои худ сохтанд (ояти 28); мардони хирадманд кореро мекарданд, ки дар наздикӣ буд, ва онро бо хоҳиш мекарданд, ва энергия ва вақти худро дар фармон додан ба дигарон, ки чӣ тавр ва дар куҷо бояд созанд, сарф намекарданд. Ва як мард сазовори ёдоварӣ мешавад, ки ба назар намерасад хонае барои сохтан дар назди он дошта бошад; ӯ ҳеҷ моликият надошт, танҳо як ҳуҷра, зеро Мешуллам дар назди ҳуҷраи худ сохт. Аммо он ҳуҷрае, ки ӯ дар он зиндагӣ мекард ва дар он бо Худои худ муошират мекард, як қисми шаҳр буд ва ба девори муҳофизат аз бадӣ мисли ҳар як қисми дигари он ниёз дошт, ва аз ин рӯ ӯ сохт, ва ҳарчанд шояд танҳо як иҷорагири камбағал дар шаҳр буд, номи ӯ дар байни онҳое, ки кори Худоро анҷом доданд, сабт шудааст.
Ва тарси Худо онҳоро аз тамаъкорӣ ва муҳаббати фоида нигоҳ дошт. Кори девор — кори Худо — барои онҳо аз сарватмандшавии худи онҳо муҳимтар буд (боби 5:15,16).
Ҳамин тавр онҳо корро ба итмом расониданд, аммо на бо қувваи худ, балки Худои осмон, Ӯ онҳоро муваффақ гардонд (боби 2:20); эътимоди онҳо ба Ӯ буд ва Ӯ онҳоро тарк накард. Ва Ӯ имрӯз низ ҳеҷ касеро, ки кори Ӯро ба даст мегирад, ки аз муҳаббати Масеҳ маҷбур шудааст, тарк нахоҳад кард; аммо биёед онро бо тарси Ӯ анҷом диҳем, зеро дар боло сабте аз ҳамаи корҳое, ки мо мекунем, ва чӣ тавр ва чаро онро мекунем, нигоҳ дошта мешавад, зеро
«кори ҳар як мард ошкор хоҳад шуд; зеро рӯз онро ошкор хоҳад кард . . . ки чӣ гуна аст» (1 Қӯринтиён 3:13).
