«Ва фаришта ба онҳо гуфт: «Натарсед, зеро инак, ман ба шумо хушхабари шодии бузургро меорам, ки барои ҳамаи мардум хоҳад буд. Зеро имрӯз дар шаҳри Довуд барои шумо Наҷотдиҳандае таваллуд шуд, ки Масеҳи Худованд аст».» (Луқо 2:10–11)
Фаришта ба чӯпонон зоҳир шуд ва онҳоро ташвиқ кард, ки натарсанд — ин мавзӯи такроршаванда дар ҳикояҳои атрофи таваллуди Худованд Исо мебошад (Луқо 1:13, 30, 74; Матто 1:20). Сипас фаришта гуфт: «Ман ба шумо хушхабари шодии бузургро меорам, ки барои ҳамаи мардум хоҳад буд». Инро метавон чунин тарҷума кард: «Ман хушхабарро эълон мекунам…» Калимаи хушхабар ё инҷил аслан маънои «хушхабар»-ро дорад ва тақрибан 100 маротиба дар Аҳди Ҷадид пайдо мешавад. Ин яке аз ибораҳои дӯстдоштаи Луқо аст; ӯ онро бештар аз дигар нависандагони Аҳди Ҷадид истифода мебарад. Аз ин калима мо истилоҳоти англисии евангелист, евангелизатсия кардан, ва евангелӣ-ро мегирем.
Инҷил, ба таври васеъ, паёми тамоми Навиштаҳост; ба таври мушаххас, ин хушхабар дар бораи Масеҳ ва роҳи наҷот аст. Ҳавворӣ Павлус онро чунин ҷамъбаст кардааст:
«Ман ба шумо Инҷилро эълон мекунам, ки онро ба шумо мавъиза кардам, ки онро низ шумо қабул кардед ва дар он истодаед, ки ба воситаи он низ наҷот ёфтаед… Зеро ман ба шумо пеш аз ҳама он чизеро, ки худам низ қабул кардам, супурдам: ки Масеҳ барои гуноҳҳои мо мурд мувофиқи Навиштаҳо, ва ки Ӯ дафн карда шуд, ва ки Ӯ рӯзи сеюм мувофиқи Навиштаҳо эҳё шуд…» (1 Қӯринтиён 15:1–4)
Касе нест, ки инкор кунад, ки мо дар замонҳои душвор зиндагӣ мекунем. Як хабарнигор ба наздикӣ гуфт: «Ин ҷаҳон ба хушхабар ниёз дорад». Ман комилан розӣ ҳастам. Ин маҳз ҳамон чизест, ки омадани Худованд Исо ба ҷаҳон овард! Ин хушхабар ба Наҷотдиҳандае, ки таваллуд шудааст — Масеҳи Худованд — нигаронида шудааст.
Хушхабари Инҷил ин аст, ки
«Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад. Зеро Худо Писари Худро ба ҷаҳон нафиристод, то ҷаҳонро маҳкум кунад, балки то ҷаҳон ба воситаи Ӯ наҷот ёбад». (Юҳанно 3:16–17)
Хушхабар ин аст, ки Масеҳ ба ҷои мо дар салиб мурд — Масеҳ барои инсонияти гунаҳкор мурд. Ин хушхабар ба дили ҳар касе, ки Худованд Исоро қабул мекунад, шодии бузург меорад; Петрус онро «шодии бебаён» (1 Петрус 1:8) меномад.
Лаҳзаи имрӯза:
Дар ин вақти сол, камтар ба шароити худ ва бештар ба Масеҳ тамаркуз кунед. Хушхабари Писари Худоро, ки шуморо дӯст дошт ва Худро барои шумо дод, ба ёд оред!
