Оё аъмоли нек моро ба Биҳишт мебарад?
Вақте ки аз онҳо мепурсанд, ки чӣ тавр онҳо пас аз марг ба Биҳишт мераванд, бисёриҳо мегӯянд: «Ман фикр мекунам, ки аъмоли неки ман аз ҳар гуна корҳои баде, ки кардаам, зиёдтар хоҳад буд.» Фикри асосӣ ин аст, ки аъмоли неки онҳо чиптаи онҳо ба Биҳишт хоҳад буд. Гарчанде ки аъмоли нек муҳим аст, онҳо дар рӯйхати талаботи Худо барои наҷот нестанд. Онҳое, ки фикр мекунанд, ки аъмоли неки онҳо онҳоро ба Биҳишт мебарад, бояд донанд, ки Китоби Муқаддас дар бораи наҷот чӣ мегӯяд.
Аввалан, мо бояд ҳолати гунаҳкори худро дар муқоиса бо муқаддасии Худо фаҳмем. Вақте ки пайғамбар Ишаъё дар ҳузури Худо буд, ӯ фарёд зад: «Вой бар ҳоли ман... Ман ҳалок шудам! Зеро ман марди лабони нопок ҳастам» (Ишаъё 6:5). Ӯ фикр намекард, ки ин қадар бад аст, то даме ки дид, ки то чӣ андоза аз муқаддасии Худо дур аст.
Гуноҳ ба дунё вақте омад, ки Одам ва Ҳавво ба Худо итоат накарданд. Гуноҳи онҳо шояд он қадар ҷиддӣ нанамояд. Баъзеҳо ҳатто онро ба кӯдаке муқоиса кардаанд, ки вақте модар нигоҳ намекард, кукиро пинҳонӣ мехӯрд. Аммо Одам кӯдак набуд ва Худо ба ӯ фармуда буд, ки аз меваи танҳо як дарахти мушаххас дар Боғи Адан нахӯрад (Ҳастӣ 2:16-17). Хӯрдани он мева амали мустақими нофармонӣ буд, ки боиси ихтилофи бартарафнашаванда байни ӯ ва Худо гардид. Ин амали нофармонӣ гуноҳ номида мешавад ва он боиси мероси марги рӯҳонӣ ва ҷисмонӣ аз ҷониби тамоми инсоният гардид: «Чунон ки гуноҳ ба воситаи як одам ба дунё омад, ва марг ба воситаи гуноҳ... ба ин тариқ марг ба ҳамаи одамон омад, зеро ҳама гуноҳ карданд» (Румиён 5:12).
Оятҳои зиёди Китоби Муқаддас мавҷуданд, ки ба мо нишон медиҳанд, ки ҳамаи мо гунаҳкорем ва бо кӯшишҳои худ мо комилан қодир нестем, ки Худоро хушнуд созем: «Ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд» (Румиён 3:23). Марги рӯҳонӣ ва ҷисмонӣ барои ҳамаи гунаҳкорон идома дорад: «Зеро музди гуноҳ марг аст, аммо атои Худо ҳаёти ҷовидонӣ дар Исои Масеҳ Худованди мост» (Румиён 6:23). Китоби Муқаддас ба мо мегӯяд, ки инсон ҳеҷ гуна аъмоли неке надорад, ки сазовори наҷот бошад, зеро «ҳамаи аъмоли одилонаи мо мисли латтаҳои палид аст» (Ишаъё 64:6).
Худо моро мешиносад ва нотавонии моро дар наҷот додани худ комилан мефаҳмад. Аммо аз сабаби муҳаббати бузурги худ ба тамоми инсоният, Ӯ нақшаи худро барои наҷот додани мо аз гуноҳҳоямон ошкор кард: «Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, ҳалок нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад. Зеро Худо Писари Худро ба ҷаҳон нафиристод, то ҷаҳонро маҳкум кунад, балки то ҷаҳонро ба воситаи Ӯ наҷот диҳад» (Юҳанно 3:16-17). Ва бар асоси таҷрибаи худ, ҳавворӣ Павлус навишт, ки «Худо муҳаббати Худро ба мо дар ин нишон медиҳад: Вақте ки мо ҳанӯз гунаҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд» (Румиён 5:8).
Худо наҷотро барои ҳама дастрас кард, аммо мо бояд ба Худо имон оварем ва ба қурбонии комиле, ки Исо ҳангоми рехтани хуни худ ва мурдан дар салиб барои наҷот додани мо кард, такя кунем: «Шумо медонед, ки шумо бо чизҳои фаношаванда, ба монанди нуқра ё тилло, наҷот наёфтаед... балки бо хуни гаронбаҳои Масеҳ, баррае бе айб ё нуқсон» (1 Петрус 1:18-19).
Наҷот бо аъмоли неки мо ба даст намеояд, балки бо рӯй гардонидан аз роҳҳои гунаҳкори мо (тавба кардан) ва қабул кардани наҷот ҳамчун атои ройгон, вақте ки мо аз Исо хоҳиш мекунем, ки Наҷотдиҳандаи мо бошад: «Зеро шумо бо файз ба воситаи имон наҷот ёфтаед – ва ин аз худи шумо нест, ин атои Худост – на бо аъмол, то ҳеҷ кас фахр накунад» (Эфсӯсиён 2:8-9). Ва ҳавворӣ Юҳанно навишт: «Ба ҳамаи онҳое, ки Ӯро қабул карданд, ба онҳое, ки ба исми Ӯ имон оварданд, Ӯ ҳуқуқ дод, ки фарзандони Худо шаванд» (Юҳанно 1:12).
Қабул кардани Масеҳ ба ҳаёти мо ба мо бахшиши гуноҳҳо, кафолати ҳаёти ҷовидонӣ ва ҷой дар Биҳиштро кафолат медиҳад. «Касе ки Писарро дорад, ҳаёт дорад; касе ки Писари Худоро надорад, ҳаёт надорад. Ман ин чизҳоро ба шумо, ки ба исми Писари Худо имон доред, менависам, то бидонед, ки ҳаёти ҷовидонӣ доред» (1 Юҳанно 5:12-13).
Кӯшиши ба Биҳишт расидан бо анҷом додани аъмоли нек кор намекунад. Такя ба нақшаи Худо барои наҷот кор хоҳад кард. Оё шумо дар бораи нақшаи Худо маълумоти бештар мехоҳед? Мо метавонем ба шумо бештар гӯем!
