«Барои ҳамин Писари Худо зоҳир шуд, то ки корҳои иблисро барҳам диҳад» (1 Юҳанно 3:8) Нақшаи Инҷил, ҳамаи он аз аввал то охир, ба муқобили ин рӯҳияи ҳасад майл дорад. Шакли мазҳабии масеҳӣ он чизҳоеро, ки бар зидди рӯҳияи ҳасад мубориза мебаранд, фаровон нишон медиҳад.
Чизҳое, ки онҳо ба мо дар бораи Худо таълим медиҳанд, ба он хеле мухолифанд. Зеро дар он ҷо ба мо таълим дода мешавад, ки Худо аз бахшидани шараф ва баракати аз ҳад зиёд ба мо то чӣ андоза дур буд ва чӣ тавр Ӯ ҳеҷ чизро барои мо аз ҳад зиёд ва ҳеҷ чизро аз ҳад бузург ва аз ҳад некӯ барои бахшидан ба мо дареғ надоштааст.
Ӯ Писари ягонаи Худро, ки аз ҳама чиз барои Худаш гаронбаҳотарин ва азизтарин буд, аз мо дареғ надошт. Зеро барои Худо аз Писари ягонаи маҳбубаш чӣ азизтар буд? Ӯ шараф ва баракати баландтаринро дар иттиҳод бо Ӯ аз мо дареғ надошт.
Таълимоти Инҷил ба мо таълим медиҳад, ки Исои Масеҳ аз дареғ доштани ҳар чизе, ки Ӯ метавонист барои мо кунад ё ба мо диҳад, то чӣ андоза дур буд.
Ӯ ҳаёти пур аз меҳнат ва ранҷро аз мо дареғ надошт. Ӯ хуни гаронбаҳои Худро аз мо дареғ надошт. Ӯ нишастанро бо Ӯ дар тахти Ӯ дар осмон ва шарик буданро бо Ӯ дар он подшоҳии осмонӣ ва ҷалоле, ки Падар ба Ӯ додааст, ва нишастанро бо Ӯ дар тахтҳо барои доварӣ кардани ҷаҳон, гарчанде ки мо сазовори нафрати бепоён ва нафрати Ӯ ҳастем, аз мо дареғ надошт. Нақшаи мазҳабии масеҳӣ ба мо таълим медиҳад, ки чӣ тавр Масеҳ ба ҷаҳон омад, то моро аз меваҳои ҳасади Шайтон нисбат ба мо наҷот диҳад. Иблис, ки худаш бадбахт буд, ба инсоният аз он хушбахтие, ки онҳо доштанд, ҳасад бурд ва наметавонист волидони аввалини моро дар ҳолати хушбахтии онҳо дар Адан бубинад ва аз ин рӯ, худро то ҳадди имкон барои нобуд кардани онҳо сарф кард ва онро ба анҷом расонд.
Инҷил таълим медиҳад, ки чӣ тавр Масеҳ ба ҷаҳон омад, то корҳои иблисро нобуд кунад ва моро аз он бадбахтие, ки ҳасади ӯ ба мо овардааст, наҷот диҳад.
