Сулҳи Худо
Ниҳоят, ман ба Тейлор гуфтам: «Ман дар утоқи корӣ ҳастам, шумо дар утоқи меҳмонӣ. Шумо бо миллионҳо машғулед, ман бо даҳҳо. Мактубҳои шумо аҳамияти фаврӣ доранд, мактубҳои ман аҳамияти нисбатан кам доранд. Аммо ман хавотир ва ғамгинам, дар ҳоле ки шумо ҳамеша ором ҳастед. Ба ман бигӯед, фарқ дар чист?»
«Макарти азизам,» ҷавоб дод ӯ. «Сулҳе, ки шумо дар бораи он сухан меронед, дар ҳолати ман на танҳо як имтиёзи олиҷаноб, балки зарурат аст. Ман наметавонистам кореро, ки бояд анҷом диҳам, бе сулҳи Худо, ки аз ҳар гуна ақл болотар аст, иҷро кунам.» Ин таҷрибаи асосии ман бо ҷаноби Тейлор буд. Оё шумо шитоб доред, оё шумо хаста ва ноумед ҳастед? Ба боло нигоҳ кунед! Мардро дар ҷалол бубинед! Бигзор чеҳраи Исо бар шумо дурахшад — чеҳраи аҷиби Худованд Исои Масеҳ. Оё Ӯ хавотир ё ноумед аст? Ҳеҷ ташвише пешонии Ӯро абрнок намекунад, на хурдтарин сояи ташвиш. Аммо корҳои шумо низ корҳои Ӯ ҳастанд.
Тейлор мисли дарси амалӣ барои оромӣ буд. Ӯ ҳар як тини даромади ҳаррӯзаи худро аз бонки осмон мегирифт — «сулҳи худро ба шумо медиҳам». Он чизе, ки Наҷотдиҳандаро ба ҳаяҷон намеовард ва аз худ намебаровард, ӯро низ ба ҳаяҷон намеовард. Оромии Худованд Исо дар ҳама чиз, ҳатто дар лаҳзаҳои муҳим, идеали ӯ буд, аммо ҳамчунин моликияти амалии ӯ. Ӯ аз шитоб ва саросемагӣ, аз асабҳо ё изтироб чизе намедонист. Ӯ медонист, ки сулҳе ҳаст, ки аз ҳар гуна ақл болотар аст, ва ӯ бе он наметавонист зиндагӣ кунад.
Таъсиси Миссияи дохилии Чин
Ҳудсон Тейлор 18.05.1832 дар Англия таваллуд шудааст. Табдили ӯ дар моҳи июни соли 1849 бо даъват ба хидмати миссионерӣ пайравӣ кард. Ӯ бояд як воситаи ғайриоддии Худо дар миссионерии дохилии Чин, ки то он вақт дастнорас буд, гардад. Худованд ба дили ӯ муҳаббати бузурге ба миллионҳо нафари ин кишвар бахшид, ки ӯро дар соли 1865 ба таъсиси Миссияи дохилии Чин водор сохт. Дар соли 1866 аввалин гурӯҳи миссионерии ҷамъияти ҷавон, ҳамроҳ бо роҳбари худ, ба Шарқи Дур сафар кард — сафари 4-моҳа бо киштии бодбонӣ.
Худо ба ин миссия баракати фаровон дод, то ки дар даҳсолаҳои минбаъда афзоиши бузурге ба қайд гирифта шуд. Дар соли 1887 танҳо беш аз 100 корманди нав ба Чин сафар карданд, ки қаблан бо имони бузург талаб карда шуда буданд. Дар соли 1890 аллакай 600 миссионер дар он ҷо кор мекарданд, ҳама, бидуни маоши муқаррарӣ, — бо имон ба Худо.
Вақте ки Ҳудсон Тейлор дар соли 1905 дар Чин аз ин дунё даъват шуд, Миссияи дохилии Чин то он вақт ҳазорон чиниро бо заҳматҳои зиёд, маҳрумиятҳо ва қурбониҳо (дар шӯриши боксчиён дар соли 1900 дар Чин садҳо масеҳӣ кушта шуданд, 58 миссионер ва 28 фарзанди онҳо низ дар ин ҳодиса ҷон бохтанд) бо «Хабари хуш» шинос карда ва ба Худованд Исо роҳнамоӣ карда тавонист.
«Сирри рӯҳонии Ҳудсон Тейлор» ва «Ҳудсон Тейлор, марде, ки ба Худо эътимод дошт» аз ҷониби Ҳовард ва Ҷералдин Тейлор аз ҷиҳати рӯҳонӣ барои хондан хеле бой мебошанд.
Номаълум
