Шукр Худоро, ки мо зери файз ҳастем. Аммо оё ин далели муборак ба ҳеҷ ваҷҳ ҳақиқатро заиф мекунад, ки «Муқаддасӣ ба хонаи Худо абадӣ аст»? Оё ин ҳақиқат аз байн рафтааст, ки «Худо дар ҷамъомади муқаддасони худ хеле тарснок аст; ва аз ҷониби ҳамаи онҳое, ки дар атрофи Ӯ ҳастанд, эҳтиром карда шавад»? Оё меъёри муқаддасӣ барои Калисои Худо ҳоло аз он ки барои Исроили қадим буд, пасттар аст? Оё ин ҳақиқат аз байн рафтааст, ки «Худои мо оташи сӯзон аст»? Оё бадӣ бояд таҳаммул карда шавад, зеро «мо зери қонун нестем, балки зери файз ҳастем»? Чаро бисёре аз Қӯринтиён заиф ва бемор буданд? Чаро бисёре аз онҳо мурданд? Чаро Ҳанониё ва Сафира дар як лаҳза кушта шуданд? Оё ин ҳукми ҷиддӣ ба ҳақиқат таъсир расонд, ки Калисо зери файз буд? Албатта не. Аммо файз низ амали ҳукмро боздошт накард. Худо ҳоло дар ҷамъомади худ бадиро бештар аз он ки дар замони Охон таҳаммул карда метавонист, таҳаммул карда наметавонад.
Шумо мегӯед: «Мо набояд муқоиса байни муносибати Худо бо халқи заминии худ ва муносибати Ӯ бо Калисои худ кунем». Маънои калимаҳои зерин дар 1 Қӯринтиён 10 чист?
Ғайр аз ин, эй бародарон, ман намехоҳам, ки шумо бехабар бошед, ки чӣ тавр ҳамаи падарони мо зери абр буданд, ва ҳама аз баҳр гузаштанд; ва ҳама ба Мусо дар абр ва дар баҳр таъмид гирифтанд; ва ҳама ҳамон гӯшти рӯҳониро хӯрданд; ва ҳама ҳамон нӯшокии рӯҳониро нӯшиданд; зеро онҳо аз он Санги рӯҳонӣ нӯшиданд, ки аз паси онҳо мерафт; ва он Санг Масеҳ буд. Аммо Худо аз бисёре аз онҳо розӣ набуд; зеро онҳо дар биёбон сарнагун шуданд. Акнун ин чизҳо барои мо намуна буданд, то ки мо ба чизҳои бад, чунон ки онҳо низ орзу мекарданд, орзу накунем.… Акнун ҳамаи ин чизҳо барои онҳо ҳамчун намуна рӯй доданд; ва онҳо барои насиҳати мо навишта шудаанд, ки охири дунё ба мо расидааст.
Оё ин муқоиса байни муносибати Худо бо халқи заминии худ ва Калисои Ӯ ҳоло нест? Бале, албатта; ва барои ҳамаи мо хуб хоҳад буд, ки ин муқоисаро мулоҳиза кунем ва аз он насиҳат гирем. Воқеан ҳам ғамгин хоҳад буд, агар мо аз файзи пок ва гаронбаҳое, ки дар он истодаем, барои паст кардани меъёри муқаддасӣ истифода барем. Мо даъват шудаем, ки хамири кӯҳнаро дар заминаи муборак, ки «Масеҳ, Фисҳи мо, барои мо қурбонӣ шудааст», тоза кунем. Оё ин «муқоиса» нест? Ба ҷамъомади Қӯринт фармон дода шуд — вой бар онҳо, агар онҳо рад мекарданд — ки шахси шарирро аз миёни худ дур кунанд, то ӯро ба Шайтон барои нобуд кардани ҷисм супоранд.
Дуруст аст, ки онҳо даъват нашуда буданд, ки ӯро сангсор кунанд ё сӯзонанд; ва дар ин ҷо мо на муқоиса, балки тафовут дорем. Аммо онҳо бояд ӯро аз миёни худ дур мекарданд, агар мехостанд ҳузури илоҳиро дар миёни худ дошта бошанд.
Шаҳодатҳои Ту хеле мутмаинанд; муқаддасӣ ба хонаи Ту, эй Худованд, абадӣ аст.
Оё шумо наметавонед Ӯро барои муқаддасӣ ва инчунин файз ситоиш кунед? Оё шумо наметавонед, вақте ки меъёри муқаддасӣ дар пеши шумо баланд мешавад, доксологияи худро илова кунед: «Муборак бод номи Ӯ то абад! Омин ва омин»? Мо боварӣ дорем, ки шумо метавонед.
Мо ҳеҷ гоҳ набояд фаромӯш кунем, ки дар ҳоле ки мо дар файз истодаем, бояд дар муқаддасӣ роҳ равем; ва дар мавриди ҷамъомад, агар мо аз доварӣ кардани таълимоти бад ва ахлоқи бад сарпечӣ кунем, мо аслан дар заминаи Ҷамъомади Худо нестем. Одамон мегӯянд, ки мо набояд доварӣ кунем; Худо мегӯяд, ки мо бояд.
Оё шумо онҳоеро, ки дар дохил ҳастанд, доварӣ намекунед? Аммо онҳоеро, ки дар берун ҳастанд, Худо доварӣ мекунад. Аз ин рӯ, он шахси шарирро аз миёни худ дур кунед.
Агар ҷамъомади Қӯринт аз доварӣ кардани он шахси шарир сарпечӣ мекард, он ҳама ҳуқуқи худро барои эътироф шудан ҳамчун ҷамъомади Худо аз даст медод, ва ҳамаи онҳое, ки аз Худованд метарсиданд, бояд онро тарк мекарданд. Воқеан ҳам як масъалаи хеле ҷиддӣ аст, ки заминаи Ҷамъомади Худоро гирем. Ҳамаи онҳое, ки ин корро мекунанд, бояд дар хотир дошта бошанд, ки ин аслан саволе нест, ки мо кӣ метавонем қабул кунем ё чӣ метавонем таҳаммул кунем, балки чӣ арзандаи Худост? Мо имрӯз дар бораи «васеъ» ва «танг» бисёр мешунавем; мо бояд танҳо ба андозаи Каломи Худо васеъ ва танг бошем.
