Пас аз марги падарашон бародарони Юсуф оромии худро гум карданд ва тарсу ҳарос онҳоро фаро гирифт. Онҳо Юсуфро мувофиқи фикрҳои дили худ доварӣ карданд, ки гӯё ӯ пас аз ҳама ба онҳо барои бадие, ки ба ӯ карда буданд, ҷавоб хоҳад дод. Боз Юсуф гиря кард, вақте ки онҳо омада, гуноҳи худро ба ӯ эътироф карданд, ва боз ӯ ба онҳо гуфт, ки аз онҳо ғамхорӣ мекунад ва онҳоро ғизо медиҳад (Ҳастӣ 50:21).
Ин аз даст додани оромии онҳо нишон дод, ки онҳо дар дониши худи Юсуф аз замоне ки ӯ худро ба онҳо ошкор карда буд, афзоиш наёфтаанд, зеро агар онҳо ин корро мекарданд, ҳеҷ гоҳ чунин фикрҳои нодурустро дар бораи ӯ намепарвариданд.
Ва маҳз ҳамин чиз ҳолати нохуши рӯҳро, ки баъзан ба имондорони калонсол рӯй медиҳад, шарҳ медиҳад. Онҳо шояд дониши зиёдеро дар бораи чизҳои гуногун ҷамъ оварда бошанд, аммо дониши Писари Худо — Худованд ва Наҷотдиҳандаи онҳо — беэътиноӣ шудааст.
Петрус, дар номаи дуюми худ, дар бораи бекорӣ ва бесамарӣ дар бораи дониши Худованди мо Исои Масеҳ ва дар бораи касе, ки «поксозии гуноҳҳои қаблии худро фаромӯш кардааст» (2 Петрус 2:9) сухан меронад, аммо ӯ бо насиҳат ба афзоиш дар файз ва дар дониши Худованд ва Наҷотдиҳандаи мо хотима медиҳад.
Ин дил ва ақлро дар оромии комил нигоҳ медорад. Юсуф ба бародарони худ гуфта буд, ки Худо ва на онҳо ӯро ба Миср фиристодаанд (45:8), ва Худо ин корро бо назардошти наҷоти онҳо карда буд. Ва акнун боз ӯ ба онҳо хабар медиҳад, ки ӯ пурра огоҳ буд, ки онҳо «бадӣ фикр карданд», аммо «Худо онро барои некӣ дар назар дошт» (50:20), то наҷоти бисёр одамонро ба амал орад.
Муҳаббати Юсуф, ки муҳаббати Наҷотдиҳандаи моро зебо пешгӯӣ мекард, муҳаббати тағйирнаёфта буд; ва ӯ гуфт: «Пас, АКНУН НАМЕТАРСЕД: Ман шумо ва кӯдакони шуморо ғизо медиҳам. Ва ӯ онҳоро тасаллӣ дод ва бо онҳо меҳрубонона сухан гуфт».
