Ҳабаққуқ
«Ӯ истода, заминро чен кард; Ӯ нигоҳ кард ва миллатҳоро ба ҳайрат овард. Ва кӯҳҳои абадӣ пароканда шуданд, теппаҳои доимӣ сар хам карданд. Роҳҳои Ӯ абадӣ ҳастанд.» —Ҳабаққуқ 3:6 NKJV
Ҳабаққуқ, ки маънои «боғайратона ба оғӯш гирифтан»-ро дорад, пайғамбариест, ки махсусан ба машқҳои амиқ ва андӯҳҳои як исроилии худотарс, вақте ки ӯ шарм ва таназзули миллати худро, ки аз ҷониби «халдониён, як миллати талх ва шитобкор» асир гирифта шуда буд (1:6), баррасӣ мекард, сару кор дорад. Ин душмани нафратовар, Империяи Бобил, тасвири ҷаҳон дар фасод ва ошуфтагии динии худ – дар сӯиистифодаи дағалонаи баракатҳои Худост. Аз ин рӯ, тааҷҷубовар нест, ки як шахси худотарс аз асирии Исроил ба чунин намуди бадӣ сахт ғамгин хоҳад шуд. Оё ҳамин душмани даҳшатнок имрӯз Калисои эътирофкунандаро ғулом накардааст?
Аммо ин андӯҳҳо пайғамбарро водор карданд, ки ваъдаҳои Худоро бештар «боғайратона ба оғӯш гирад». Онҳо ӯро ба эътимоди комил ба қудрат ва файзи мутлақи Худо бурданд. Ӯ эътироф кард, ки Худо худи заминро чен мекунад, ва аз ин рӯ ҳама чизро дар он. Ӯ миллатҳоро дардовар хоҳад фурӯтан кард. Худо кӯҳҳоро, ки мақомоти баландтарро ифода мекунанд, пароканда хоҳад кард, ҳарчанд одамон фикр мекунанд, ки онҳо абадӣ ҳастанд. Теппаҳо, ки мақомоти хурдтарро тасвир мекунанд, дар назди Ӯ сар хам хоҳанд кард. Бо ин ҳақиқат, сарфи назар аз миқёси бузурги камбизоатӣ ва харобие, ки Исроил ба он коҳиш ёфта буд, пайғамбар метавонист ҳақиқатан гӯяд: «Аммо ман дар Худованд шодӣ хоҳам кард» (3:18).
Ҳабаққуқ китоби кӯмаки гаронбаҳост барои онҳое, ки ҳангоми рӯ ба рӯ шудан бо шароитҳои бад ва душвор, дар назди Худо ғамгин мешаванд.
Ин сутун аз китоб гирифта шудааст: «Китоби Муқаддас, 66 китоби он ба таври мухтасар.» Он барои харид аз Believers Bookshelf USA ва Believers Bookshelf Canadaдастрас аст.
