Даҳшат
Ин ки Худо қавми Худро доварӣ кунад, ғайриимкон менамуд. Аммо ин ҳамон чизе буд, ки пайғамбар ҳис мекард ва бовар карда наметавонист, вақте ки ба даҳшате, ки бояд меомад, менигарист. Он дар ояти ифтитоҳии Ҳабаққуқ ҳамчун «бори» ӯ тасвир шудааст, зеро онро бардоштан душвор буд; ва чун он дар хотираи ӯ боқӣ монд, ӯро бо депрессия мисли вазни бузург пахш кард.
«Эй Худованд, то кай фарёд хоҳам кард, ва Ту намешунавӣ? Ҳатто ба Ту фарёд мекунам: «Зӯроварӣ!» Ва Ту наҷот намедиҳӣ» (Ҳабаққуқ 1:2 NKJV).
Гарчанде ки ин рӯъё барои ояндаи наздик буд, аммо он ҳанӯз пурра ва комилан иҷро нашуда буд. Аммо оё барои замони мо низ татбиқи ҷиддӣ вуҷуд надорад? Оё мо набояд ба довариҳое, ки бар сари мо овезонанд, бо даҳшат нигоҳ кунем? Оё гуноҳҳои Исроил дар он рӯз гуноҳҳои миллатҳои мо дар ин рӯзҳо набуданд?
«Зеро ғоратгарӣ ва зӯроварӣ пеши ман аст. Низоъ ҳаст, ва муноқиша бармехезад. Аз ин рӯ, Қонун беқувват аст, ва адолат ҳеҷ гоҳ ба пеш намеравад» (Ҳабаққуқ 1:3-4).
Дар кӯчаҳои шаҳрҳои мо беқонунӣ, дурӯғ ва қаллобӣ дар тиҷорат ва дар ҳаёти ҷамъиятӣ вуҷуд дорад, ва ҳамсоя бар зидди ҳамсоя гузошта шудааст.
«Ман зӯроварӣ ва низоъро дар шаҳр дидам ... беинсофӣ ва мушкилот низ дар миёни он аст. харобӣ дар миёни он аст; зулм ва фиреб аз кӯчаҳои он дур намешаванд» (Забур 55:9-11).
Инро Довуд, нависандаи Забур, қариб 400 сол пеш гуфта буд. Ӯ ҳамон даҳшат ва нафратро ҳис мекард, ки Ҳабаққуқ ҳис мекард.
Машваратҳои дохилии Худо
Мисли нависандаи Забур, пайғамбар бояд худро омодаи таслим шудан ҳис мекард. Ва вақте ки мо сахтдилӣ ва ҷаҳолати қасди ҳамсолонамонро эҳсос мекунем, оё мо ҳамин тавр ҳис намекунем? Аммо вақте ки дилҳои мо барои ҳамаи бадиҳое, ки карда мешаванд, фарёд мезананд, Худо моро ба машваратҳои дохилии Худ мебарад ва ҳама чиз тадриҷан барои «ҳар кӣ хоҳиши иҷрои иродаи Ӯро (Падарро) дорад» (Юҳанно 7:17) равшан мегардад.
Каломи Худо ба торикии рӯҳафтодаи сайёраи мо равшанӣ меандозад, ва мо мебинем, ки Худо, ба ҳар ҳол, назорат мекунад. Ӯ ояндаро дар даст дорад, пас оё мо бояд тарсем? Ҳатто дар замони Ҳабаққуқ Худо нақша дошт, ки коре ғайрибоварӣ кунад.
«Халдониён, миллати талх ва шитобкор» (Ҳабаққуқ 1:6)
барои доварӣ бар бевафоии қавми Ӯ ҳамчун восита бардошта мешуданд.
Биёед ҳамаи инро ба заминаи хронологии худ гузорем. Ҳабаққуқ таназзули давлати Исроилро дида буд. Аммо, подшоҳи ҷавон Йӯшиё, ки ҳашт сол дар тахт буд ва ҳамагӣ 16 сол дошт, ислоҳоти худро ба нақша мегирифт; Худо дар раҳмати Худ ба қавми Худ боз як имконият медод, ки тавба кунанд ва ҳолати шикастаи миллат ва ҳаёти худро ислоҳ кунанд. Ҳатто дар он вақт синикҳо – ва кӣ синик нахоҳад буд – шояд табассуми ғамгин карда, сар ҷунбонда гуфтанд: «аз ин чизе намебарояд».
Ҳатто ҳамин тавр, имрӯз мо намедонем, ки чӣ мешавад. Аммо Худо нақшаҳои Худро дорад, ва дар ҳоле ки мо озодии худро дорем, метавонем огоҳии Инҷилро эълон кунем:
«Шаб меояд, ки ҳеҷ кас кор карда наметавонад» (Юҳанно 9:4).
Пас, шитоб меафзояд ва эҳёшуда
«Бобул, ҷалоли салтанатҳо, зебоии ифтихори Халдониён» (Ишаъё 13:19)
дар паси парда интизор аст, ки аз ҷониби Шайтон илҳом гирифта шудааст, аммо аз ҷониби Худо иҷозат дода шудааст, то довариҳои даҳшатнокро ба ин замини гунаҳкор биёрад.
Гуноҳ мисли фасод аст, ва мисли фасод он дар ҳамаи табақаҳо ва шароити ҷомеа паҳн мешавад. Дар ниҳоят, асосҳои давлат пӯсида ва ноустувор мешаванд, ва тамоми сохтор фурӯ меафтад. Табиист, ки ларзиши тарс ба шуури мо медарояд. Табиист, ки мо ноумед мешавем, аммо Худо заъфи моро медонад ва аз Каломи Худ ба мо рӯҳбаландӣ медиҳад.
Довариҳои Худо хеле зуд-зуд табобатӣ мебошанд, ки ҷонҳои моро пок мекунанд, то мо ба чизи беҳтаре орзу кунем. Харобшавии Ерусалим ва маъбади он шояд барои қавми Исроил баракат наменамуд, аммо ин тавр буд. Асирии онҳо ба онҳо дурнамои дигар дод. Онҳо қавми ғамгинтар, аммо хирадмандтар баргаштанд.
Мувофиқати ваҳй
Таҷрибаи пайғамбар Ҳабаққуқ ба таҷрибаи нависандаи Забур Ософ монанд аст; боз ӯ равшанӣ мегирад.
«Вақте ки ман фикр кардам, ки инро чӣ тавр фаҳмам, ин барои ман хеле дардовар буд – то даме ки ба маъбади Худо даромадам; он гоҳ ман охири онҳоро фаҳмидам» (Забур 73:16-17).
Худо ба Ҳабаққуқ қудрати ҳузури Худро нишон дод, ва ин ҳама чизро ба дурнамои дуруст гузошт:
«Оё Ту аз азал нестӣ, эй Худованд Худои ман, Қуддуси ман? Мо нахоҳем мурд ... Чашмони Ту поктар аз он аст, ки ба бадӣ нигоҳ кунӣ, ва ба шарорат нигоҳ карда наметавонӣ» (Ҳабаққуқ 1:12-13).
Ҳеҷ чиз ба мо ҷуръат намедиҳад, ба монанди донистани он ки Худо бо мост. Мисли Ҳизқиёл пас аз ӯ, ӯ рисолатеро, ки Худо ба ӯ дода буд, фаҳмид ва тасдиқ кард,
«Ман посбонии худро хоҳам кард ва худро дар девор хоҳам гузошт» (Ҳабаққуқ 2:1).
Дар китоби Ҳабаққуқ мо як қатор хабарҳои равшанеро пайдо мекунем, ки дар зеҳни мо нақш мебанданд ва фаромӯшнашаванда мешаванд. Нақша ошкор мешавад, ва мисли Мартин Лютер мо рӯҳбаланд мешавем, ки бубинем,
«одил бо имон зиндагӣ хоҳад кард» (Ҳабаққуқ 2:4).
Ва он гоҳ мо якеро пайдо мекунем, ки чунон бад аст, ки ӯ комилан бо шахси заиф ва бечорае, ки ба ҳақиқати Худо часпидааст, муқоиса мешавад: Ӯ
«марди мағрур ... зеро ӯ хоҳиши худро мисли дӯзах васеъ мекунад, ва ӯ мисли марг аст ва сер намешавад, ӯ ҳамаи миллатҳоро ба худ ҷамъ мекунад ва ҳамаи қавмҳоро барои худ ҷамъ меорад» (Ҳабаққуқ 2:5).
Пайванди контекстӣ ба Халдониён равшан аст, аммо ин «марди мағрур» ба Набукаднесар пайванд нест. Охирин танҳо як намуди он фатҳкунандаи даҳшатноки охирин буд, ки шӯҳраташ ӯро регенти Шайтон месозад, ки мехоҳад назорати худро бар тамоми ҷаҳон васеъ кунад. Намунаҳо дар таърихи Китоби Муқаддас такрор мешаванд, ки ҳар яке аз дигаре бузургтар ва даҳшатноктар мешавад. Ин «марди мағрур» аз Искандар бузургтар, аз Қайсар бераҳмтар ва аз Чингизхон бераҳмтар аст – ва ӯ ба зудӣ ошкор хоҳад шуд. Ӯ Ҳайвони Ваҳй 13 аст.
Умед
Аммо ҳатто ӯ бояд роҳ диҳад. Ҳатто ӯ бояд мисли устодаш сар хам кунад, зеро Китоби Муқаддас фармон медиҳад
«ки ҳар зону хам шавад ... ва ҳар забон иқрор шавад, ки Исои Масеҳ Худованд аст» (Филиппиён 2:9-11; Ишаъё 45:23).
Ба зудӣ пас аз торикӣ, ин фарёди ҳайратангез хоҳад омад: «Ин кист, ки аз Адом меояд, бо либосҳои рангкардашуда аз Бозра, ин Якто, ки дар либоси Худ ҷалолдор аст, бо бузургии қуввати Худ сафар мекунад?» Он гоҳ ҷавоб хоҳад омад. «Ман, ки бо адолат сухан мегӯям, тавоно барои наҷот додан» (Ишаъё 63:1).
Ба мо вақти ин иҷрошавӣ гуфта нашудааст; ин барои мо нест, ки бидонем. Аммо, мо аз яқинии он итминон дорем, зеро порча бо ваъдаи аҷиб оғоз меёбад:
«Зеро каме дигар ва Ӯ, ки меояд, хоҳад омад ва таъхир нахоҳад кард» (Ибриён 10:37).
Ин иқтибос аз Аҳди Ҷадид тарҷума (шарҳи Аҳди Қадим) аст, ки дар он аслӣ васеъ ва шахсӣ карда шудааст. Пайғамбар ваъда дошт, ки
«он ҳатман хоҳад омад, таъхир нахоҳад кард» (Ҳабаққуқ 2:3).
Мо Ӯро мебинем, ки инро дар бозгашти Худ ба замин ба амал меорад. Ӯ, ки моро наҷот дод ва ҳаёти моро тағйир дод, боз бармегардад, то заминро, сипас коинотро тағйир диҳад ва наҷотро ба қавми Худ биёрад. Ҳама чиз дар вақти худ ва тартиби дурусти худ хоҳад буд.
Шоҳидони зиёд
Чӣ тавр чизҳо дар Китоби Муқаддас барои мо кушода мешаванд! Марям низ ин рӯзро дид ва шодӣ карда гуфт,
«Ҷони ман Худовандро бузург медорад, ва рӯҳи ман дар Худои Наҷотдиҳандаи ман шодӣ кард» (Луқо 1:46-47).
Ва ӯ идома дод:
«Ӯ мағруронро дар тасаввури дилҳояшон пароканда кард. Ӯ тавоноёнро аз тахтҳояшон фуровард, ва фурӯтанонро баланд кард. Ӯ гуруснагонро бо чизҳои нек сер кард, ва сарватмандонро холӣ фиристод» (Луқо 1:51-53).
«Бигзор тамоми замин пеши Ӯ хомӯш бошад» (Ҳабаққуқ 2:20).
Вақте ки пайғамбар инро шунид, ба зону афтод ва дуо кард:
«Эй Худованд. Ман сухани Туро шунидам ва тарсидам; эй Худованд, кори Худро эҳё кун ... дар миёни солҳо онро маълум кун. Дар хашм раҳматро ба ёд овар» (Ҳабаққуқ 3:2).
Ин дуо барои ҳамаи онҳоест, ки эътироф мекунанд, ки замин биёбон аст ва мо ба ин ҷо тааллуқ надорем. Дар мактаби якшанбе мо месароем: «Ин дунё хонаи ман нест, ман танҳо мегузарам». Танҳо онҳое, ки ин чизҳоро дуруст дарк мекунанд, метавонанд чизҳои аҷиберо, ки дар пай меоянд, қадр кунанд.
Ҷои баланд ва бошукӯҳ
Ҳар чӣ ҳолати ин дунё бошад, ҳар чӣ низоъи миллатҳо бошад, ҳар қадар ки мо мебинем
«шарирон мисли баҳри ноором, ки ором шуда наметавонад» (Ишаъё 57:20),
мо метавонем ин эътимодро дошта бошем: Худо Худост, ва Ӯ моро мустаҳкам ва бехатар нигоҳ медорад. дар ҳақиқат бештар аз ин, зеро ҳатто дар ин зиндагӣ, дар ҳоле ки мардон метарсанд, ҷанҷол мекунанд ва ба фатҳкунандагон ва золимон сар хам мекунанд, мо ин тавр намекунем. Мисли оҳу, пойҳои мо моро ба ҷойҳои баланд мебаранд (Ҳабаққуқ 3:19), ки дар он ҷо мо боди тоза ва поки осмонро нафас мекашем, ва бо дурнамои Худо ба ҷангҳо, муборизаҳо, шӯҳратпарастиҳо, дурӯғҳо, риёкориҳо, зӯроварӣ, гуруснагӣ, беморӣ ва марг менигарем. Ҳар чӣ вазъият бошад, мо бо асбобҳои тордори осмон месароем, дар он ҷои баланд ва бошукӯҳ бехатар.
