«Ӯ маро ба назди обҳои ором мебарад» (Забур 23). Ҷонҳои одамон беқароранд, гуноҳ онҳоро чунин кардааст, зеро «шарирон мисли баҳри пурталотум ҳастанд, ки ором шуда наметавонад». Аммо Чӯпони Нек гӯсфандони худро аз саргардонии беқарор ва норозӣ ва худсаронаи худ даъват мекунад ва онҳоро ба оромӣ дар назди пойҳои худ меорад. Ӯ онҳоро ба назди обҳои оромӣ мебарад. Ин ташбеҳ тасвири сулҳро ба назар меорад; он дар бораи оромии дил дар паноҳгоҳи амн сухан меронад. Аммо ин маънои онро надорад, ки ин оромии рӯҳ аз ҳолатҳои беруна бармеояд - инҳо метавонанд ба майли табиии мо хеле мухолиф бошанд, аммо дар миёни онҳо дил метавонад ором бошад, чунон ки Навиштаи дигар мегӯяд:
«Ту ӯро дар сулҳи комил нигоҳ медорӣ, ки фикраш ба Ту нигаронида шудааст, зеро ӯ ба Ту таваккал мекунад».
Тӯфон ва сулҳи Наҷотдиҳанда
Як ҳодисаи ҷонбахш дар ҳаёти Худованди мо дар рӯи замин ин оромиш ва сулҳро ба таври комил тасвир мекунад. Бо фармони Устоди худ шогирдони моҳигир киштии худро ба баҳри оромтарин, ки офтоб ҳеҷ гоҳ бар он натофта буд, партофтанд. Аммо онҳо базӯр қаиқҳои худро ба ҷойҳои қаиқронӣ гузошта буданд, ки шамол бархост ва тадриҷан афзуд, то он даме ки тӯфони даҳшатноке вазид, гӯё ки тамоми хашми дӯзах дар он тӯфон озод шуда буд, ва мавҷҳо дар атрофи он як қаиқи хурд бо чунин қувват ғурриш мекарданд ва меғелиданд, ки он баҳрнавардони ботаҷрибаро ваҳми тарсу ҳарос фаро гирифт.
Ғурриши обҳо дар беруни қаиқ дар синаи онҳо тӯфони бузурги даҳшатро ба вуҷуд овард, ки онҳо ба Устоди худ фарёд заданд, ки онҳо нобуд хоҳанд шуд. Аммо Ӯ чӣ? Оё Ӯ метарсид? Оё ягон изтироби дил дар рафтори Ӯ зоҳир шуд? Не, «сари Ӯ ба болишт гузошта шуда буд, ва Ӯ сахт хоб буд». Сулҳи комил, дар миёни тӯфон! Оромии муборак дар ҳузури мавҷҳои таҳдидкунанда! Чаро онҳо болишти Ӯро мубодила накарданд? Агар он тӯфон ҳафт маротиба афзуда бошад ҳам, онҳо бехатар мемонданд, бале, бехатар буданд, чунон ки бо фармони Ӯ оромии бузурге дасти боздорандаи худро ба мавҷҳои пурталотум гузошт.
Сирри эътимоди бетағйир
Аммо сирри он оромии аҷиб чӣ буд? Худованд сари худро ба кадом болишт гузошт? Сирри он эътимоди бетағйир ба Худо буд; болишт муҳаббати тағйирнопазир ва қудратманди Падари Ӯ буд. Ӯ Инсони вобастагии мутлақ буд, бештар аз инсон, чунон ки хоҳем дид, аммо воқеан инсон, ки тамоми роҳи худро ба Худо месупорад ва танҳо ба иҷрои иродаи Ӯ қаноатманд аст. Ва Худое, ки Ӯ ба Ӯ хидмат мекард, дар паси ҳар як ҳолат буд; Ӯ бар обхезӣ нишаста буд ва ба даҳони тӯфон лаҷоми қавӣ гузошт. Он наметавонист аз иҷозати Ӯ берун равад, муҳаббати Ӯ Маҳбуби Худро дар ҳама роҳҳои Ӯ нигоҳ медошт, ва Исои ҳамеша муборак ва комилан вобаста дар он ҷо истироҳат мекард. Ва, масеҳӣ, Ӯ он болиштро ба ту медиҳад, то ту дар миёни мушкилот оромиш ёбӣ, Ӯ мегӯяд:
«Худи Падар шуморо дӯст медорад, зеро шумо Маро дӯст доштед».
«Сулҳи худро ба шумо медиҳам… на чунон ки ҷаҳон медиҳад, Ман ба шумо медиҳам. Дили шумо изтироб накунад ва натарсад» (Юҳанно 14:27).
Ин як воқеияти бузург аст — «Ӯ маро ба назди обҳои ором мебарад». Обхезии ғурриш дар берун, аммо обҳои ором дар дохил.
Қудрат бар тӯфон ва дарси имондорон
Тарси он шогирдон далели қудрати илоҳии Худованд, дурахши ҷалоли Худоии Ӯро ба вуҷуд овард. Бо дилсӯзии нарм дар дили худ барои заифии онҳо, бо оромии абадӣ дар чашмони худ ва бо қудрати мутлақ дар суханони даҳони худ, Ӯ ба тӯфон сухан гуфт; ва мавҷҳои бузург дар назди пойҳои Ӯ бо итоати хомӯшона афтоданд, чунон ки сагбача дар назди пойҳои устоди худ меларзад. Шогирдон аз он амали бузург дар ҳайрат монданд, ва дар ҳақиқат, он аҷиб буд; аммо кадоме аз ин ду фармони бузургтарин эҳтироми моро талаб мекунад, сулҳ дар тӯфон, ё қудрат бар он?
Аввалӣ ҳатто метавонад аз они мо бошад, зеро дуюмӣ ҳамеша дар тарафи мост, то барои мо истифода шавад, вақте ки муҳаббати ҷовидонӣ мебинад, ки тӯфон ба мо дарси лозимаро омӯхтааст. Аммо гузаштан аз тӯфон бо эътимоди комил ба Ӯ бузургтар аз он аст, ки он барои мо бартараф карда шавад. Вақте ки мо ба худ иҷозат медиҳем, ки дар назди обҳои ором роҳнамоӣ шавем, дар ҳоле ки обхезӣ дар атрофи мо меғелад, ин ба шарафи Ӯ бештар аст, назар ба он ки ҳолатҳо барои мувофиқ кардани набудани имони мо тағйир дода шаванд.
Ҳамаи ғамҳои худро ба Ӯ партоед
«Оё ту парво надорӣ, ки мо нобуд мешавем?» — фарёд заданд шогирдонаш. Суханони аҷиб аз даҳони онҳо, ки беэътимодии онҳоро ба Ӯ ошкор мекард. Чӣ қадар кам Ӯро мешинохтанд! Ман ҳайронам, ки оё Шимъӯни Петрус ин фарёди беимониро ба ёд овард, вақте ки солҳо пас ба бародаронаш, ки сахт озмуда ва таъқиб мешуданд, навишт:
«Ҳамаи ғамҳои худро ба Ӯ партоед, зеро Ӯ дар бораи шумо ғамхорӣ мекунад».
Бале, Ӯ ғамхорӣ мекунад, ва Шимъӯни Петрус инро исбот карда буд, ва мо низ, ва мо инро боз ҳам исбот хоҳем кард, на аз он сабаб, ки мо имон дорем, балки аз он сабаб, ки Ӯ содиқ аст.
Масеҳиён, биёед ҳамеша ба Худованд таваккал кунем; биёед ба синаи Ӯ такя кунем ва бовар кунем, ки Ӯ ба ҳеҷ як ҳолат иҷозат намедиҳад, ё моро дар ҳеҷ вазъияте қарор намедиҳад, ки ҳадафҳои муҳаббати тағйирнопазири Ӯро дар ҷонҳои мо пеш набарад. Ҳамин тавр мо аз обҳои оромӣ роҳнамоӣ хоҳем шуд. Ва гарчанде ки дар ҷаҳон мо мусибат хоҳем дошт, аммо дар Ӯ мо сулҳ хоҳем дошт.
