Ҳавворӣ Юҳанно аз фикри он ки муҳаббати Падар ин қадар бузург аст, чунон дар ҳайрат монд, ки истода, онро бодиққат баррасӣ кард. Мисли ӯ, ҳиссиёти мо низ ҳангоми ҷиддӣ омӯхтани чизе иштирок мекунанд; ва мо мебинем, ки нависанда аввал гӯшҳоро – шуниданро, дуюм чашмҳоро – диданро, ва сипас дастҳоро – ламс карданро зикр мекунад. Пас аз мулоҳиза дар бораи Он ки муҳаббатро комилан нишон дод, Юҳанно, чунон ки мо низ бояд, ба хулосае омад, ки дар ҳақиқат ин Мард беназир аст!
Дар ин ояти ифтитоҳии 1 Юҳанно, ҳавворӣ бо он оғоз кард «он чиро ки мо шунидаем.» Шогирдон дар асл суханронии Мардеро шуниданд ва дарк карданд, ки ин Марди оддӣ нест. Онҳо бодиққат гӯш карданд ва сипас он чиро ки шунида буданд, ба мо расониданд. Мардум аз суханони пурфайзе, ки аз даҳони Ӯ мебаромад, дар ҳайрат монданд (Луқо 4:22). «Онҳо аз таълими Ӯ дар ҳайрат монданд, зеро сухани Ӯ бо қудрат буд» (ояти 32). Дар мавриде дигар афсарон гуфтанд: «Ҳеҷ кас ҳеҷ гоҳ мисли ин Мард сухан нагуфтааст!» (Юҳанно 7:46). Исо ба шогирдон гуфт: «Суханоне, ки Ман ба шумо мегӯям, рӯҳ ва ҳаёт аст» (6:63). Яъне, суханони Ӯ дар шунавандагон таъсири рӯҳонӣ ва ҳаётбахш ба вуҷуд оварданд. Инро дар бораи ҳеҷ каси дигар гуфтан мумкин нест.
Ҳавворӣ сипас дар бораи он суханро давом дод «он чиро ки мо бо чашмони худ дидаем, он чиро ки мо ба он нигоҳ кардаем.» Фикр дар бораи нигоҳ кардан ва мулоҳиза кардан аст. Ба ҷои танҳо як назари тасодуфӣ, ин маънои онро дорад, ки вақт ҷудо карда, дар бораи Он ки чашмони мо ба Ӯ нигаронида шудаанд – Исо – мулоҳиза кунем. Дар Луқо 5 мо Мардеро мебинем, ки метавонад гуноҳҳоро бахшад, ва издиҳоми зиёде, ки инро шоҳид буданд, мулоҳиза карданд: «Кӣ метавонад гуноҳҳоро бахшад, ҷуз Худои танҳо.» Издиҳоме, ки суханони Исоро шуниданд ва он чиро ки Ӯ кард, диданд, дар ҳайрат монда, гуфтанд: «Имрӯз мо чизҳои аҷиберо дидем!» (ояти 26).
Зани сомарӣ, пас аз вохӯрии худ бо Исо дар чоҳи Сихар, ба мардони шаҳри худ рафт ва гуфт: «Биёед, Мардеро бубинед, ки ба ман ҳама чизеро, ки ман карда будам, гуфт. Оё ин Масеҳ буда метавонад?» (Юҳанно 4:29). Исо беш аз як яҳудӣ ва беш аз як пайғамбар буд; Ӯ дар ҳақиқат Масеҳ, Писари Худои зинда буд. Ӯ дили ӯро кушод ва Падарро ошкор кард, ки ибодаткунандагонро меҷӯяд, то бо рӯҳ ва ростӣ ибодат кунанд.
Оё ин барои мо имрӯз садо нест? Мо, ки ба таври аҷибе имтиёз дорем, ки чашмони худро – биниши рӯҳонии худро – ба Исо нигаронем, ин суханонро мехонем:
«Аммо мо Исоро мебинем, ки каме аз фариштагон пасттар карда шуд ... бо ҷалол ва шараф тоҷдор карда шуд» (Ибриён 2:9), ва «Аммо ҳамаи мо, ки бо рӯи бепарда ба ҷалоли Худованд нигоҳ мекунем, мувофиқи ҳамон сурат аз ҷалол ба ҷалол табдил меёбем, чунон ки аз ҷониби Худованд Рӯҳ» (2 Қӯринтиён 3:18 JND).
Мо медонем, ки Ӯ кист, Писари Худо ва Писари Одам – Он ки моро дӯст медорад ва аз осмон фуруд омад, то моро наҷот диҳад ва муҳаббати Падарро ошкор кунад.
Дар 1 Юҳанно 1:1 мо сипас дар бораи он мехонем «он чиро ки дастҳои мо ламс кардаанд, дар бораи Каломи ҳаёт» (KJV). Пас аз эҳёи худ Худованд Исо ба шогирдони худ гуфт: «Ба дастҳо ва пойҳои Ман нигоҳ кунед, ки ин Ман худам ҳастам: Маро ламс кунед ва бубинед» (Луқо 24:39). Калимаи «ламс кардан» маънои ҳис кардан ё даст расониданро дорад, ва маъно дар ин порча ҳамон аст, ки дар матни мо.
Дар Луқо 5 мо Исоро дар шаҳре мебинем, ки марде пур аз махав Ӯро дид ва гуфт: «Худованд, агар хоҳӣ, метавонӣ маро пок кунӣ.» Исо ҷавоб дод, дасти худро дароз карда, ӯро ламс кард ва гуфт: «Ман мехоҳам; пок шав,» ва фавран махав аз ӯ дур шуд (оятҳои 12-13 NKJV). Дар Луқо 8:43-48 мо занеро мебинем, ки дувоздаҳ сол хунравӣ дошт ва омада, домани либоси Исоро ламс кард. Вақте ки Исо гуфт: «Кӣ Маро ламс кард?», зан бо ларза пеш омад ва эълон кард, ки фавран пас аз ламс кардани Ӯ шифо ёфт. Ҷавоби Исо ба ӯ ба таври аҷибе зебост: «Духтар, шод бош; имони ту туро шифо дод. Бо осоиштагӣ бирав.»
Мо каме пайгирӣ кардем аз ҳаёти Худованд Исо ва дарёфтем, ки Ӯ барои ҳамаи онҳое, ки дар изтироб буданд, дастрас буд. Ӯ қодир ва омода буд, ки бо амалҳои меҳрубонӣ ва суханони тасаллӣ ба ҳама даст дароз кунад ва муҳаббати Падарро нишон диҳад. Бигзор ҳамаи онҳое, ки инро мехонанд, бо нигоҳ кардан ба Исо, муаллиф ва комилкунандаи имон, тасаллӣ ва қувват пайдо кунанд.
