БИҲИШТ Ё ДӮЗАХ?
Оё шумо ягон бор шунидаед, ки касе фарёд мезанад: «Ба дӯзах рав!» ё «Дӯзах, не!» ё «Дӯзах, ҳа!»? Ман онро борҳо шунидаам. Аммо чанд нафар аҳамияти аслии ин ҷойро, ки дӯзах ном дорад, дарк мекунанд? Оё шумо ягон бор дар бораи он фикр кардаед – ва чӣ маъно дорад ба он ҷо рафтан?
Пас аз кушта шудани 15 нафар аз ҳамсафони ӯ дар ҷанги ахир, як сарбоз гуфт: «Онҳо ҳадди аққал ба осмон мераванд; онҳо аллакай дар дӯзах буданд». Одамон дар бораи осмон ва дӯзах ақидаҳои гуногун доранд, аммо он чизе ки Худо дар бораи онҳо дар Китоби Муқаддас мегӯяд, муҳим аст.
Дӯзах чӣ гуна аст?
Дӯзах ҷоест, ки Худо нест, ҷоест, ки ҳама тасаллӣ ва баракатҳо вуҷуд надоранд. Матто 22:13 ва 25:30 онро ҳамчун «торикии берунӣ» тасвир мекунанд, ки дар он ҷо «гиря ва ғиҷирроси дандонҳо» вуҷуд дорад. Ваҳй 20:10 мегӯяд: «Иблис, ки онҳоро фиреб дод, ба кӯли оташ ва кибрит партофта шуд... Ва онҳо шабу рӯз то абад азоб хоҳанд кашид».
Дӯзах барои одамон сохта нашудааст, балки барои иблис ва девҳои ӯ (Матто 25:41). Аммо ҳамаи онҳое, ки пешниҳоди наҷот ва бахшиши Худоро рад мекунанд, дар он ҷо хоҳанд буд. Мо метавонем мутмаин бошем, ки Худо танҳо кӯшиш намекунад, ки моро тарсонад; Ӯ моро огоҳ мекунад, ки аз дӯзах бо ҳар роҳ пешгирӣ кунем.
Китоби Муқаддас мегӯяд,
Барои одамон як бор мурдан муқаррар шудааст, аммо баъд аз ин доварӣ (Ибриён 9:27).
Худо «рӯзеро муқаррар кардааст, ки дар он ҷаҳонро бо адолат доварӣ хоҳад кард» (Аъмол 17:31).
Дар бораи осмон чӣ?
Худо на танҳо Худои доварӣ, балки Худои муҳаббат низ мебошад. Ӯ роҳи гурехтан аз дӯзахро фароҳам овардааст. Барои онҳое, ки роҳи наҷоти Ӯро қабул мекунанд, Ӯ ҷои зебое бо номи осмонро омода кардааст – ҷои сулҳу шодӣ. Гуноҳ, марг, дард, ноумедӣ, дилгирӣ, танҳоӣ ва ғайра комилан вуҷуд надоранд. Ин ҷои ҷалоли абадӣ бо Худои Худаш ва Исои Масеҳ аст, на лаънати абадӣ (Ваҳй 4–5; 21:4–27; 22:1–5). Шумо метавонед ояндаи худро дар осмон танҳо бо бовар кардан ба Исои Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ таъмин кунед.
Ин ба шумо вобаста аст
Шумо барои осмон ба қадри кофӣ хуб буда наметавонед. Китоби Муқаддас мегӯяд,
Ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд (Румиён 3:23).
Шумо наметавонед ба осмон роҳ ёбед, зеро Эфсӯсиён 2:8–9 мегӯяд,
Ин тӯҳфаи Худост, на аз аъмол, то ҳеҷ кас фахр накунад.
Ҳеҷ кас ба осмон ҳақ надорад; мо ҳама сазовори дӯзах ҳастем, зеро мо ҳама гуноҳкорем.
Аммо роҳи наҷоти Худо Исои Масеҳ, Писари Ӯст.
Масеҳ як бор барои бардоштани гуноҳҳои бисёриҳо пешниҳод шуд (Ибриён 9:28).
(шумо низ, агар имон оваред)
Худо муҳаббати Худро нисбат ба мо нишон медиҳад, ки ҳангоме ки мо ҳанӯз гуноҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд (Румиён 5:8). Касе ки ба Писар имон дорад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад; ва касе ки ба Писар имон надорад, ҳаётро нахоҳад дид, балки хашми Худо бар ӯ боқӣ мемонад (Юҳанно 3:36).
Интихоби дуруст кунед!
Лутфан, он чизеро, ки ҳоло хондед, баррасӣ кунед ва ягона роҳи осмонро интихоб кунед. Исо гуфт,
Ман роҳ, ростӣ ва ҳаёт ҳастам. Ҳеҷ кас ба Падар (Худо) намеояд, магар ба воситаи Ман (Юҳанно 14:6).
— К. Дарлинг
