Ҳамаи имондорон интизоранд, ки ба осмон мераванд, аммо чанд нафари мо дарк мекунем, ки осмон аз аввал қисми нақшаи Худо барои мо буд. Мо «мувофиқи пешдониши Худои Падар, тавассути кори муқаддаскунандаи Рӯҳ ... ва пошидани хуни Ӯ (Масеҳ) интихоб шудаем» (1 Петрус 1:2 НБО). Фикр кардан дар бораи ин далел дар мо ҳайрат, муҳаббат ва ситоишро ба вуҷуд меорад.
Пешдониши Худо
Вақте ки Худо инсонро бо иродаи озод офарид, Ӯ аллакай медонист, ки онҳо гуноҳ мекунанд ва ба Наҷотдиҳанда ниёз доранд. Ӯ медонист, ки Писари Ӯ бояд инсон шавад ва дар салиб бимирад, то нақшаи наҷоти Худро иҷро кунад. «Хуни гаронбаҳои Масеҳ ... пеш аз офариниши ҷаҳон интихоб шуда буд» (1 Петрус 1:19-20). Ҳатто пеш аз он ки мо офарида шавем, дар пешдониши худ Ӯ моро мешинохт ва медонист, ки мо дар ниҳоят чӣ гуна интихоб хоҳем кард, вақте ки сарнавишти мо пешниҳод мешавад.
Ҳамин тавр, «Ӯ моро дар Ӯ (Масеҳ) пеш аз бунёди ҷаҳон интихоб кард, то дар назари Ӯ муқаддас ва беайб бошем» (Эфсӯсиён 1:4). Ва онҳоеро, ки Ӯ «пешдонист, Ӯ пешбинӣ кард, ки ба сурати Писари Ӯ мувофиқат кунанд» (Румиён 8:29; 1 Юҳанно 3:2). Қисми нақша инчунин ин буд, ки дар он ҷое ки Писар аст, мо низ хоҳем буд – дар «хонаи Падар» (Юҳанно 14:2-4), ки осмон аст!
Осмон чӣ гуна аст?
Гарчанде ки дар бораи осмон бисёр мавъиза ва навишта шудааст, мо дар асл хеле кам медонем. Он чизе ки мо медонем, дар Навиштаҳо ёфт мешавад, ки аз ҷониби онҳое навишта шудааст, ки дар асл дар он ҷо буданд – ҳаввориён Павлус ва Юҳанно. Павлус «ба осмони сеюм ... ба биҳишт бурда шуд. Ӯ чизҳои ифоданашавандаро ... ваҳйҳои бениҳоят бузургро шунид» (2 Қӯринтиён 12:2-7). Ба ҳамин монанд, Юҳанно ба осмон даъват шуд ва тавассути Рӯҳ дар китоби Ваҳй ба мо мегӯяд, ки ба ӯ чӣ ошкор шудааст. Аммо ӯ ба мо танҳо монандӣ медиҳад ва на он қадар тафсилот. Аммо, барои тасаллӣ ва шодии мо, ба мо ин гуфта шудааст:
Дигар марг ё мотам ё гиря ё дард нахоҳад буд (Ваҳй 21:4).
Ва ба мо ҳамчунин гуфта шудааст, ки «тахти Худо ва Барра» дар он ҷо хоҳад буд, ва мо «ба Ӯ хидмат хоҳем кард ... ва то абад ҳукмронӣ хоҳем кард» (Ваҳй 22:3,5).
Осмони сеюм
Дар замони Павлус фазое, ки паррандагон парвоз мекунанд, осмони аввал номида мешуд; гунбази зоҳирӣ, ки дар он ҷирмҳои осмонӣ (офтоб, моҳ, ситораҳо) ҳастанд, осмони дуюм номида мешуд; ва ҷое, ки Худо зиндагӣ мекунад, осмони сеюм номида мешуд (2 Қӯринтиён 12:2). Аммо, ин осмони сеюм, ки Худо дар он аст, бешубҳа фазо нест, зеро фазо дорои хосиятҳоест, ки офарида шудаанд, ва аз ин рӯ фазо як қисми офариниш аст. Аз ин рӯ, ҷое, ки Худо дар он аст, ҷои «моддӣ» нест, чунон ки мо ин калимаро истифода мебарем, балки Худо, ки Рӯҳ аст (Юҳанно 4:24), дар ҷои рӯҳонӣ зиндагӣ мекунад. Вақте ки мо ба он ҷо меравем, ҷисмҳои мо ба ҷисмҳои «рӯҳонӣ» табдил хоҳанд ёфт (1 Қӯринтиён 15:44).
Осмон як «ҷой»-и маҷозӣ аст, ки барои Калисо, арӯси Масеҳ омода шудааст: «Масеҳ, ки Калисоро дӯст дошт ... худро барои вай дод» (Эфсӯсиён 5:25). Дар он ҷо Ӯ «вайро (моро) ба худ ҳамчун Калисои дурахшон, бе доғ ё чин ё ягон нуқсони дигар, балки муқаддас ва беайб пешкаш хоҳад кард» (Эфсӯсиён 5:27). Биёед ҳеҷ гоҳ ин ҳақиқати аҷибро дар бораи осмон, сарнавишти мо, фаромӯш накунем.
Хонаи ман
Чаро дили ман бояд дар он ҷое, ки хонаи ман нест, собит бошад? Осмон хонаи ман аст; Худо дар Масеҳ тамоми хушбахтии ман аст. Ва дар он ҷое ки ганҷи ман аст, дили ман низ бояд бошад. — Маргарет Чарлтон Бакстер (1631-1681)
