«Фикрҳои худро ба чизҳои боло равона кунед, на ба чизҳои рӯи замин.» Қӯлассиён 3:2 NKJV
Рӯзе ман шунидам, ки як масеҳӣ ба дигаре мегӯяд: «Он қадар осмонӣ фикр накун, ки ба ҳеҷ кори заминӣ наоӣ.» Шояд сухангӯ дарк накарда буд, ки масеҳӣ наметавонад ба кори заминӣ ояд, агар осмонӣ фикр накунад. Ояти боло ба мо мегӯяд, ки фикрҳои мо бояд ба чизҳои осмонӣ бошанд, зеро сар, умед, хона ва кӯмаки мо дар он ҷост. Бо ҳама чизе, ки дар осмон дорем, чаро мо мехоҳем, ки фикрҳои мо дар ҷои дигар бошанд? Ва бо ҳама чизе, ки дар ихтиёри мост, оё мо метавонем бовар кунем, ки овардани каме аз осмон ба ин ҷаҳони ғамгин ба ҳеҷ кори заминӣ нахоҳад омад?
Вақте ки фикрҳои мо ба чизҳои боло равона шудаанд ва мо метавонем каме аз «фикри Масеҳ» (1 Қӯринтиён 2:16)-ро бо атрофиёнамон мубодила кунем, мо воқеан «сафирони» Ӯ ҳастем, ки ба ниёзмандон маҳз он чизеро, ки ба онҳо лозим аст, мерасонем (2 Қӯринтиён 5:20). Баъд аз ҳама, Худованд Исо аз осмон бузургтарин некиеро овард, ки ҳар як инсон метавонад дар рӯи замин ба даст орад – наҷоти аҷиби Ӯ.
Вақте ки Ӯ омад, Ӯ нури осмониро ба ҷаҳони пур аз торикӣ овард. Ӯ ҳақиқати осмониро ба ҷаҳони пур аз фиреб овард. Ӯ харитаи роҳи осмониро ба мардуме овард, ки роҳи худро гум карда буданд. Ӯ ҳаёти навро ба онҳое овард, ки дар гуноҳ мурда буданд. Оё касе метавонад бигӯяд, ки овардани ин гуна фикри осмонӣ ба ҷаҳон ба ҳеҷ кори заминӣ нахоҳад омад?
Ба мо хотиррасон карда мешавад, ки «ин фикр дар шумо бошад, ки дар Масеҳ Исо низ буд.» Чаро? То ки, мисли ғуломони фурӯтан ва итоаткор, фикри якхелаи мо нури Наҷотдиҳандаи моро тавассути мо ба дигарон дурахшон кунад (Филиппиён 2:5-8). Худо воқеан мехоҳад, ки фикри осмонии мо ба кори заминӣ ояд. Аммо ин танҳо дар сурате имконпазир аст, ки мо онро ба таври Ӯ пешниҳод кунем.
