АМРИ БУЗУРГ
Шунидани даъвати Ӯ ва иҷрои амри Ӯ
Дар замони мо, ки бисёре аз ҳаётҳо аз ҷиноят ва зӯроварӣ нобуд мешаванд, барои худмуҳофизат тавассути соҳибӣ ва истифодаи силоҳ ва дигар аслиҳа талоши зиёд вуҷуд дорад. Аммо ман бовар дорам, ки ниёзи замон худмуҳофизат тавассути имон ба Худованд Исои Масеҳ аст. Аз ин рӯ, барои мо муҳим ва фаврӣ аст, ки ба ҷаҳон расем, «Инҷили Масеҳро мавъиза кунем, зеро он қудрати Худо барои наҷот барои ҳар касе, ки имон меорад» (Румиён 1:16 NKJV).
Инҳо чаҳор сабабе мебошанд, ки ман пайдо кардам, ки чаро мо бояд Худованд ва Наҷотдиҳандаи зиндаи худ, Исои Масеҳро ба ҷаҳони фаношаванда муаррифӣ кунем:
1. Аз ҷониби Худованди эҳёшудаи мо Исо амре аз боло вуҷуд дорад.
Онҳое, ки даъвати Масеҳро барои наздик шудан ба Ӯ шунидаанд (Матто 11:28), бояд амри Ӯро иҷро кунанд, ки «ба тамоми ҷаҳон рафта, Инҷилро ба ҳар махлуқ мавъиза кунанд» (Марқӯс 16:15). Ин барои мо нест, ки ҷаҳонро ба Масеҳ биёрем, балки Масеҳро ба ҷаҳон бибарем. Имондорон метавонанд бипурсанд: «Чӣ гуна мо бояд ба ҷаҳон равем, на бо ҷаҳон?»
- Мо бояд ба ҷаҳон бо қудрати Ӯ равем. «Он гоҳ Исо наздик омада, ба онҳо гуфт: «Ҳамаи қудрат дар осмон ва дар замин ба Ман дода шудааст» (Матто 28:18). Ӯ қудрати илоҳӣ дорад, ки ҳар шахсро, дар ҳар ҷой, дар ҳар давра озод кунад (Аъмол 3:1-11, Аъмол 12:1-11, Аъмол 16:16-34).
- Мо бояд ба ҷаҳон бо барномаи Ӯ равем. «Пас биравед ва ҳамаи халқҳоро шогирд созед, онҳоро ба исми Падар ва Писар ва Рӯҳи Муқаддас таъмид диҳед, ба онҳо таълим диҳед, ки ҳамаи чизҳоеро, ки Ман ба шумо фармудаам, риоя кунанд» (Матто 28:19-20). Мо бояд ба Рӯҳи Муқаддас такя кунем, ки тавассути мо дар мубодилаи Инҷил кор кунад, ки ба имон овардани одамон ба Масеҳ, тааллуқ доштан ба Масеҳ ва рафтор кардан мисли Масеҳ оварда мерасонад.
- Мо бояд ба ҷаҳон бо эътимод ба ҳузури Ӯ бо мо равем. «Ва инак, Ман ҳамеша бо шумо ҳастам, то охири замон» (Матто 28:20). Ҳузури Ӯ чизе нест, ки мо онро таҳаммул кунем, балки чизест, ки мо ҳар лаҳза аз он лаззат мебарем. Инҷили Матто бо ваъдаи Иммануил оғоз меёбад, ки «Худо бо мо» тарҷума шудааст (Матто 1:23). Матто 18:20 он ҳузурро дар заминаи ибодат ошкор мекунад, аммо дар ин ҷо он ҳузури илоҳӣ дар заминаи шаҳодат аст.
2. Аз поён фарёде ҳаст.
«Он гоҳ [марди сарватманд] гуфт: «Пас, аз ту хоҳиш мекунам, эй падар, ки [Лаъзорро] ба хонаи падарам фиристӣ, зеро ки ман панҷ бародар дорам, то ки ӯ ба онҳо шаҳодат диҳад, то ки онҳо низ ба ин ҷои азоб наоянд» (Луқо 16:27-28).
Ин оилаест, ки яке дар дӯзах ва панҷ нафари дигар, ҳарчанд ҳанӯз зиндаанд, ба сӯи он ҷои азоб мераванд. Оҳ, ки мо фарёди ҷонҳои фаношавандаро бишнавем, ки аз мо хоҳиш мекунанд, ки ба дигарон дар бораи Наҷотдиҳандаи гуноҳкорон, Худованди мо Исои Масеҳ нақл кунем!
3. Аз берун даъвате ҳаст.
«Ва дар шаб ба Павлус рӯъёе зоҳир шуд. Марде аз Мақдуния истода, ба ӯ илтимос кард ва гуфт: «Ба Мақдуния биё ва ба мо ёрӣ деҳ» (Аъмол 16:9).
Дар посух ба ин даъват, Павлус ва Сило ҳамчун каналҳое буданд, ки Худо тавассути онҳо дар наҷот додани марде аз худкушӣ кор кард (Аъмол 16:25-31).
4. Муҳаббати маҳдудкунандаи Масеҳ вуҷуд дорад.
«Зеро муҳаббати Масеҳ моро маҷбур мекунад, зеро мо чунин ҳукм мекунем: ки агар Яке барои ҳама мурд, пас ҳама мурданд; ва Ӯ барои ҳама мурд, то ки онҳое, ки зиндагӣ мекунанд, дигар барои худ зиндагӣ накунанд, балки барои Ӯ, ки барои онҳо мурд ва эҳё шуд» (2 Қӯринтиён 5:14-15).
Бигзор мо бо муҳаббат ба амри Ӯ посух диҳем, ки биравем ва ба дигарон дар бораи Ӯ – ягона Наҷотдиҳандаи гуноҳкорон нақл кунем.
