Супориши бузурги Ӯ: Исо ҳамаи шогирдонро ба рафтан даъват мекунад

Супориши бузурги Ӯ

Чанде пеш аз он ки Исо пас аз маслубшавӣ ва эҳёи худ ба осмон баргашт, Ӯ ба шогирдонаш гуфт: «Ҳамаи қудрат дар осмон ва дар замин ба Ман дода шудааст. Пас, биравед ва ҳамаи халқҳоро шогирд созед, онҳоро ба исми Падар ва Писар ва Рӯҳулқудс таъмид диҳед ва ба онҳо таълим диҳед, ки ҳар он чиро, ки Ман ба шумо фармудаам, риоя кунанд. Ва албатта, Ман ҳамеша бо шумо ҳастам, то охири замон» (Матто 28:18-20 NIV).

Ман дар оилаи миссионерӣ ба воя расидаам ва ин оятҳоро аз хурдсолӣ шунидаам, аз ин рӯ, ин Супориши Бузурги Исо яке аз «С»-ҳое буд, ки ман ҳамеша аз он огоҳ будам. Қайд кунед, ки ин супориш ба ҳамаи шогирдони Исо дода шудааст, на танҳо ба миссионерҳо. Ва инчунин нуктаҳои зеринро мушоҳида кунед:

• Мо аз ҷониби олии қудрат, худи Исо фиристода шудаем.
• Мо бояд ташаббус нишон диҳем, ки биравем, на интизор шавем, ки кофирон ба назди мо биёянд.
• Ба мо гуфта шудааст, ки шогирдонро – пайравони содиқи Худованд Исоро – созем.
• Мо бояд ба ҳамаи халқҳо биравем. Барои баъзеҳо, ин метавонад маънои сафар ба кишварҳои дигарро дошта бошад. Аммо, азбаски имрӯз бисёр халқҳо бештар ва бештар бисёрфарҳангӣ шудаанд, бисёре аз мо имконияти беназире дорем, ки ба одамон аз «ҳамаи халқҳо» бидуни тарк кардани шаҳри худ муроҷиат кунем!
• Ба мо гуфта шудааст, ки пайравони ҳақиқӣ бояд таъмид гиранд, ки ин нишонаи эътирофи оммавӣ ва садоқат ба Падар, Писар ва Рӯҳулқудс аст.
• Мо инчунин бояд ба онҳо таълим диҳем, ки ҳамаи он чиро, ки Ӯ фармудааст, риоя кунанд.
• Мо танҳо фиристода нашудаем. Исо ваъда дод, ки ҳамеша бо мо хоҳад буд.
• Дар Марқӯс 6:6-12, мо намунаи кореро мебинем, ки Исо аз шогирдонаш интизор буд:
• Ӯ 12 нафарро ба назди худ даъват кард. Мо бояд аввал Ӯро пайравӣ кунем, пеш аз он ки фиристода шавем.
• Онҳо ду-ду фиристода шуданд. Шогирдсозӣ кори «танҳоӣ» нест!
• Ӯ ба онҳо ва ба мо қудрат ва ҳокимият дод, тавассути Каломи худ ва Рӯҳи худ.
• Онҳо бояд «сабук сафар кунанд» – аз «чизҳои» моддигароӣ бори гарон набошанд.
• Онҳо бояд вокунишро арзёбӣ кунанд ва вақт ва захираҳои худро ба ҳадди аксар расонанд. Пас аз натиҷаҳои манфии доимӣ, онҳо бояд ба минтақаҳои дигари сермаҳсул гузаранд.
• Мундариҷаи паёми онҳо содда, вале пурқувват буд – тавба, озодӣ ва шифо. Ба мо супориш дода шудааст, ки ҳамин паёмро мубодила кунем.
• Дар Аъмол 1:8 мо мехонем, ки чӣ бояд намунаи расидан ба ҷаҳон бошад: «Аммо шумо қудрат хоҳед гирифт, вақте ки Рӯҳулқудс бар шумо меояд; ва шумо шоҳидони Ман дар Ерусалим, ва дар тамоми Яҳудия ва Самария, ва то ақсои замин хоҳед буд». Нуктаҳои зеринро қайд кунед:
• Мо бояд аз ҷониби Рӯҳулқудс қудрат гирем, агар мо воқеан муфид бошем.
• Мо бояд он чиро, ки худамон дидаем, шунидаем ва таҷриба кардаем, на танҳо ҳикояҳои дигаронро нақл кунем.
• Мо бояд доираи таъсири худро афзоиш диҳем: Аввал ба «Ерусалим»-и худ, сипас ба «Яҳудия»-и худ, сипас ба «Самария»-и худ ва ниҳоят, ба ақсои замин. Биёед аз он ҷое, ки зиндагӣ мекунем, оғоз кунем, пеш аз он ки ба ақсои замин ҳаракат кунем!

Раҳмати бузурги Ӯ

Худованд Исои ҳамон, ки Супориши Бузургро ба шогирдонаш дод, инчунин онҳоро даъват кард, ки ба исми Ӯ раҳмати бузург нишон диҳанд. Меъёре, ки Ӯ барои доварӣ кардани ҳамаи халқҳо дар он рӯзи оянда истифода хоҳад кард, маҳз ҳамин аст: Оё мо ба ниёзмандони атрофамон раҳмати амалӣ нишон додаем?

Ин меваи зоҳирии имони ботинии мост, ки Ӯ барои муайян кардани кӣ «гӯсфанди» ҳақиқӣ ва кӣ танҳо «буз» аст, истифода хоҳад кард. Ҳикояи пурра дар Матто 25:31-46 оварда шудааст, ки дар он Исо шогирдонашро даъват кард, ки бираванд ва ба дигарон бо Раҳмати Бузург хидмат кунанд. Дар ин ҳикоя, Исо нуктаҳои зеринро баён кард:

• Раҳмати бузург ниёзҳои амалиро барои қонеъ кардан меҷӯяд – онҳое, ки гурусна, ташна, бехона, урён, хунук, бемор ва дар зиндон ҳастанд.
• Раҳмати бузург ҳалли хеле амалиро пешниҳод мекунад – хӯрок, нӯшокӣ, манзил, либос, нигоҳубин ва боздидҳоро таъмин мекунад.
• Амалҳои неки мо чунон дида мешаванд, ки гӯё ба Ӯ карда шудаанд! «Ҳар он чиро, ки шумо барои хурдтарини ин бародарони Ман кардед, барои Ман кардед».
• Мукофотҳои абадӣ бар асоси он ки мо чӣ гуна раҳмдилӣ нишон медиҳем, дода мешаванд: «Биёед, шумо, ки аз ҷониби Падари Ман баракат ёфтаед; мероси худро, подшоҳии барои шумо аз офариниши ҷаҳон омодашударо бигиред».
• Азбаски Худованд раҳмати амалии моро ҳамчун меъёри имони мо доварӣ мекунад, мо бояд аз худ бипурсем: «Оё имони ман ҳақиқӣ аст?»
• Ниҳоят, хатарҳои баланд ногузиранд: «Он гоҳ онҳо ба азоби абадӣ хоҳанд рафт, аммо одилон ба ҳаёти абадӣ». Ин маънои онро надорад, ки мо метавонем наҷоти худро бо ҷамъ кардани амалҳои раҳмдилӣ ба даст орем, аммо ин маънои онро дорад, ки ҳамаи шогирдони ҳақиқӣ – ҳамаи гӯсфандони ҳақиқии Чӯпон – ин Раҳмати Бузургро зиндагӣ хоҳанд кард. Имони ҳақиқӣ ба корҳои намоён оварда мерасонад. Дар акси ҳол, он беарзиш аст; чизе ҷуз риёкории холӣ нест.
• Дар Луқо 10:25-37, Исо ҳикояи дигареро нақл кард, то нишон диҳад, ки мо чӣ гуна бояд ба ҳамсояи худ Раҳмати Бузург нишон диҳем. Ҳикояи Самарии некӯкор хеле равшан нишон медиҳад, ки барои дӯст доштани ҳамсояи худ мисли худ, мо бояд омода бошем, ки ба иштироки шахсӣ, хатар, нороҳатӣ, хароҷот ва вақт сарф кунем. Мо бояд дар хотир дорем, ки барои бисёр одамон, мо ягона Исое ҳастем, ки онҳо вомехӯранд. Аз ин рӯ, ҳаёти мо ягона нусхаи Инҷил аст, ки онҳо мехонанд. Исо мехоҳад, ки дастҳои моро, инчунин суханони моро, барои расидан ба ниёзмандони имрӯза истифода барад. Оё мо ба Ӯ иҷозат медиҳем?

Ин барои кори миссионерии масеҳӣ оқибатҳои дур дорад. Ин набояд саволе бошад, ки оё Инҷилро мубодила кунем (Супориши Бузург) ё саволе бошад, ки оё ниёзҳои амалиро қонеъ кунем (Раҳмати Бузург), балки саволе бошад, ки чӣ гуна ин дуро мувозинат кунем. Ин масъалаи «ё ин/ё он» нест, балки масъалаи «ҳам ин/ҳам он» аст. Яке дарро барои дигаре мекушояд. Яке хулосаи мантиқии дигаре аст. Супориши Бузург ва Раҳмати Бузург даст ба даст мераванд. Исо ҳар дуро барои мо намуна нишон дод ва мехоҳад, ки мо, ҳамчун шогирдони Ӯ, Ӯро дар ҳар ду ҷанбаи хидмати худ тақлид кунем!