Нури Ӯ торикии моро мағлуб мекунад
Торикӣ набудани нур аст. Вақте ки Худо кори офариниши Худро оғоз кард, Ӯ ба ҷои торикӣ омад: «Замин бешакл ва холӣ буд, ва торикӣ бар рӯи умқ буд» (Ҳастӣ 1:2 ESV). Аввалин амали Ӯ дар омода кардани ин сайёра барои манфиат ва баракати инсоният, ҷорӣ кардани нури Ӯ буд, ки барои мавҷудияти ҳаёт зарур буд: «Ва Худо гуфт: «Бигзор нур бошад», ва нур буд» (Ҳастӣ 1:3).
Инсон дар рӯзи шашум офарида шуд, ки пас аз он гуфта мешавад, ки «Худо ҳама чизеро, ки офарида буд, дид, ва инак, хеле хуб буд» (Ҳастӣ 1:31). Мутаассифона, Одам ва Ҳавво ба ягона фармони маҳдудкунандаи Худо итоат накарданд: «Аз дарахти дониши некӣ ва бадӣ нахӯр, зеро дар рӯзе, ки аз он бихӯрӣ, ҳатман хоҳӣ мурд» (Ҳастӣ 2:17). Натиҷа? Муносибати онҳо бо Ӯ вайрон шуд, ва гуноҳ ба ҷаҳон ворид шуд, ки боиси дурӣ аз Он ки нур ва ҳаёт аст, гардид. Марг ва торикии рӯҳонӣ натиҷаи ин гуноҳи аввал буданд. Аз замони Одам ва Ҳавво, ҳар кас бо табиати гуноҳкор таваллуд мешавад, ки бо торикии рӯҳонӣ ва ҷудоӣ аз манбаи нур, худи Худо тавсиф мешавад. «Шумо дар гуноҳҳо ва хатогиҳо мурда будед» (Эфсӯсиён 2:1). «Гуноҳ ба воситаи як мард ба ҷаҳон омад, ва марг ба воситаи гуноҳ, ва ба ин тариқ марг ба ҳама одамон паҳн шуд, зеро ҳама гуноҳ карданд» (Румиён 5:12).
Ишаъё дар бораи Он ки бояд омада, нурро ба торикии рӯҳонӣ, ки аз гуноҳ ба вуҷуд омадааст, биёрад, сухан гуфт: «Қавме, ки дар торикӣ роҳ мерафтанд, нури бузурге диданд; бар онҳое, ки дар замини торикии амиқ зиндагӣ мекарданд, нур дурахшид» (Ишаъё 9:2). Ин як пешгӯӣ дар бораи Масеҳ, Наҷотдиҳандаи ҷаҳон буд, ки меомад, то нури ҳаётро ба дилҳое, ки аз гуноҳ торик шудаанд, биёрад. Матто, ҳангоми тасдиқ кардани он ки Исо Он ки ин пешгӯиро иҷро кард, изҳор дошт: «Қавме, ки дар торикӣ зиндагӣ мекарданд, нури бузурге диданд, ва бар онҳое, ки дар минтақа ва сояи марг зиндагӣ мекарданд, нур тулӯъ кард» (Матто 4:16).
Юҳанно изҳор дошт, ки Исо «Калом» буд – муоширати Худо ба ҷаҳони мурда – ва тавассути Ӯ, инсоният метавонист бо Худо оштӣ шавад ва дар нури Ӯ зиндагӣ кунад. «Дар Ӯ ҳаёт буд, ва ҳаёт нури одамон буд. Нур дар торикӣ медурахшад ва торикӣ онро мағлуб накардааст ... Нури ҳақиқӣ, ки ҳар касро равшан мекунад, ба ҷаҳон меомад ва ҷаҳон ба воситаи Ӯ офарида шуд, аммо ҷаҳон Ӯро нашинохт ... Аммо ба ҳамаи онҳое, ки Ӯро қабул карданд, ки ба номи Ӯ имон доранд, Ӯ ҳуқуқ дод, ки фарзандони Худо шаванд» (Юҳанно 1:4-5,9-12).
Юҳанно ин суханонро низ сабт кардааст: «Исо ба онҳо гуфт: «Ман нури ҷаҳон ҳастам. Ҳар кӣ Маро пайравӣ кунад, дар торикӣ роҳ нахоҳад рафт, балки нури ҳаёт хоҳад дошт»» (Юҳанно 8:12). Ӯ Исоро пайравӣ кард ва бовар дошт, ки Ӯ Наҷотдиҳандаи ваъдашуда, воситаи наҷот аз гуноҳ ва аз ҷудоӣ бо Худо буд. Ва Юҳанно ин суханони Исоро сабт кардааст: «Агар имон наоваред, ки Ман Ӯ ҳастам, дар гуноҳҳои худ хоҳед мурд» (Юҳанно 8:24). Сипас Ӯ гуфт: «Агар дар каломи Ман бимонед, шумо воқеан шогирдони Ман ҳастед ва ҳақиқатро хоҳед донист, ва ҳақиқат шуморо озод хоҳад кард» (Юҳанно 8:31).
Исо ба исботи ин изҳоротҳо идома дод. Вақте ки Ӯ аз минтақаи маъбад дур шуд, Ӯ марди кӯреро дид, ки гадоӣ мекард. Шогирдон аз Ӯ пурсиданд: ««Устод, кӣ гуноҳ кард, ин мард ё волидонаш, ки ӯ кӯр таваллуд шуд?» Исо ҷавоб дод: «Ин тавр набуд, ки ин мард гуноҳ кард, ё волидонаш, балки барои он ки корҳои Худо дар ӯ зоҳир шаванд ... То даме ки Ман дар ҷаҳон ҳастам, Ман нури ҷаҳон ҳастам»» (Юҳанно 9:1-5). Сипас Ӯ ба ин мард биноӣ бахшид.
Марди кӯр аз таваллуд дар торикӣ зиндагӣ мекард, ва ҳарчанд ҳама бемориҳо аз гуноҳи аслӣ бармеоянд, кӯрии ӯ, мисли бисёр намудҳои беморӣ, натиҷаи мустақими ягон гуноҳи мушаххас набуд. Балки он натиҷаи торикӣ ва марге буд, ки аз сабаби табиати гуноҳкори инсоният ба вуҷуд омад. Павлус навишт: «Ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд ... Зеро музди гуноҳ марг аст, аммо атои ройгони Худо ҳаёти абадӣ дар Исои Масеҳ Худованди мост» (Румиён 3:23; 6:23).
Вақте ки Исо худро ба Павлус дар роҳи Димишқ ошкор кард, Ӯ як изҳороти хеле муҳим кард: «Ман туро мефиристам, то чашмони онҳоро кушоӣ, то онҳо аз торикӣ ба нур ва аз қудрати Шайтон ба Худо рӯ оваранд, то онҳо бахшиши гуноҳҳо ва ҷойгоҳе дар байни онҳое, ки бо имон ба Ман муқаддас шудаанд, қабул кунанд» (Аъмол 26:18). Торикӣ ҳамчун гуноҳ ва таҳти назорати Шайтон будан тавсиф карда шуд. Инҷил ба гумшудагон нур меорад, ба онҳо роҳи наҷотро нишон медиҳад.
Фарисӯён, ки имон надоштанд ба Исо суханони Ӯро ба гадои шифоёфта зери суол бурданд ва пурсиданд: ««Оё мо ҳам кӯр ҳастем?» Исо ба онҳо гуфт: «Агар шумо кӯр мебудед, гуноҳе намедоштед, аммо ҳоло ки мегӯед: «Мо мебинем», гуноҳи шумо боқӣ мемонад»» (Юҳанно 9:41). Исо дар бораи нур ва ҳаёти рӯҳонӣ сухан мегуфт. Марди кӯр як мисоли хубест аз он чизе ки ба гуноҳкоре рӯй медиҳад, ки вақте ба Исо ҳамчун Худованд ва Наҷотдиҳанда имон меорад ва Ӯро қабул мекунад, ба нур меояд. Ӯ дигар дар торикӣ роҳ намеравад, балки ҳаёти нав дорад. «Аз ин рӯ, агар касе дар Масеҳ бошад, ӯ офариниши нав аст. Кӯҳна гузаштааст; инак, нав омадааст» (2 Қӯринтиён 5:17). Ӯ шояд ҳама чизеро, ки дар ин ҳаёти нав мавҷуд аст, нафаҳмад, аммо ӯ метавонад бо гадои кӯр бигӯяд: «Як чизро ман медонам, ки ҳарчанд кӯр будам, ҳоло мебинам» (Юҳанно 9:25).
Ин ба ман Гилберто, як имондори нав дар Букараманга, Колумбияро ба хотир меорад. Ӯ як рӯз бо автобус ба кор мерафт, ки марде дар паҳлӯяш нишаст. Ӯ ба назар асабонӣ менамуд, аз ин рӯ Гилберто пурсид: «Чӣ шуд? Шумо ба назар нохуш ҳастед». Мард гуфт, ки ӯ мушкилоти зиёд дорад, майзада аст ва намедонад чӣ кор кунад.
Гилберто ба ӯ гуфт, «Ман ҳам чанде пеш чунин будам. Аммо ҳамаи ин вақте тағйир ёфт, ки ман масеҳӣ шудам. Ман наҷот ёфтам, ва ҳоло корҳо хеле фарқ мекунанд. Имшаб бо ман ба як вохӯрӣ биёед, ки дар он баъзе бародарон метавонанд ба шумо бигӯянд, ки чӣ тавр наҷот ёбед».
Он шаб мард Исоро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул кард ва марди нав шуд. Ӯ ҳоло як воиз аст, ки шаҳодати худро ба ҳамаи онҳое, ки мехоҳанд гӯш кунанд, дар бораи он ки чӣ тавр ҳаёти ӯ тағйир ёфт, зеро ӯ нури ҳаёт, Худованд Исоро ёфт, медиҳад.
Исо мехоҳад нури Худро ба ҳаёти шумо биёрад, то торикии шуморо мағлуб кунад; Ӯ мехоҳад ба шумо қуввати Худро диҳад, то ба шумо дар пайравӣ ва хидмат ба Ӯ кӯмак кунад.
