ҲАМҶИНСГАРОӢ: Баъзе далелҳо ва мушоҳидаҳо
Мақолаҳои хабарӣ, шарҳҳои телевизионӣ ва таҳқиқот дар бораи масъалаҳои «доғ»-и марбут ба ҳамҷинсгароӣ қариб ҳамеша таассуботи шахсӣ ва ақидаҳои қавӣ ба вуҷуд меоранд. Аммо шахси боандеша далелҳоро мехоҳад, на танҳо ақидаҳоро. Барои ба даст овардани далелҳо дар бораи ҳамҷинсгароӣ, ду равоншиноси баландихтисос, Стантон Ҷонс ва Марк Ярхаус,
таҳқиқотеро анҷом доданд, ки ба стандартҳои касбии имрӯза мувофиқат мекунад, ба тавре ки дигар таҳқиқотҳои мавҷуда мувофиқат намекунанд. Кори онҳо боиси пайдоиши китобе бо номи «Собиқ-ҳамҷинсгароён: Таҳқиқоти дарозмуддати тағйироти динӣ дар тамоюли ҷинсӣ» (Intervarsity Press, ’07) гардид. Хондани он маро водор кард, ки ин мақоларо бо умеди он ки барои хонандагон муфид хоҳад буд, нависам.
Мушкилот
Бо далелҳои кам, аксари равоншиносон ба хулосае омадаанд: ки одамоне, ки кӯшиш мекунанд тамоюли ҷинсии худро тағйир диҳанд, дар асл бемори рӯҳӣ мебошанд; ки «ҳамҷинсгароӣ тағйирнопазир аст»; ва ки «ҳар гуна кӯшиши тағйирот ҳатман зараровар аст» (саҳ. 36,17). Аз тарафи дигар, бисёре аз масеҳиёни муҳофизакор низ ба ҳамин андоза догматикӣ мебошанд, ки тамоюли ҳамҷинсгароӣ бо наҷот, яъне таваллуди нав дар Масеҳ, ба таври худкор аз байн меравад.
Маҳз чӣ маъно дорад «тамоюли ҷинсӣ» ва чӣ маъно дорад «тағйир додани» он (саҳ. 197), маълум нест. Инчунин дар муайян кардани «кӣ ҳамҷинсгаро аст ва кӣ нест ... ва ҳамҷинсгароӣ чист» «норавшанӣ» вуҷуд дорад (саҳ. 196).
Ду саволи баҳсбарангезтарин ва муноқишабарангезтарини замони мо инҳоянд: Оё одамон метавонанд тамоюли ҷинсии худро тағйир диҳанд ва оё кӯшиши тағйир додани он эҳтимолан зараровар аст? Муаллифон ба ин саволҳо ҷавобҳои муваққатӣ ёфтанд ва онҳоро ба тавре пешниҳод мекунанд, ки ҳам мутахассис ва ҳам шахси оддӣ метавонанд огоҳ шаванд, бахусус аз се боби аввал ва хулосаи онҳо.
Таҳқиқот ва натиҷаҳо
Бар хилофи интизориҳои аксари равоншиносон, таҳқиқот нишон дод, ки тағйири тамоюл дар ҳақиқат имконпазир аст ва кӯшишҳои ба вуҷуд овардани он зарари намоён нарасонидаанд. Муаллифон муайян карданд, ки усули истифодашуда, яъне Вазоратҳои байналмилалии Хуруҷ (саҳ. 7072), дар 38% аз ду категорияи онҳо (табдил ва покдоманӣ) муваффақият ба даст овард ва натиҷаҳои воқеан манфӣ танҳо дар 12%. Шарҳи муаллифон: «Эҳтимол қобили таваҷҷӯҳ аст, ки он чизе, ки мо нокомӣ медонистем, яъне идомаи қабули тамоюли эротикии ҳамҷинсгароӣ, аз ҷониби аксари равоншиносони имрӯза ҳамчун натиҷаи мусбаттарин дида мешуд» (саҳ. 370). Ин натиҷаҳо дар психотерапия ё табобати маводи мухаддир қобили эҳтиром ҳисобида мешуданд (саҳ. 369).
Масеҳиён бояд қайд кунанд, ки зоҳиран на ҳама метавонанд тағйир ёбанд ва на ҳамаи онҳое, ки ба гетеросексуализм баргаштанд, ҳамин тавр боқӣ мемонанд. Аммо, муаллифон мавқеъеро, ки ҳар гуна такрори ҷалби ҳамҷинсгароӣ маънои онро дорад, ки шахс «дар ҳақиқат тағйир наёфтааст» (саҳ. 372-373) сахт рад мекунанд.
Ҷавобҳо ба далелҳо
Ҳамаи вокунишҳо ба ҳамҷинсгароӣ аз ҷониби калисоҳо ва шахсони алоҳида бояд ба далелҳо ва қабули Навиштаҳо ҳамчун «аз ҷониби Худо илҳомёфта» (2 Тимотиюс 3:16) асос ёбанд. Вокунишҳо набояд ба ҳеҷ ваҷҳ аз ақидаҳои қавии одамони хеле бонуфуз таъсир расонанд. Азбаски Навиштаҳо махсусан зиндагии муҷаррадиро ҳамчун тарзи ҳаёт барои гетеросексуалиҳои муҷаррад тавсия медиҳанд (1 Қӯринтиён 7:8-9), муҷаррадӣ бояд ҳамчун стратегияи мубориза бо рафтори ҳамҷинсгароӣ ва майлҳо қабул карда шавад (саҳ. 54-55). Фаъолияти ҷинсӣ барои хушбахтӣ ё комилӣ муҳим нест ва Павлус ва бахусус Исо намунаҳои олии ин далел мебошанд.
Рафтор ва майлҳои ҳамҷинсгароӣ, дар баробари бисёр чизҳои дигаре, ки дар Ғалотиён 5:19-21 зикр шудаанд, аз табиати гунаҳкор ба вуҷуд меоянд – табиате, ки ҳамаи мо дорем. Қайд кунед, ки дар 1 Қӯринтиён 6:9-11 «гунаҳкорони ҳамҷинсгаро», на танҳо онҳое, ки ба ин майл доранд, «бадкор» номида мешаванд. Ин рафтор ҳамчун гуноҳ дар Аҳди Қадим (Ибодат 18:22; 20:13) ва Аҳди Ҷадид (Румиён 1:26,27) баррасӣ мешавад, ки дар он равшан нишон дода шудааст, ки манъкунӣ на танҳо ба мардон, балки ба занон низ дахл дорад.
Рафтори ҳамҷинсгароӣ гуноҳи нобахшиданӣ нест. Иқрори самимӣ ба ҳар гуноҳ имкон медиҳад, ки Худо «гуноҳҳои моро бахшад ва моро аз ҳар гуна беадолатӣ пок кунад» (1 Юҳанно 1:9). Қайд кунед, ки ҳамҷинсгароёни бахшидашуда як қисми ҷамъомади Қӯринт буданд. Мисли ҳамаи дигар имондорон, онҳо «шуста шуда буданд ... муқаддас шуда буданд ... ба исми Худованд Исо ва ба Рӯҳи Худои мо сафед карда шуда буданд» (1 Қӯринтиён 6:11). Маҳкум кардани ҳамаи ҳамҷинсгароён, чунон ки дар «раванди нафрати ҳамҷинсгароён»-и баъзе масеҳиён анҷом дода мешавад, бешубҳа ғайринавиштаҷотӣ аст.
Аммо агар имондоре, ки ҷалби ҳамҷинсгароӣ дорад, ба васваса дода шавад, чӣ мешавад? Азбаски ҳамаи мо гоҳ-гоҳ ба васвасаҳо дода мешавем, мо бояд ба чунин шахс ҳамон тавре ҷавоб диҳем, ки ба шахсе, ки ба ҷалби гетеросексуалӣ дода мешавад ва зино ё хиёнат мекунад, ҷавоб медиҳем. Новобаста аз он ки масеҳӣ тамаъкор ё ҳарис ё майзада ё нашъаманд ё қаллоб ё фиребгар ё дашномдиҳанда ё ғайбатчӣ ё айбҷӯ аст, мо бояд бо ҳар яки онҳо мувофиқи Навиштаҳо муносибат кунем (1 Қӯринтиён 5:11-13; Матто 18:15; Луқо 17:3-4). Вақте ки мо касеро дар калисо мебинем, ки яке аз ин корҳоро мекунад, масъулияти мост, ки кӯшиш кунем, ки «чунин шахсро бо нармӣ барқарор кунем» (Ғалотиён 6:1). Мақсади Худо ба вуҷуд овардани тавба аст; ҳадафи Ӯ барқарорсозӣ аст, на хориҷкунӣ.
Худо мехоҳад, ки ҳамаи мо «бо Рӯҳ зиндагӣ кунем ва ... хоҳишҳои табиати гунаҳкорро қонеъ накунем» (Ғалотиён 5:16). Аммо Ӯ талаб намекунад, ки мо ҳеҷ гоҳ дигар гуноҳ накунем, то наҷот ёбем, ва мо низ набояд! Мо бояд сабр кунем ва фаҳмиш нишон диҳем, бе он ки амали гуноҳро тасдиқ кунем (2 Тимотиюс 2:25).
Кӯмак барои ҷалби ҳамҷинсгароӣ
Ҳар касе, ки аз ҷалби ҳамҷинсгароӣ азоб мекашад, гарчанде ки самимона мехоҳад рафтори худро тағйир диҳад, шояд бе кӯмак ин корро карда натавонад. Агар касе қарор диҳад, ки кӯмаки касбӣ ҷӯяд, вай бояд ба мушовири масеҳӣ муроҷиат кунад, ки таълимоти Навиштаҳоро қабул мекунад. Баъзе мутахассисони соҳаи тандурустии равонӣ ба эътиқодоти масеҳиёни муҳофизакор ҳамдардӣ надоранд (саҳ. 43-44). Кӯмак инчунин метавонад аз «вазоратҳои динӣ, ки ба онҳое, ки бо ҳамҷинсгароӣ мубориза мебаранд, хидмат мерасонанд» ҷуста шавад. Баъзеи онҳо дар саҳифаи 63-и китоб номбар шудаанд. Қобили таваҷҷӯҳ аст Exodus International, як созмони чатрӣ, ки ба ин мушкилот машғул аст (саҳ. 68, 70).
Хулоса
На ҳамҷинсгароён ва на онҳое, ки ба онҳо ғамхорӣ мекунанд, набояд ноумед шаванд. Худованд хизматгороне дорад, ки онҳоро барои кӯмак дар ин кори барқарорсозӣ бо дӯст доштани ин имондорони муборизабаранда ва ташвиқ кардани онҳо ба иваз кардани рафтори ҳамҷинсгароӣ бо рафтори худотарсона дар ҷараёни барқарорсозӣ қувват бахшидааст. Мо набояд танҳо кӯшиш кунем, ки онҳоро аз калисоҳои худ дур кунем.
Биёед мисли фарисиён набошем, ки худро аз ҷиҳати рӯҳонӣ чунон солим медонистанд, ки ба табиб ниёз надоштанд (Матто 9:10-13). Аммо биёед эҳтиёт бошем, ки ба ҳар гуноҳе, ки моро ба осонӣ печида мекунад, наафтем (Ғалотиён 6:1; Ибриён 12:1). Ва дар хотир доред, ки муносибати фарисиён аз Худованди мо на ситоиш, балки сарзанишро ба вуҷуд овард.
ЭЗОҲҲОИ ХОТИМАВӢ
- Стантон Ҷонс профессори психология дар Коллеҷи Витон (Иллинойс) буда, дорои унвони доктори психологияи клиникӣ аз Донишгоҳи давлатии Аризона мебошад. Ӯ муаллифи панҷ китоб ва мақолаҳои сершумор дар мавзӯи мазкур аст. Марк Ярхаус профессори психология дар Донишгоҳи Регент (Вирҷиния) буда, дорои унвони доктори психологияи клиникӣ аз Коллеҷи Витон мебошад. Ӯ муаллифи мақолаҳои сершумор дар мавзӯи мазкур аст.
- Ҳамаи истинодҳои саҳифавӣ ба саҳифаҳои ин китоб мебошанд.
