«Худовандро бо моли худ ва бо нахустмеваҳои тамоми ҳосили худ эҳтиром намо» (Масалҳо 3:9).
Худо абрҳоро бо борон пур мекунад, маҳз бо ҳамин мақсад, ки онҳо худро бар замин холӣ кунанд, то заминро ҳосилхез гардонанд; ва ҳамин тавр Худо ба фарзандони худ, ҳамчун сардорони худ, воситаҳоро на барои он ки ҳамаро барои худ нигоҳ доранд, на барои он ки танҳо худашон лаззат баранд, балки барои он ки аз фаровоние, ки Ӯ ба онҳо медиҳад, ба ҳамсоягони худ - онҳое, ки заиф ва нотавонанд ва кор карда наметавонанд, ё онҳое, ки аз сабаби дигар ҳолатҳо ба вазъиятҳои душвор ва танг афтодаанд, бирасонанд.
Ин на танҳо ба рӯҳ баракат меорад, балки ҳатто баракати хусусияти муваққатӣ. Ман ҳамчун касе сухан меронам, ки ин ҳамаро аз таҷрибаи худ дар ҳолати худ дар тӯли беш аз 60 сол медонам. Ман дар ин бора сухан меронам, зеро аз шиносоӣ бо беш аз даҳҳо ҳазор фарзандони Худо, борҳо ва борҳо ба ман далеле пешниҳод шудааст, ки онҳое, ки мувофиқи принсипҳои дар ин ҷо гузошташуда амал кардаанд, на танҳо ба рӯҳҳои худ баракат овардаанд, балки ҳатто дар мавриди ҳолатҳои муваққатии худ, аз он чизе ки дода буданд, хеле бештар ба даст овардаанд.
Ба тавре ки на танҳо фоиз ба онҳо дода шуд, балки фоизи мураккаб, ва дар бисёр ҳолатҳо бист маротиба, панҷоҳ маротиба, ҳатто сад маротиба бештар аз он чизе ки ба камбағалон дода буданд, ё аз он чизе ки ба кори Худо дода буданд.
Зеро Худо ҳамеша ғамхорӣ мекунад, ки Ӯ қарздори мо нест, балки мо қарздори Ӯ ҳастем. Оҳ, агар бародарон ва хоҳарон дар Масеҳ мунтазам мувофиқи ин оят амал мекарданд, мавқеи онҳо ҳатто дар ин зиндагӣ чӣ қадар фарқ мекард ва баракате, ки онҳо ба рӯҳҳои худ меоварданд, чӣ қадар бузург мебуд!
«Худовандро бо моли худ эҳтиром намо» (Масалҳо 3:9).
Вақте ки Худо ба мо баракатҳои муваққатӣ медиҳад, Ӯ онҳоро на барои он медиҳад, ки мо фаровониеро, ки Ӯ ба мо ато мекунад, бар худ сарф кунем, балки барои он ки мо заифон ва беморонро дар хотир дорем ва ба онҳо кӯмак ва ёрӣ расонем; барои он ки мо онҳоеро, ки бекор ҳастанд, ки бо хурсандӣ кор мекарданд, аммо кор надоранд, дар хотир дорем; ва барои он ки мо ба бевазан, ва хусусан бевазани пиронсол, ва марди пиронсоле, ки дигар кор карда наметавонад, ғамхорӣ кунем - барои он ки мо эҳтиёҷоти онҳоро дар хотир дорем ва ба онҳо ғамхорӣ кунем.
Ва натиҷа ин хоҳад буд, чунон ки ман дар тӯли касби тӯлонии масеҳии худ борҳо дидаам, ки на танҳо баракат ба рӯҳҳои онҳое, ки мувофиқи ин кор амал мекунанд, хоҳад омад, балки ҳатто дар мавриди чизҳои муваққатӣ Худо он чизеро, ки мо додаем, фаровон ҷуброн хоҳад кард.
«Он гоҳ анборҳои ту аз фаровонӣ пур хоҳад шуд, ва чархҳои ту аз шароби нав лабрез хоҳад шуд» (Масалҳо 3:9).
Мо шояд анборҳо ва токзор надошта бошем, то ин ба таври ҳарфӣ иҷро шавад; аммо Худо, ба ҳар ҳол, зоҳир хоҳад кард, ки чӣ тавр Ӯ аз он чизе ки мо ба бевазан, ба бемори камбағале, ки кор карда наметавонад, ба марди пиронсоли камбағале, ки аз кор мондааст, додаем, ғамхорӣ мекунад.
