Умед барои оила ҳатто дар тӯфон
Дар ин вақти сол баъзе тӯфонҳои табиӣ боиси обхезӣ бо талафоти зироатҳо, хонаҳо, ҷойҳои корӣ ва ҳаёт мегарданд. Ва ин моро ба ташвиш меорад. Аммо, нигарониҳои бузургтарини мо бо тӯфонҳои пурқувват ва паҳншуда дар дилҳо ва хонаҳои бисёр оилаҳо имрӯз мебошанд. Ин тӯфонҳо рӯҳонӣ, эмотсионалӣ, ҷисмонӣ, молиявӣ, издивоҷӣ ва оилавӣ мебошанд.
Ҷароҳатҳо амиқанд, дард воқеӣ аст ва барои баъзеҳо оянда норавшан менамояд. Аммо дар Худо умед ҳаст! Ҳеҷ ҷароҳате нест, ки барои Ӯ шифо наёбад ва ҳеҷ тӯфоне дар дилҳо ва хонаҳои мо нест, ки Ӯ ором карда натавонад. Амният набудани хатар нест, балки ҳузури Худост.
Баъзе тӯфонҳои оилавӣ
Риоя накардани дастурҳои Худо барои муносибатҳои оилавӣ.
Чунин ба назар мерасад, ки мо ин қадар банд шудаем – ҳатто бо талаботҳои қонунӣ – ки мо майл дорем, ки вақтро дар ҳузури Худо гузаронем. Инчунин дар оилаи мо набудани вақти якҷоя, вақти дуо/ибодати оилавӣ ва муоширати хуб вуҷуд дорад. Дар натиҷа, баъзеи мо аз ҷиҳати рӯҳонӣ хушк шудаем, аз ҷиҳати эмотсионалӣ хаста шудаем, аз ҷиҳати ҷисмонӣ хаста шудаем, рӯҳафтода шудаем ва ҳатто дар муносибатҳои оилавии худ зӯроварӣ кардаем.
Бештар ба чизҳои муваққатӣ, на ба чизҳои абадӣ тамаркуз кардан.
Ин аксар вақт ба биниши нодуруст ва интихоби бад оварда мерасонад, ки ба тамоми оила таъсир мерасонад. Иброҳим ба арзишҳои абадӣ бодиққат нигоҳ кард ва беғаразона ба Лут аввалин интихоби заминро дод (Ҳастӣ 13:8-18). Лут, ки аз намуди зоҳирӣ ва фаровонӣ ба васваса афтода буд, ба чизҳои муваққатӣ кӯтоҳ нигоҳ кард ва дар Садӯм, шаҳре, ки зери ҳукм буд, маскан гирифт.
«Лут чашмони худро бардошт ва тамоми водии Урдунро дид, ки он дар ҳама ҷо обдор буд... Ва Лут тамоми водии Урдунро барои худ интихоб кард; ва Лут ба шарқ сафар кард. Ҳамин тавр онҳо аз ҳамдигар ҷудо шуданд» (Ҳастӣ 13:10-11 NASB).
Маълум аст, ки Лут дар ибодати худ заиф буд, зеро ӯ дар Садӯм қурбонгоҳе надошт. Дар натиҷаи заифии рӯҳонии худ, ӯ дар қарор ва самти ҳаёти оилааш хато кард. Ҳатто имрӯз моддигароӣ ҳеҷ гоҳ на сулҳи ботинӣ ва на амнияти берунаро намеорад.
Пур аз «худ» будан, на аз Рӯҳ.
Вақте ки мо пур аз «худ» ҳастем, мо майл дорем, ки сарват, қудрат ва лаззатро ҳамчун воситаи қонеъ кардани ҷисм ва варам кардани пуфаки ғурур ибодат кунем. Ҳаёти худхоҳона дар оила бо назорат бештар аз ғамхорӣ, ҳукмронӣ бештар аз масъулият ва қудрат бе меҳр зоҳир мешавад (Ғалотиён 5:17-21). Аммо агар мо аз Рӯҳ пур бошем, сухан гуфтан, суруд хондан, шукргузорӣ кардан ва ба якдигар итоат кардан хоҳад буд (Эфсӯсиён 5:18-21). Худхоҳӣ хидмат карданро дӯст медорад, аммо муҳаббат хидмат карданро дӯст медорад.
Баъзе роҳҳои ҳал
Худоро дар дилҳо ва хонаҳои худ дар ҷои аввал гузоштан.
Биёед имрӯз оғоз кунем, ки ҳақиқати Каломи Худоро ба ҳаёт ва хонаҳои худ бо хондан ва амал кардан дар он қабул кунем. Бигзор атрофиёни мо бидонанд, ки Худованд ва Наҷотдиҳандаи мо метавонад ҳар тӯфонро дар дилҳои изтироботи мо ором кунад. Дар ҳузури Ӯ, худхоҳӣ заиф аст ва душмани мо хурд аст. Ҳикояҳои муқовимати Мусо бо Фиръавн (Хуруҷ 11) ва Довуд бо Ҷолёт (1 Самуил 17:33-51) намунаҳои ин мебошанд. Беҳтар аст, ки дар тӯфон бо Масеҳ бошем, на ин ки дар оромӣ бе Ӯ бошем.
Вақтро бо ташкили афзалиятҳои худ наҷот додан.
Имрӯз дар ҷаҳон ба наздикии ҷисмонӣ ва устувории молиявӣ хеле зиёд таваҷҷӯҳ зоҳир мешавад. Дар ҳоле ки ин чизҳо хубанд, ниёзҳои бузургтарини мо рӯҳонӣ мебошанд: вақт гузарондан бо Худованд; бо оилаҳои худ дуо кардан; ва муҳаббатро ба Худованд, ҳамсарон, фарзандон, бародарон ва хоҳарони худ дар Масеҳ ва ҷонҳои гумшуда нишон додан. Худо вақти гаронбаҳои моро мехоҳад, на танҳо вақти холӣ.
Ҳалли низоъҳо дар оилаи мо.
Маълум аст, ки низоъҳои ҳалнашуда ба танҳоӣ, ҷудоӣ, талоқ, депрессия ва ҳатто марг оварда мерасонанд. Худоро шукр, ки дар ҳоле ки Шайтон харобкунандаи оила аст, Наҷотдиҳандаи мо, Наҷотдиҳандаи оила гуфт:
«Дузд танҳо барои дуздидан, куштан ва нобуд кардан меояд; Ман омадам, то онҳо ҳаёт дошта бошанд ва онро фаровон дошта бошанд» (Юҳанно 10:10).
Шояд мо ин чор пешниҳодро барои ҳалли низоъҳое, ки Шайтон барои хароб кардани оилаҳо истифода мебарад, баррасӣ кунем:
Масъалаҳоро дар нури Каломи Худо ошкор кунед. Нури Ӯ чизҳоро ҳамон тавре ки ҳастанд, ошкор хоҳад кард. Исо на танҳо барои равшан кардани масъалаҳо омад, Ӯ нури ҷаҳон аст (Юҳанно 8:12). Бо Ӯ, худ ва дигарон ростқавл бошед.
- Монеаҳоро дар муҳаббат бартараф кунед. Дар муносибатҳои оилавӣ монеаҳо вуҷуд дошта метавонанд – аз ҷумла вайроншавии муошират, камшавии наздикӣ, афзоиши худхоҳӣ – аммо Исо қодир аст, ки ҳар як монеаро шиканад, банди моро бишканад, бори моро бардорад ва баракатҳои Худро бар мо бирезад. Мо бояд барои рафтори худ масъулиятро ба дӯш гирем, гуноҳҳои худро ба Худо ва якдигар эътироф кунем ва ба бахшидан содиқ бошем (Эфсӯсиён 4:31-32). Вақте ки мо ин корро мекунем, муҳаббати Худо бисёр гуноҳҳоро мепӯшонад.
- Гузаштаро ба Худованд супоред ва сабтҳои хатогиҳоро нигоҳ надоред. Дар ҳоле ки гузаштаро бекор кардан мумкин нест ва мо шояд фаромӯш карда натавонем, мо метавонем бахшем ва бахшиш гирем ва шодӣ барқарор карда шавад (Забур 51:10,12). Агар ҷароҳатҳо барои мо дар хона ҳал кардан хеле амиқ бошанд, мо бояд ба машварати масеҳӣ муроҷиат кунем.
- Дар хотир доред, ки на ба торикӣ тамаркуз кунед аз тӯфон, балки ба ҷалоли Наҷотдиҳанда, ки тӯфонҳои моро ором мекунад.
«Ӯ шамолро сарзаниш кард ва ба баҳр гуфт: «Хомӯш бош, ором бош». Ва шамол фурӯ нишаст ва комилан ором шуд» (Марқӯс 4:39).
- Барои оилаи шумо умед ҳаст:
«Акнун Худои умед шуморо бо тамоми шодӣ ва сулҳ дар имон пур кунад, то ки шумо бо қудрати Рӯҳи Муқаддас дар умед фаровон бошед» (Румиён 15:13).
Аз ҷониби Эмануэл В. Ҷон»
