Сюрпризҳои дарднок
Боби 3 бо хабари ғамгин оғоз меёбад: «Худованд ба ман гуфт: «Бирав, боз ба занат муҳаббати худро нишон деҳ, ҳарчанд ӯро дигаре дӯст медорад ва ӯ зинокор аст»» (3:1). Ҷӯмар ба роҳҳои бади худ баргашта буд. Бадтар аз ин, аз сабаби ҳаёти нангини худ, ӯ ғуломи марди дигар шуд ва ҳатто агар мехост ҳам, баргашта наметавонист.
Чаро баъзеҳо аз гуноҳ, одати бад ё тарзи фикрронии нодуруст озод шуданро ин қадар душвор меҳисобанд? Ҳушаъ ду маротиба ибораеро истифода мебарад, ки хоси китоби ӯст – «рӯҳи фоҳишагӣ». Оё ин ғуломии иловагӣ ба гуноҳи муайян метавонад аз таъсири девҳо бошад? Дар ишораи аввал, Ҳушаъ бар зидди бутпарастӣ мавъиза мекунад ва сипас илова мекунад, ки «рӯҳи фоҳишагӣ онҳоро гумроҳ мекунад» (4:12). Чизе аз берун ба онҳо таъсири қавӣ дошт. Аз дигар Навиштаҳо мо медонем, ки байни бутҳо ва девҳо робитаи мустақим вуҷуд дорад (Такрори Шариат 32:16-17; 1 Қӯринтиён 10:20; Ваҳй 9:20). Бори дуюм Ҳушаъ ин ибораро истифода мебарад, ӯ аз нотавонии Исроил барои баргаштан ба Худои худ нигарон аст. Ӯ ду сабабро мебинад: «амалҳои онҳо» – одати рафтори бад, ва он, ки рӯҳи зино «дар миёни онҳост, ва онҳо Худовандро намешиносанд» (5:4). Мо медонем, ки девҳо метавонанд ба тарзи фикрронӣ таъсир расонанд, онро аз воқеият кӯр кунанд, фикр кардан ва дуруст амал карданро хеле душвор гардонанд (1 Тимотиюс 4:1).
Аз ин рӯ, баъзеҳо дар ибораи «рӯҳи фоҳишагӣ» далелро мебинанд, ки девҳо дар эҷоди ғуломӣ ба гуноҳи ҷинсӣ тахассус доранд. Истилоҳи «рӯҳ»-ро инчунин метавон «нафас» ё «бод» тарҷума кард ва метавонад ба муносибати умумӣ, майли қавӣ ё хоҳиши амиқ ишора кунад. Номуайянии маънои дақиқи ибораи Ҳушаъ набояд моро аз он далел парешон кунад, ки гуноҳи такрорӣ ғулом мекунад. Маълум аст, ки дар баъзе шаклҳои гуноҳ, ҳузури девҳо метавонад ба ғуломии минбаъда оварда расонад. Дар машварат, маслиҳати дурусти Китоби Муқаддас, ки бо дуо ҳамроҳ аст, одатан барои шикастани тарзҳои фикрронии гуноҳкор, ташвиқи тавба ва овардан ба озодӣ кофӣ хоҳад буд. Аммо, баъзе одамон худро ба гуноҳ, одати бад ё тарзи фикрронии нодурусти худ чунон вобаста мебинанд, ки барои озод кардани онҳо ба иштироки амиқтари ҳамбоварон ниёз доранд. Ин ба зино ва тамаъкорӣ ба мисли қонуншиканӣ, ғурур ва нахостани бахшидан дахл дорад.
Дар як лаҳзаи роҳи поёнии худ, Ҷӯмар озодии худро аз даст дод. Ҳушаъ, ки аз муҳаббат ба Худованд ва занаш ба ҳаракат омада буд, барои ёфтан ва наҷот додани ӯ рафт: «Пас, ман ӯро ба понздаҳ сиқли нуқра ва тақрибан як хомер ва як летек ҷав харидам» (3:2). Ӯ тақрибан 170 грамм нуқра ва эҳтимолан тақрибан 500 литр ҷав пардохт. Нархи ғулом 30 сиқли нуқра буд (Хуруҷ 21:32). Оё Ҷӯмар чунон хаста шуда буд, ки арзиши ӯ аз ғуломи муқаррарӣ камтар буд? Далели он, ки ӯ танҳо нисфи нархро пардохт ва каме ҷав илова кард, метавонад ба захираҳои молиявии маҳдуди Ҳушаъ низ ишора кунад. Наҷот додани занаш аз ҷиҳати эмотсионалӣ ва молиявӣ гарон афтод! Оё ӯ арзиш дошт? Худованд аз Ҳушаъ хоҳиш кард, ки бештар кор кунад: «Ӯро дӯст дор, чунон ки Худованд исроилиёнро дӯст медорад» (3:1). Бо истилоҳоти Аҳди Ҷадид:
Шавҳарон, занони худро дӯст доред, чунон ки Масеҳ Калисоро дӯст дошт ва Худро барои он қурбон кард (Эфсӯсиён 5:25).
Мо наметавонем чунин дӯст дорем. Вақте ки Худованд аз мо хоҳиш мекунад, ки коре кунем, Ӯ қувват медиҳад, аммо мо бояд итоат карданро хоҳем ва бояд кӯмак пурсем.
Агар шумо мисли ман бошед, ҳоло шумо барои Ҳушаъ ғамгин мешавед. Оё Худованд аз ҳад зиёд талаб мекунад? Ҳушаъ чанд маротиба бояд чунин зани душворро бубахшад ва таъқиб кунад? Ҳавворӣ Петрус ҳамин саволро ба Исо дод: «Худованд, чанд маротиба бояд бародарамро, вақте ки ӯ бар зидди ман гуноҳ мекунад, бубахшам? То ҳафт маротиба?» Худованд ба ӯ масале дар бораи подшоҳе гуфт, ки яке аз хизматгорони худро бахшид. Хизматгори бахшидашуда интихоб кард, ки ҳамхизматгори худро набахшад (Матто 18:21-30).
Подшоҳ хизматгореро, ки набахшиданро интихоб кард, ҷазо дод. Сипас Худованд Исо хулоса кард:
Падари осмонӣ-и Ман бо ҳар яки шумо чунин муносибат хоҳад кард, агар шумо бародари худро аз дил набахшед (Матто 18:30-35).
Ҳамсари хафашуда, оё шумо ягон бор Худовандро хафа кардаед? Оё шумо бузургӣ ва вазнинии гуноҳи худро баррасӣ кардаед? Оё Худованд, бо файз, ҳамаи онро бахшидааст? Худованд барои адолат ва бахшиш масъул аст, на мо. Ҳаёти масеҳӣ дар бораи адолат нест, балки дар бораи нишон додани файз – файзи гаронбаҳост.
Ҳушаъ боз ташаббус нишон дод. Ӯ боз ӯро ба биёбон бурд ва бо меҳрубонӣ ба дилаш сухан гуфт. «Ман ба ӯ гуфтам: «Ту бояд бо ман бисёр рӯзҳо зиндагӣ кунӣ; ту набояд фоҳиша бошӣ ва бо ҳеҷ марде наздикӣ накунӣ, ва ман бо ту зиндагӣ хоҳам кард»» (3:3). Раванди нави барқарорсозӣ оғоз ёфт. Ҳушаъ боз муҳаббати худро ба занаш изҳор кард. Чӣ фоҷиае, ки дар хонаҳои бештар касе нест, ки барои нигоҳ доштани оила якҷоя кор кунад. Оё шумо боз кӯшиш мекунед? Муҳаббати ҳақиқӣ пойдор аст!
Чаро чунин дардро иҷозат диҳем?
Ҳаёти Исо аз дард, қурбонӣ ва маҳдудиятҳои вазнин озод набуд. Пас чаро мо интизорем, ки аз онҳо озод бошем? Шумо чӣ гуна фикр мекунед, ки Исо бо ҳамсари мураккаби шумо чӣ гуна муносибат мекард? Оё Ӯ камтар аз он чизе, ки аз Ҳушаъ талаб кард, талаб мекард? Оё шумо то ҳол омодаед, ки Исоро то охир пайравӣ кунед? Шояд шумо аллакай пай бурдаед, ки вақте шумо Исоро пайравӣ мекунед, имкон дорад, ки шодӣ, сулҳ ва озодиро ҳангоми зиндагӣ дар шароити номатлуб эҳсос кунед.
Барои инкишоф додани хислат:
Аз ҳаёти Ҳушаъ маълум аст, ки итоат ҳамеша мантиқӣ нест; он ҳамеша аз ҷониби оила ва дӯстон фаҳмида намешавад; ва он ҳамеша осонтарин вариант нест. Исо муболиға намекард, вақте ки гуфт:
Агар касе хоҳад, ки аз паси Ман биёяд, бояд худро инкор кунад ва салиби худро ҳар рӯз бардорад ва Маро пайравӣ кунад (Луқо 9:23).
Аммо дар худи дард ҳеҷ чизи хубе нест. Худованд дардро ҷустуҷӯ намекард ва аз он лаззат намебурд. Мӯъҷиза дар он аст, ки Падари осмонӣ-и мо дард ва ноумедиеро, ки мо эҳсос мекунем, барои ташаккул додани хислатҳои мо ва беҳтар кардани мо барои хидмат истифода мебарад. Ҳушаъ ва Ҷӯмар ба ҳамдигар ниёз доштанд. Ҳангоме ки онҳо якҷоя лаҳзаҳои хуш доштанд, Худо тавассути он давраҳои душвортар дар онҳо кор мекард. Онҳо омӯхтанд, ки ҳатто вақте ки намехостанд, итоат кунанд. Онҳо дар сабр афзоиш ёфтанд, бахшиданро омӯхтанд, ба камол расиданд ва маҷбур шуданд, ки файз нишон диҳанд.
Барои омодагӣ ба хидмат:
Худованд сахт мехост, ки Исроили гумроҳшударо барқарор кунад. Кӣ беҳтар аз Ҳушаъ метавонист эҳсос кунад, ки Ӯ нисбат ба халқи худ чӣ эҳсос дорад? Вазъияти Ҳушаъро дониста, мо метавонем ҳавасро дар овози ӯ бишнавем, вақте ки ӯ аз номи Худованд ба Исроил муроҷиат мекард:
« «Ман Худованд Худои шумо ҳастам ... Шумо ҳеҷ Худоеро ҷуз Ман нахоҳед шинохт. Ман ба шумо ғамхорӣ кардам ... Вақте ки Ман онҳоро хӯрондам, онҳо сер шуданд; вақте ки онҳо сер шуданд, онҳо мағрур шуданд; он гоҳ Маро фаромӯш карданд»... Бозгард, эй Исроил, ба Худованд Худои худ, гуноҳҳои шумо сабаби суқути шумо шудаанд! Суханонро бо худ гиред ва ба Худованд баргардед. Ба Ӯ бигӯед: «Ҳамаи гуноҳҳои моро бубахш ва моро бо файз қабул кун» » (Ҳушаъ 13:4-6, 14:1-2).
Худованд ба чунин пайғамбар ниёз дошт. Тавассути он рӯйдодҳои дарднок, Худо нақшаҳои Худро дар ҳаёти Ҳушаъ ва Ҷӯмар амалӣ кард. Падари осмонӣ-и шумо низ мехоҳад, ки нақшаҳои Худро дар издивоҷи шумо амалӣ кунад. Ӯ тамом нашудааст!
Муҳаббати ҳақиқӣ пойдор аст
Хондан ва мулоҳиза кардан дар бораи ҳаёти оилавии Ҳушаъ ва Ҷӯмар бидуни эҳсосот душвор аст. Бевафоӣ маро ба хашм меорад. Бахшиш ва оштӣ маро хушбахт мекунад. Аммо, он чизе ки маро бештар ба ҳайрат овард, вақте ки ман дар бораи драмаи муҳаббати пойдори Ҳушаъ мулоҳиза мекардам, ин буд, ки ин тасвири нокомил аз он чизест, ки Худованд барои мо кардан мехоҳад. Мо медонем, ки Масеҳ барои ҷустуҷӯи гумшудагон омад, ки Ӯ ба ҳолати ношоистаи мо хам шуд, то моро пок кунад ва моро ба оилаи Худо қабул кунад, ки Ӯ барои наҷот додани мо нархи баланд пардохт – аммо ин ҳама нест. Муҳаббати Худованди мо Исо, ҳамчун Ҳушаъи олии мо, моро то охир, то охир ҷустуҷӯ ва таъқиб хоҳад кард.
Агар рӯзе дилҳои мо сард шаванд ва бевафо гарданд, ҳатто агар мо ба чунин ҳолати паст, мисли Ҷӯмар, расем, мо як Дӯстдори илоҳӣ дорем, ки ташаббус нишон медиҳад ва моро таъқиб хоҳад кард, новобаста аз ҳама чиз. Ӯ ҳеҷ гоҳ аз мо даст намекашад! Ин дониш бояд дилҳои моро гарм кунад ва моро хеле бехатар ҳис кунад. Ӯ моро бо «муҳаббати абадӣ» дӯст медорад ва моро бо «меҳрубонӣ» ҷалб хоҳад кард (Ирмиё 31:3).
Худои мо ҳамон Худоест, ки Юнусро пайравӣ кард ва ба ӯ имконияти дигар дод, ки бо Довуд ҳатто пас аз зино ва куштор содир карданаш пойдор буд ва Петруси хиҷилшударо ба хидмати пурраи ҳавворӣ барқарор кард. Оё шумо афтодаед? Оё шумо хато кардаед? Оё шумо бевафо будед? Оё шумо дар издивоҷи худ тарафи гунаҳкор ҳастед? Ҳангоми хондани ин, Худованд шуморо боз даъват мекунад. Ин пойдории ношоиста нишонаи муҳаббати ҳақиқии илоҳӣ аст. Бигзор Ӯ шуморо боз дӯст дорад!
Худованд барои издивоҷи мураккаби Ҳушаъ ва Ҷӯмар ҳадафи махсус дошт, ва Ӯ барои издивоҷи шумо ҳадафи махсус дорад. Ҷӯмар ноустувор, носипос ва такроран бевафо буд, аммо Ҳушаъ ташаббус нишон дод, ки ӯро ҷустуҷӯ кунад, бубахшад, ба дилаш сухан гӯяд ва раванди барқарорсозиро оғоз кунад. Оё шумо барои издивоҷи худ ҳамин тавр мекунед? Муҳаббати ҳақиқӣ даст намекашад!
