Шаҳодати духтараки хурдсол
Наамон, сардори лашкари подшоҳи Сурия, назди хоҷаи худ марди бузург ва мӯҳтарам буд, зеро ки Худованд ба воситаи ӯ Сурияро наҷот дода буд; ӯ ҳамчунин марди қавӣ ва шуҷоъ буд, аммо махавӣ буд. Ва суриягиҳо ба гурӯҳҳо тақсим шуда, як духтараки хурдсолро аз замини Исроил асир гирифта буданд; ва ӯ ба зани Наамон хизмат мекард. Ва ӯ ба хонуми худ гуфт: «Кош хоҷаи ман назди пайғамбаре, ки дар Самария аст, мебуд! Зеро ки ӯ ӯро аз махави худ шифо медод». Ва яке даромада, ба хоҷаи худ гуфт: «Духтараке, ки аз замини Исроил аст, чунин ва чунон гуфт». —2 Подшоҳон 5:1-4 KJV
Мо намедонем, ки ин «духтараки хурдсол» чандсола буд. Ҳатто номи ӯро ҳам намедонем. Аммо ин аҳамияти воқеӣ надорад! Он чи каме медонем, аҳамияти бештар дорад. Навиштаҳо ба мо мегӯянд, ки:
Вай як духтараки хурдсоли исроилӣ буд;
- Ин хурдсол дар сарзамини бегона асир буд;
- Дур аз хона ба як хонуми ғайрияҳудӣ хизмат мекард;
- Шавҳари хонумаш гирифтори бемории табобатнашаванда буд;
- Вай барои марди бемор хеле ғамхорӣ мекард; ва
- Вай ҳар кори аз дасташ меомадаро кард, то шавҳари хонумаш ба кӯмаки лозима расад.
- Ин аст он чизе ки 2 Подшоҳон 5:3 ба таври оддӣ сабт мекунад: «Ва ӯ ба хонуми худ гуфт: «Кош хоҷаи ман назди пайғамбаре, ки дар Самария аст, мебуд! Зеро ки ӯ ӯро [Наамонро] аз махави худ шифо медод».
Чӣ қадар сухани аҷибе; сухане, ки аз файз дар бисёр сатҳҳо пур аст. Ин нишон медиҳад, ки духтараки хурдсол эҳтимолан аз ҷониби волидон, бобову бибиҳо ё дигар парасторон парвариш ёфтааст, то Худои ҳақиқӣ ва зиндаро бишносад. Кӯдакон чизҳоеро, ки дар солҳои ташаккулёбии онҳо дар дилашон нақш бастаанд, фаромӯш намекунанд. Албатта, мо медонем, ки баъзеҳо шояд ҳамеша таълимотеро, ки дар ҷавонӣ ба онҳо дода шудааст, риоя накунанд. Аммо, шубҳае нест, ки онҳо ҳеҷ гоҳ тамоми таъсиротеро, ки дар он солҳои аввал гузаштааст, аз даст намедиҳанд.
Оё вай бо пайғамбар Элишоъ вохӯрда буд? Мо гуфта наметавонем. Вай бешубҳа бояд дар бораи ӯ ба қадри кофӣ медонист, то пешниҳод кунад, ки ӯ метавонад кӯмак кунад. Гарчанде ки вай шояд наметавонист ба зани Наамон дастурҳоро барои шифо ёфтани бемории ӯ диҳад, вай ҳадди аққал метавонист ба касе, ки метавонист кӯмак кунад, муроҷиат кунад. Ба ҳамин монанд, фарзандони мо шояд ба қадри кофӣ намедонанд, ки чӣ тавр шахсро ба Масеҳ роҳнамоӣ кунанд. Аз ин рӯ, хуб мебуд, ки ҳар як кӯдак ташвиқ карда шавад, ки дигаронро ба волидайн, масеҳии қавитар ё воизе, ки метавонад роҳи наҷотро шарҳ диҳад, муроҷиат кунад. Дар асл, ин аст он чизе ки бисёр кӯдакон мекунанд, вақте ки дӯстони худ, волидони худ ва дигаронро ба мактаби якшанбе ё мактаби Библияи таътили ҳаррӯза меоранд! Бисёр волидон эҳтимолан шаҳодат дода метавонанд, ки фарзандони онҳо дар кӯдакӣ бузургтарин воизони хурд буданд.
Ин хеле махсус аст, ки Худованд Исо метавонист бигӯяд: «Бигзоред кӯдакони хурдсол назди Ман оянд ва онҳоро манъ накунед: зеро ки Малакути Худо аз чунинҳост». Ва ин ҳамеша ба таври шахсӣ таъсирбахш аст, ки Ӯ онҳоро ба оғӯш гирифта, дастҳои Худро бар онҳо гузошта, онҳоро баракат дод (Марқӯс 10:14-16). Ҳамон тавре ки аҷиб аст, Ӯ метавонад ба ҳаёти онҳо даст расонад, то онҳоро барои мақсадҳои мубораки худ барои овардани дигарон ба худ истифода барад.
ЭЗОҲИ ХОТИМАВӢ:
- Дар Библия, бемории махав гуноҳ ва натиҷаи ниҳоии он – маргро тасвир мекунад.
