Фикри ман танҳо ин буд, ки ба мо чанд намунаи имонро пешниҳод кунам, то имрӯз моро дар роҳи махсус рӯҳбаланд созад; зеро рӯзе, ки мо дар он зиндагӣ мекунем, бешубҳа рӯзи махсус аст — рӯзе, ки дар он мо даъват шудаем, ки ҳақиқати махсусеро, ки Худо ба мо додааст, нигоҳ дорем. Ва барои ин ба мо имони махсуси Колеб ё Павлус лозим аст.
Ҳоло душворӣ имонро ба вуҷуд меорад; аммо имон аз ҳеҷ душворӣ наметарсад, зеро барои имон ҳама чиз имконпазир аст ва барои Худо ҳама чиз имконпазир аст.
Имони Колеб
Вақте ки дувоздаҳ ҷосус барои таҳқиқи замин рафтанд, Колеб ва Еҳушаъ дар бораи он гузориши илоҳӣ оварданд; дигарон танҳо гузориши инсонӣ оварданд. Онҳо он чизеро, ки Худо қасд дошт ба халқи худ диҳад, фаромӯш карданд ва аз ин рӯ гуфтанд: «Шаҳрҳо девордор ва хеле бузурганд… Ин заминест, ки сокинони худро мехӯрад, ва ҳамаи мардуме, ки мо дидем, мардони қадбаланд буданд». Аммо дигарон мегӯянд: «Биёед, фавран баромада, онро соҳиб шавем: зеро мо қодирем, ки онро мағлуб кунем». Онҳо онро бо чашмони Яҳува мебинанд, ва бо Ӯ ҳеҷ душворӣ нест. Мардум ба он чизе, ки дурӯғ буд, гӯш доданд, чунон ки имрӯз ҳам мекунанд. Ин даҳумин бор буд, ки Исроил ноком шуд, ва он гоҳ Яҳува халқи худро доварӣ кард ва гуфт, ки онҳо ба замин нахоҳанд рафт.
Дар Колеб хеле зебост, ки чӣ тавр ӯ назди Еҳушаъ меояд ва он чизеро, ки Мусо ба ӯ ваъда дода буд, талаб мекунад. Дар тӯли чил соли саргардонӣ дар биёбон ин ваъда ин ду мардро дастгирӣ мекард. Барои онҳо дар тӯли чил соли тӯлонӣ аз сабаби беимонии мардум дар он биёбон қадам задан кори хурд набуд. Аммо дар охири он дар қуввати Колеб ҳеҷ камбудие набуд. Ӯ метавонист бигӯяд: «Ман имрӯз ҳамон қадар қавӣ ҳастам, ки дар рӯзе, ки Мусо маро фиристод: чунон ки қуввати ман он вақт буд, ҳамон қадар қуввати ман ҳоло барои ҷанг аст, ҳам барои баромадан ва ҳам барои даромадан. Ҳоло ин кӯҳро ба ман деҳ, ки Худованд дар он рӯз гуфта буд; зеро ту дар он рӯз шунида будӣ, ки Аноқим дар он ҷо буданд, ва шаҳрҳо бузург ва девордор буданд: агар Худованд бо ман бошад, пас ман метавонам онҳоро берун кунам, чунон ки Худованд гуфт». Ин имоне буд, ки Худоро дар пеши худ дошт, имоне, ки ҳама чизро дар робита бо Худо медид ва онро ҳамчун атои Ӯ қадр мекард.
Ва имрӯз, чӣ чиз моро дар ин роҳ дастгирӣ мекунад? «Ин ҷаҳон биёбони васеъ аст», чунон ки мо суруд мехондем; ин соҳаи мо нест; мо бояд аз он гузарем ва онро рад кунем. Аммо мо мехонем, ки дилҳои мардум ба Миср баргаштанд, ва ин аксар вақт бо халқи Худо чунин аст. Онҳо аксар вақт танҳо аз ҷаҳон бо шароит ҷудо мешаванд, дар ҳоле ки дилҳои онҳо ҳамеша дар он аст. Онҳо қаноатманд нестанд. Ин дар онҳо нест, ки онҳо наҷот наёфтаанд, балки дар он аст, ки Масеҳ шинохта нашудааст, ва исбот нашудааст, ва дӯст дошта нашудааст.
Салиб ба ман мегӯяд, ки ҳама чиз дар ин ҷо барои имон баста аст, дар ҳоле ки Масеҳ объекти, мукофот ва ҳадафи ҷон қарор дода шудааст. Ин аст он чизе ки мо дар Филиппиён 3 мегирем. Дар ин ҷо мо ҷон, дилро меёбем, ки комилан бо объекти худ ғарқ шудааст. Ин Масеҳ аст, ки маро дӯст дошт ва худро барои ман дод, ки биниши Павлусро дар оғози роҳи худ ишғол мекунад; ва мо ӯро дар охир ҳамон меёбем. Ҳарчанд ҳама чиз ба харобӣ омадааст, аммо ҳеҷ чиз ӯро такон намедиҳад. Колеб метавонад бигӯяд, ки ӯ «комилан аз паи Худованд Худои худ рафтааст»; Павлус метавонад бигӯяд: «Ман ин як корро мекунам». Оё шумо ва ман метавонем чунин сухан гӯем? Вой, вой, вой!
Имони Павлус
Павлус аз аввал, вақте ки Ӯ ӯро даъват кард, то охири роҳи худ фикри дигаре ҷуз Масеҳ надошт. Ва ин маҳз ҳамон чизест, ки ба мо дар замони ҳозира лозим аст. Нома ба Филиппиён ба мо мегӯяд: Давом диҳед, давом диҳед! Ба ақли тақсимшудаи Павлус нигоҳ кунед. Ӯ мегӯяд: «Ман барои рафтан омодаам»; аммо дар айни замон: «Дар ҷисм мондан барои шумо бештар зарур аст… Ман чӣ интихоб кунам, намедонам». Ҳаёти ӯ ба корҳои Масеҳ бахшида шуда буд, ва ҳоло ӯ омода аст, ки барои Ӯ қурбонӣ шавад.
Мо ин қудратро надорем. Мо то чӣ андоза медонем, ки шаҳид будан, шоҳид будан чӣ маъно дорад? Мо ба дор кашида намешавем; шояд мо ба он қодир нестем. Аммо шаҳид танҳо шоҳид аст; ва аз паи Масеҳ рафтан ва ҷаҳонро рад кардан шаҳодат аст. Касе, ки Масеҳро дӯст медорад, омода аст, ки барои Масеҳ бимирад. «Ман хоҳиши рафтан дорам». Чӣ тавр ӯ метавонад дар бораи он сухан гӯяд! Ин иродаи Масеҳ буд. Ӯ як бор дигаронро барои номи Ӯ азоб дода буд, ва ҳоло ӯ худаш омода аст, ки бимирад. «Аз ин пас, тоҷи адолат барои ман нигоҳ дошта шудааст, ки Худованд, довари одилона, дар он рӯз ба ман медиҳад». Ин чӣ қадар гаронбаҳост! Тоҷе барои Павлус нигоҳ дошта шудааст, ки довари одилона ба ӯ медиҳад. Худи далели адолати Ӯ додани он тоҷ ба Павлус хоҳад буд.
Ҳамин тавр, Колеб дар ҳисси тасдиқи Худо роҳ мерафт, ва Павлус низ дар замони худ. Ва ман мепурсам, ки агар мо бо Масеҳ наздикӣ надошта бошем, чӣ дорем? Агар мо дар он ҷое, ки онҳо буданд, набошем, дар куҷоем? Ҳеҷ куҷо! Аз ин ҷо ғур-ғур ва шикоят ба миён меояд. Оё мо Онро қадр мекунем, ки бо чунин арзиш ба мо чунин қисматро додааст? Дар пеши Масеҳ ҳамчун Инсон чӣ ҳаст? Оё Ӯ ҳама чизеро, ки Худо ба Ӯ додааст, қадр намекунад? Ҳама чизеро, ки Ӯ бо қурбонии бепоён ба даст овардааст? Ва дар он ҷо мо бо Ӯ ва мисли Ӯ хоҳем буд; дар он ҷо мо барои ҳамду санои абадии Ӯ хоҳем буд.
Худованд ба мо медиҳад, ки дар қудрати тамоми ҳақиқате бошем, ки Ӯ дар ин рӯзҳои охир ба мо додааст, то дар муоширати он, ҳаёт, воқеият, қудрат, дониши он бошем; то ки ҳама чизеро, ки Ӯ ба мо додааст, аз ҷониби мо соҳиб шавем, барои ҳамду санои абадии Ӯ ва ҷалоли мо.
