Як марди масеҳӣ ба мо ин ҳикояи ҳақиқиро нақл кард:
Мушкилоти профессор
«Чанд сол пеш, вақте ки ман дар коллеҷ таҳсил мекардам, мо як профессори атеист бо номи доктор Ли доштем, ки аз Худо ва фикри дуо нафрат дошт. Ҳар сол, пеш аз анҷоми соли хониш, доктор Ли дар бораи дуо лексия медод. Ӯ ба пеши мизи лексияи худ меистод ва як колбаи шишагии дуквартаро баланд мекард. Дар синфхона фарши бетонӣ буд. Сипас ӯ мегуфт: «Ҳоло, агар дар ин ҷо касе бошад, ки ба дуо бовар дорад, ман аз шумо хоҳиш мекунам, ки бархезед ва дуо кунед, ки вақте ман ин колбаро мепартоям, он нашиканад. Ман мехоҳам, ки шумо донишҷӯён донед, ки ҳамаи дуоҳои шумо ҳеҷ гоҳ наметавонанд ин колбаро аз шикастан ҳангоми партофтани он ба фарши бетонӣ пешгирӣ кунанд. Ман ин корро понздаҳ сол боз мекунам, ва колба ҳамеша шикастааст». Чанд ҳафта пеш аз анҷоми соли хониш, як донишҷӯи дигари масеҳӣ омада, аз ман хоҳиш кард, ки дуо кунам, ки колбаи доктор Ли нашиканад. Ҳамин тавр, мо ду нафар чанд ҳафта дуо кардем, ва дӯсти ман аз ман хоҳиш кард, ки махсусан дуо кунам, ки ӯ дар рӯзи лексия ҷасорат дошта бошад, то ба профессор муқобилат кунад.
«Рӯзе фаро расид, ки доктор Ли лексияи муқаррарии худро бар зидди дуо медод. Лаҳза фаро расид, ва доктор Ли гуфт: «Оё дар ин ҷо касе ҳаст, ки то ҳол ба дуо бовар дорад?»
«Донишҷӯи масеҳӣ рост истода гуфт: «Доктор Ли, ман бовар дорам!»
««Оҳ, ин хеле ҷолиб аст, ҳамин тавр не?» — бо тамасхур гуфт доктор Ли. «Мо дар ин ҷо як бача дорем, ки бовар дорад, ки Худо метавонад ба дуо ҷавоб диҳад! Оё шумо мехоҳед дуо кунед?»
««Бале, ман мехоҳам!» — ҷавоб дод донишҷӯи масеҳӣ, ва ӯ дуо кард: «Худованди азиз Исо, ман ба Ту шукр мегӯям, ки Ту маро шунидӣ. Барои шарафи Ту ва номи Ту ва барои шарафи хизматгори Ту, ки ба Ту эътимод дорад, нагузор колба бишиканад. Омин».»
«Доктор Ли колбаро гирифт, онро баланд кард ва дасташро кушод. Худо масири онро тағйир дод ва онро ба худ кашид. Ба ҷои он ки рост ба поён афтад, колба ба нӯги пои доктор Ли бархӯрд ва ғелид. Ва он нашикаст! Синф ба доктор Ли хандид, ва дар тӯли солҳои боқимондаи тадриси ӯ дар он мактаб, ӯ дигар ҳеҷ гоҳ бар зидди дуо лексия надод.»
Назарҳои баландбинонаи инсон хоксор хоҳанд шуд, ва такаббури одамон хам хоҳад шуд; ва танҳо Худованд дар он рӯз баланд хоҳад шуд (Ишаъё 2:11).
