Муносибат ба Худо дар ҳар як давра
Вақте ки Худо инсонро офарид – Одаму Ҳавво, марду зан – Ӯ ӯро ба сурати Худ ва ба шабоҳати Худ офарид (Ҳастӣ 1:26-28). Ин маънои онро дорад, ки Ӯ ба онҳо, ва ба ҳеҷ махлуқи дигар, қобилияти ҷавоб додан ба Ӯ ва вазифаи намояндагии Ӯро дод.
Бо ҷисми худ мо бо офариниши Худо муносибат мекунем, ва тавассути ҷони худ бо ҳайвонот. Аммо, рӯҳи инсонии мо беназир аст, зеро танҳо инсонҳо ба он қодиранд, ки бо Худо, ки Рӯҳ аст, дар тамос бошанд (Юҳанно 4:24). Ӯ моро қодир сохт, ки ба Ӯ наздик шавем ва ба Ӯ ҳисобот диҳем. Дар ниҳоят, дар назди Худо дар тахти бузурги сафед, ҳамаи имоннадорон ба ҷавобгарӣ кашида мешаванд ва маҳкум карда мешаванд, зеро онҳо наҷоти Худоро тавассути кори Писари Ӯ, Исои Масеҳ, рад кардаанд (Ваҳй 20:11-15).
Ҳамаи инсонҳо ноком шудаанд (Румиён 1-3), аммо онҳое, ки тавба мекунанд ва имон меоваранд, бо Худо рост карда мешаванд, зеро Масеҳ ба ҷои онҳо доварӣ шуд (2 Қӯринтиён 5:21). Ҳар як имондори ҳақиқӣ ба офариниши нав тааллуқ дорад, ки дар он имконияти нокомӣ вуҷуд надорад (ояти 17; Ғалотиён 6:15). Имрӯз, ин мавқеи нави мо дар Масеҳ аст, ҳарчанд мо дар амал дар ин ҷо хатокор ва ноком мемонем.
Ҳамаи инсонҳо бо қобилият ё имконияти наздик шудан ба Худо офарида шуда буданд, аммо суқути Одаму Ҳавво барои онҳо наздик шудан ба Ӯро, чунон ки қаблан мекарданд, ғайриимкон гардонд, зеро Худо даромадгоҳи боғро баста буд (Ҳастӣ 3:23-24). Қобил фикр мекард, ки ӯ роҳи наздик шудан ба Худоро дорад, бо овардани натиҷаҳои кӯшишҳои худ, меваҳо аз замини лаънатшуда (4:3). Баръакс, бародараш Ҳобил ба Худо қурбоние овард, ки аз нахустзодаи рамаи худ ва аз равғани онҳо – беҳтарини беҳтаринҳо гирифта шуда буд. Ҳобил бояд фаҳмида бошад, ки ӯ ба як ивазкунандаи бегуноҳ барои наздик шудан ба Худо ниёз дорад. Дар ҳақиқат, Ӯ қурбонии ӯро қабул кард, ки мувофиқи он чизе буд, ки Худо барои Одаму Ҳавво пас аз суқути онҳо карда буд (3:21). Қобил, албатта, фикр мекард, ки кӯшишҳои худи ӯ барои хушнуд кардани Худо кофӣ хоҳад буд, аммо ӯ хато карда буд.
Худованд Ҳобил ва қурбонии ӯро эҳтиром кард, аммо Қобил ва қурбонии ӯро эҳтиром накард (Ҳастӣ 4:4-5 NKJV). Ин боис шуд, ки Қобил нисбат ба бародараш хашмгин ва ҳасадвар шавад, ки дере нагузашта ӯро кушт. Чӣ қадар ғамгин!
Муносибат бо Худо
Худо, дар ҳақиқат, ҷавоберо аз инсонҳо меҷӯяд, аммо чунин ҷавоб бояд мувофиқи фикрҳои Ӯ дода шавад, на ғояҳои инсон. Ин нуқта принсиперо ифода мекунад, ки Худованд Исо ба зане дар чоҳи Сихар шарҳ дод, ки аз Ӯ дар бораи ибодат, ё муносибати дуруст ба Худо пурсид. Исо ба ӯ гуфт: «Соат меояд, ва ҳоло ҳаст, ки ибодаткунандагони ҳақиқӣ Падарро дар рӯҳ ва ростӣ ибодат хоҳанд кард; зеро Падар чунин ибодаткунандагонро меҷӯяд.» Ӯ илова кард: «Худо Рӯҳ аст, ва онҳое, ки Ӯро ибодат мекунанд, бояд дар рӯҳ ва ростӣ ибодат кунанд» (Юҳанно 4:23-24). Ба ибораи дигар, ҷавоб аз инсонҳо бояд мувофиқи фикрҳои Худо дода шавад, чунон ки мо бо Ҳобил дидем, ва на аз рӯи ғояҳои инсон, чунон ки бо Қобил. Агар ба худаш вогузор шавад, инсон ҳеҷ гоҳ ба ин муносибати дуруст нахоҳад расид, зеро дахолати Худо дар файз барои имконпазир гардонидани он лозим аст.
Заминаи дуруст зарур аст, ки ин кори анҷомёфтаи Масеҳ дар салиб барои мост, пас кори Худо дар ва бо мо. Дар теппаи Марс, Павлус нишон дод, ки инсонҳо барои расидан ба Худо ҳама гуна кӯшишҳои динӣ хоҳанд кард (Аъмол 17:22-23). Офаридгори осмон ва заминро наметавон бо гузоштани Ӯ дар як сатҳ бо офариниши суқуткардаи Ӯ хидмат кард (оятҳои 27-29). Барои наздик шудан ба Ӯ мо бояд тавба кунем ва шартҳои Ӯро қабул кунем – тағйироти куллӣ дар тафаккури инсон ва рӯ овардан ба Ӯ бо имон, аз доварии ояндаи Худо тарсида (оятҳои 30-31).
Солҳо аз Одам то Нӯҳ дар Ҳастӣ 4 ва 5 тасвир шудаанд. Насли имон аз Одам тавассути Шет, ки ба Худо наздик шуд (4:26), аз даҳ насл то Нӯҳ мегузарад (Ҳастӣ 5). Имоннадорон дар исёни худ нишон дода шудаанд (4:1-24), чунон ки дар Ҳастӣ 6:1-5 ҷамъбаст шудааст, бо кӯшишҳои Шайтон барои муқобилат ба Худо ва фасод кардани ҳамаи инсонҳо. Танҳо Нӯҳ ва оилаи ӯ ҳанӯз аз фасод (6:8-12) осеб надида буданд, ки тавассути он Шайтон кӯшиш мекард, ки нақшаҳои Худоро бо Насли зан (3:15) барбод диҳад.
Доварии Худо тавассути тӯфон бар тамоми замин омад (Ҳастӣ 6-8). Пас аз ин, Худо ба Нӯҳ гуфт, ки киштиеро, ки ӯ ва оилаашро наҷот дода буд, тарк кунад. Нӯҳ фавран қурбонгоҳе сохт – аввалин қурбонгоҳе, ки дар Библия зикр шудааст – ки дар он ӯ қурбонии ҳамаи ҳайвоноти аз ҷиҳати маросимӣ пок (8:20-21) овард. Худо ин қурбониро қабул кард, чунон ки бо қурбонии Ҳобил карда буд. Муносибати Нӯҳ ба Худо, фавран пас аз доварии ҷаҳонӣ, боиси баракатҳое гардид, ки то охири ҳукмронии ҳазорсолаи зери Масеҳ мерасанд (9:1-17; Эфсӯсиён 1:11). Он гоҳ Худо қурбониҳои ҳамду сано ва шукргузориро аз тамоми насли инсонӣ, бо Исроил ва Ерусалим дар марказ, қабул хоҳад кард (Ишаъё 2:2; Закарё 14:11). Муносибати дуруст ба Худо он гоҳ, ниҳоят, аз ҷониби ҳамаи миллатҳо, зери ҳукмронии мубораки Масеҳ, бо Исроил ҳамчун сарвари миллатҳо, лаззат бурда хоҳад шуд.
Муносибат ба Худо, ҳақиқӣ ё қалбакӣ
Аммо, пас аз тӯфон, одамон ба бутпарастӣ афтоданд (Ҳастӣ 10:8-9, 11:1-9; Румиён 1:18-23). Бо вуҷуди ин, Худо пайдарпайии имондоронро нигоҳ дошт, чунон ки пеш аз тӯфон карда буд. Ӯ Иброҳимро аз маркази бутпарастӣ даъват кард, то ӯ ва наслҳояш Худои ҳақиқӣ ва зиндаро хидмат кунанд (Ҳастӣ 12:1-8; Еҳушаъ 24:2-14). Дар ҳоле ки Худо миллатҳоро дар ҷаҳолат ба роҳҳои худ раҳо кард (Аъмол 17:30), Ӯ аз қабули ибодати ҳақиқӣ аз Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб хушнуд буд (Ибриён 11:8-21). Ӯ онҳоро баракат дод, ҳарчанд онҳо дар миёни бутпарастии даҳшатнок дар замини Канъон зиндагӣ мекарданд. Чор қурбонгоҳи Иброҳим, инчунин қурбонгоҳҳое, ки Исҳоқ ва Яъқуб сохтанд, нишон доданд, ки онҳо ба Худо бе ҳеҷ миёнаравӣ наздик мешуданд – чунон ки Юсуф, ки бо Худо дар Миср роҳ мерафт, низ ҳамин тавр кард (Ҳастӣ 37-41).
Худо наслҳои Яъқубро ба Миср бурд, Юсуфро ба таври аҷиб барои нигоҳ доштани онҳо дар он ҷо истифода бурд (Ҳастӣ 42-50). Вақте ки вақти муносиб фаро расид, Худо ба Мусо дастур дод, ки Исроилро пас аз ҷашн гирифтани барраи Фисҳ аз Миср берун барорад (Хуруҷ 12). Ин ҷо намунаи дигаре аз он аст, ки чӣ тавр Худо наздик шудан ба Худро имконпазир сохт. Ба сабаби он қурбонии махсус ва хуни пошидаи он, Худо нахустзодаи Исроилро наҷот дод, дар ҳоле ки нахустзодаҳои Миср дар доварӣ зада шуданд, аз ҷумла писари нахустзодаи худи Фиръавн.
Худо халқи нахустзодаи Худ Исроилро (4:23) аз ғуломии Миср тавассути Баҳри Сурх ва ба биёбон баровард. Ӯ фавран барои онҳо роҳи наздик шудан ба Худро фароҳам овард (ниг. Хуруҷ 25-40). Пас аз ҳамагӣ як сол, макони истиқомати Худо дар миёни халқи наҷотёфтаи Ӯ омода буд, як дастоварди аҷиб. Ҳамаи ин сарфи назар аз камбудиҳо ва нокомиҳои халқ, ҳатто ибодати гӯсолаи тиллоӣ, ки муносибати қалбакӣ ба Худо буд (Хуруҷ 32), ва сарфи назар аз гуноҳҳо ва исёни онҳо (Ададҳо 11-16) амалӣ гардид.
Дастрасӣ ба Худо, ба мисли маъбад ва хидмати он, дар Ибодат ба таври муфассал шарҳ дода шудааст. Нақшаи Худо ин буд, ки халқи Худро ба Замини Ваъдашуда биёрад, ки дар он ҷо онҳо бояд Ӯро ибодат мекарданд (ниг. Ададҳо 15; Такрори Шариат 26). Ин Навиштаҳо муносибати дурустро нишон медиҳанд – яъне, он чизеро, ки Худо барои халқи наҷотёфтаи Худ дар назар дошт – сарфи назар аз нокомиҳои онҳо дар давоми сафари биёбон.
Замини Ваъдашуда ва Хидмати Худо
Вақте ки исроилиён ҳамаи ин чизҳоро пушти сар карданд, насли нав дар сарҳади Замини Ваъдашуда истода буд. Худованд Худо онҳоро аз дарёи Урдун гузаронд, то ба замин дароянд, ки Ӯ ба Иброҳим ва наслҳояш ваъда дода буд. Таҳти роҳбарии Еҳушаъ, хизматгор ва вориси Мусо, Худо ба онҳо кӯмак кард, ки Канъонро фатҳ кунанд ва онро соҳиб шаванд, то онҳо метавонистанд аз он мувофиқи фикрҳои Ӯ лаззат баранд ва дар он ҷо ба Ӯ наздик шаванд (Такрори Шариат 26).
Барои амалӣ гардонидани ин ҳадаф, кори Худо лозим буд, на танҳо барои онҳо, балки инчунин дар онҳо. Чунин кор дар Роҳоб, фоҳиша, дида шуд, ки аз яке аз даҳшатноктарин шаклҳои ғуломӣ ва бутпарастӣ наҷот ёфт (Еҳушаъ 2-ро хонед). Вай яке аз заноне шуд, ки рӯзе Масеҳ аз онҳо насли худро хоҳад гирифт (Матто 1:5). Ба ӯ дода шуд, ки ба Худои ҳақиқӣ ва зинда наздик шавад, чунон ки баъдтар бо Рут, мӯобидухтар, ки низ бутпараст буд, аммо файз ёфт (Рут 2:12), ҳамин тавр шуд.
Тавассути издивоҷи Рут бо Бӯаз, вай низ дар насли Масеҳ саҳм дошт (4:18-22). Набераи бузурги ӯ Довуд ҷои истироҳат (Забур 132) омода кард ва тавассути писараш Сулаймон, Худо халқи Худро аз сандуқ ва хайма ба маъбад барои ибодат, бо дастрасии мустақим ба Ӯ, гузаронд. Аммо, ин ҳама чӣ қадар маҳдуд буд, вақте ки бо дастрасии мустақиме, ки масеҳиён ҳоло метавонанд ҳамчун халқе, ки аз миёни яҳудиён ва ғайрияҳудиён гирифта шудаанд, барои хидмат ба Худои ҳақиқӣ ва зинда ҷудо карда шудаанд, муқоиса карда мешавад (Эфсӯсиён 2:11-22).
Аз замони Довуд, наздик шудан ба Худо бо Сион, шаҳри Довуд, ва бо амалҳои Худо дар файзи мутлақ бо халқи Ӯ алоқаманд буд – тасвири зебои баракатҳо дар ҷаҳони оянда. Сарфи назар аз нокомиҳои Довуд, ва ҳатто тавассути онҳо, ӯ ба Худо такя мекард. Ин дар муқоиса бо шоҳ Шоул буд, ки Худо маҷбур шуд ӯро канор гузорад. Вақте ки Довуд гуноҳ кард, ӯ тавба кард ва барои наздик шудан ба Худо дубора барқарор шуд (Забур 32, 51, 139-ро баррасӣ кунед). Бо вуҷуди ин, наздикшавии мустақим ба Худо зери ҳамлаи доимии душман буд, хоҳ дар замони Доварон, хоҳ Подшоҳон, хоҳ Паёмбарон.
Сулаймон иҷозат дод, ки бутпарастӣ, ҳатто дар Ерусалим, ривоҷ ёбад. Ба ин сабаб Худо пас аз марги Сулаймон салтанатро тақсим кард ва дере нагузашта Еробоам даҳ қабила, салтанати шимолиро, гумроҳ кард. Ӯ хидмати Худои ҳақиқиро дар Ерусалим бо хидмати қалбакӣ дар Дан ва Байт-Эл иваз кард, мисли гӯсолаи тиллоӣ, ки Ҳорун, бародари Мусо, иҷозат дода буд, ки ба номи Худованд ибодат карда шавад (Хуруҷ 32; 1 Подшоҳон 13).
Баъдтар, илова бар муносибати дурӯғин, ки Еробоам ҷорӣ карда буд, зани шоҳ Аҳоб, Изабел, ибодати Баал, худои бегонаро илова кард. Муносибат ба Худо зери ҳамлаи бесобиқа қарор дошт, аммо Худо паёмбар Илёсро ҳамчун шоҳиди содиқ, сарфи назар аз нокомиҳои ӯ, инчунин боқимондаи 7000 нафарро нигоҳ дошт (1 Подшоҳон 17-19). Элишоъ ҷонишини ӯ шуд ва файзи Худо дар хидмати ӯ зоҳир шуд, масалан дар шифо додани Наамон, суриягӣ, ки ибодаткунандаи ҳақиқӣ бо дастрасии мустақим ба Худо гардид (2 Подшоҳон 5-ро хонед).
Дар миёни ду қабила, ки баъзан салтанати ҷанубӣ номида мешуд, хидмати Худо дар маъбади Ерусалим идома дошт, бо муносибати дуруст ба Худо. Дар он ҷо, фикрҳои Худо зери ҳамлаи доимӣ қарор доштанд, ҳатто бештар, зеро шоҳ Аҳаз тартиби наздикшавии Худоро дар дохили маъбад иваз кард (2 Подшоҳон 16). Набераи ӯ Манашше, ҳарчанд ӯ насли мустақими Довуд буд, хидмати Мулухро бо қурбонии кӯдакон роҳбарӣ мекард. Мо метавонем аз ғояи қурбонии кӯдакон нафрат дошта бошем, аммо оё абортҳои зиёде, ки имрӯз рух медиҳанд, ҳамин қадар бад нестанд?
Ин шоҳи шарир, Манашше, тавба кард ва ба муносибати дуруст ба Худо барқарор шуд – файзи аҷиб! Аммо, дар ҳукумати одилонаи Худо, оқибатҳои он бутпарастиҳои даҳшатнокро наметавон нест кард, ҳарчанд ду эҳёи пурҷалол рух дод. Эҳёи аввал дар замони Ҳизқиё ва дуюм дар замони ҳукмронии набераи ӯ Юшиё буд. Ҳар ду шоҳ муносибати ҳақиқиро ба Худо барқарор карданд, ки аз ҷониби ақаллияти хоҳишманд кӯмак карда шуд.
Дере нагузашта, аммо, таназзул идома ёфт, то он даме ки ҳеҷ илоҷе намонд. Худо иҷозат дод, ки баъзе аз халқи Ӯ ба асорат гирифта шаванд (ниг. Дониёл 1). Чанд сол пас, паёмбар-коҳин Ҳизқиёл дар бадарғаи дуюм зери Набукаднесар ба Бобул фиристода шуд. Худо ба Ҳизқиёл нишон дод, ки чаро: Бутҳои зиёде дар теппаҳои атроф ва дар гӯшаҳои кӯчаҳои дохили Ерусалим, ҳатто дар маъбади Худо, ибодат карда мешуданд. Бутпарастӣ ва фасоди боварнакарданӣ (ниг. Ҳизқиёл 8) дар ҷои наздикшавӣ ба Худо, онро то дараҷае фасод кард, ки Худо маҷбур шуд ҳузури Худро, ки бо абри ҷалоли Шекина ифода мешуд, дур кунад (Ҳизқиёл 9-11). Чӣ рушдҳои фоҷиавӣ, дар ҳақиқат!
Боқимонда
Бо вуҷуди ин, Худо ба як боқимондаи хурди имондорон файз дод, ки озодии наздик шудан ба Худоро нигоҳ доштанд. Дар дохили замин Ирмиё ва дигарон бо ӯ буданд. Дар берун аз он мо боқимондаеро дар Дониёл ва дӯстони ӯ дар асорат дар Бобул меёбем. Онҳо шаҳодати аҷиб ва пурқуввате буданд, ки муносибати зинда ва ҳақиқӣ ба Худо ҳатто дар он замонҳои душвор ва сарфи назар аз фишорҳои бузург имконпазир буд.
Чунон ки Ӯ ваъда дода буд, Худо боқимондаи ду қабиларо ба Ерусалим баргардонд ҳамчун далели зиндаи муносибати мустақим ба Худо дар дуо, ибодат ва тавба. Дар миёни дигарон, Еҳушаъ, саркоҳин, Эзро, коҳин ва Наҳемё, ҳоким буданд. Инҳо рӯзҳои барқароршавӣ ва эҳё буданд, сарфи назар аз озмоишҳои бузург, аммо душман натавонист Худоро аз додани муносибати мустақим ба халқи Худ боздорад, ҳатто пас аз хароб шудани маъбад.
Вақте ки маъбади дуюм аз нав сохта шуд ва хидмати он пас аз нокомиҳои нав барқарор гардид (ниг. Наҳемё 13), хидмати Худо зери ҳамла аз берун ва дохил боқӣ монд, чунон ки дар Эзро, Наҳемё, Ҳаггай ва Закарё сабт шудааст. Тақрибан 100 сол пас дар замони охирин паёмбари Аҳди Қадим, Малокӣ, Худо дар миёни халқи Худ боқимондае дошт, ки аз муносибати дуруст ба Ӯ лаззат мебурданд, сарфи назар аз нокомиҳои нав, ва ояндаи пурҷалолеро пешгӯӣ карданд (Малокӣ 1:11, 3:1-6,16-17). Ин боқимонда дар тӯли 400 соли хомӯшӣ идома ёфт, то он даме ки Худо Яҳёи Таъмиддиҳандаро даъват кард, ки тавбаро мавъиза мекард, то халқро ба муносибати дуруст ба Худо баргардонад.
Ҳар коре, ки душман кард, Худо баъзеҳоро нигоҳ дошт, ки аз муносибати мустақим ба Ӯ лаззат мебурданд. Луқо 1-2 якчанд намунаи ин боқимондаро тасвир мекунад: Закарё ва Элисобаъ, Марям ва Юсуф, чӯпонон дар саҳроҳои Байт-Лаҳм ва бисёр одамони беном дар атрофи онҳо. Биёед Шимъӯнро фаромӯш накунем, ки кӯдаки Исоро дар оғӯши худ гирифт ва аз дастрасии мустақим ба Худо лаззат бурд (Луқо 2:25-33), инчунин паёмбари парҳезгор Анна аз қабилаи Ошер (2:36-38).
Дар тамоми Инҷилҳо мо имондоронеро мебинем, ки аз муносибати мустақим ба Худо лаззат мебаранд. Ин сарфи назар аз рӯзҳои тирае буд, ки онҳо зери роҳбарии фарисиён, саддуқиён ва ҳиродиён зиндагӣ мекарданд, ки шаҳодати Худованд Исо ва шогирдони Ӯро комилан рад карданд.
Роҳҳои Худо аз роҳҳои мо баландтаранд
Худо аз пеш аз бунёди ҷаҳон нақшаҳо дошт, ки барои Худ халқе дошта бошад. Онҳо аз миёни яҳудиёне гирифта шуда буданд, ки Исоро рад карданд ва аз миёни ғайрияҳудиёне, ки аз Худо дур буданд, ба ҳама гуна бутпарастӣ ғарқ шуда буданд. Мо махсусан аз хидмати Павлус (Эфсӯсиён 2:18, 3:6-12) меомӯзем, ки чӣ тавр Худо ин халқро барои Худ омода кард. Инҳо дар лаззати муносибати наздик бо Ӯ зиндагӣ мекарданд ва ба Ӯ мустақиман, бе ҳеҷ миёнаравӣ, дар муносибати зиндае наздик мешуданд, ки ҳеҷ кас дар Аҳди Қадим намедонист ва на онҳое, ки пас аз рабудашавӣ хоҳанд донист. Павлус бо дигар муаллифони Аҳди Ҷадид комилан розӣ буд (Ғалотиён 2:6-10), ва ин мутақобила буд (2 Петрус 3:14-17; ниг. инчунин Аъмол 15:7-21; 1 Юҳанно 4:6).
Дар зери шариати Мусо дастрасии мустақим ба Худо, чунон ки имондорон имрӯз доранд (Ибриён 2:9-12, 10:19-22, 13:15), номаълум буд. Пеш аз дода шудани шариат, Худо роҳи наздикшавиро дод (Хуруҷ 19:4). Халқ аз итоат кардан ноком шуд, ҳарчанд онҳо се маротиба ваъда дода буданд, ки ҳамаи он чизеро, ки Худованд гуфта буд, иҷро хоҳанд кард. Бо вуҷуди ин, ҳанӯз ҳам метавонист бо қурбонӣ ояд ва ба Худо дар қурбонгоҳи қурбонии сӯхтанӣ наздик шавад (Ибодат 1-7).
Озодие, ки Патриархҳо бо Худо доштанд, вуҷуд надошт. Коҳини хонадони Ҳорун метавонист худро дар ҷои муқарраршуда, ҳавз, бишӯяд ва барои хидмат ба ҷои муқаддас дарояд (Хуруҷ 30:17-21). Аммо, наздикшавии мустақим ба Худо ба саркоҳин маҳдуд буд, ки метавонист ба муқаддасоти муқаддастарин танҳо як маротиба дар сол дар рӯзи бузурги кафорат дарояд (Ибодат 16). Ҳамин тариқ, мувофиқи қоидаҳои шариат дар бораи ибодати расмӣ, дастрасии озод ба Худо барои халқи Худо баста буд.
Мусо, бо вуҷуди ин, метавонист ҳар вақт ба ҳузури Худо дарояд (Хуруҷ 25:22), ва ин озодӣ намунаи имтиёзҳоест, ки ҳамаи имондорони ҳақиқӣ имрӯз доранд. Пас аз гуноҳи Исроил бо гӯсолаи тиллоӣ, Мусо ҳанӯз ин дастрасиро дошт, чунон ки Еҳушаъ ва ҳамаи онҳое, ки Худовандро ҳақиқатан меҷустанд, доштанд (33:7-11). Имондорони ҳақиқӣ ҳамеша метавонистанд ба Худо наздик шаванд, чунон ки мо масалан бо Довуд мебинем (Забур 27:4), ҳарчанд ҳеҷ кас наметавонист ин корро ба таври расмӣ анҷом диҳад, ба истиснои саркоҳин як маротиба дар сол. Аммо, имрӯз мо дастрасии мустақим дорем (Ибриён 2:10, 4:16) ва метавонем ба Худо ҳамчун ибодаткунандагон наздик шавем, ба шарте ки мо гуноҳҳои худро эътироф карда бошем ва ҳамчун писарон озод бошем.
Ин муносибат барои ҳар як имондорест, ки бо Худо ҳамнаво аст. Дар зери шариат, ин даромадгоҳ баста буд, аммо вақте ки Худованд Исо ба маъбади осмонӣ даромад, Ӯ онро расман ба ҳамаи имондорони ҳақиқӣ кушод. Дар рӯи замин, яҳудият маъбадро баста нигоҳ дошт, ва дар таърихи калисо як низоми динӣ ташаккул ёфт, ки аз яҳудият тақлид мекард ва кӯшиш мекард, ки муносибати мустақим ба Худоро барои оммаи мардум баста нигоҳ дорад.
Дастрасии озоде, ки мо имрӯз тавассути имон, чунон ки дар Навиштаҳои дар боло зикршуда таълим дода шудааст ва дар қудрати Рӯҳи Муқаддас, лаззат мебарем, дар рабудашавӣ нишон дода хоҳад шуд. Дар он вақт Худованд Худаш хоҳад омад ва ҳамаи имондоронро ба ҳузури мустақими Худо хоҳад овард. Ҳатто он гоҳ, фарқияте байни имондорони Аҳди Қадим ва Аҳди Ҷадид боқӣ хоҳад монд, ҳарчанд ҳар ду ба ҳузури мустақими Худо ворид карда мешаванд, аммо на пеш аз он ки мо, ки боқӣ хоҳем монд, даъват карда шавем (Ибриён 11:40; ниг. 2 Таслӯникиён 2:1; 1 Таслӯникиён 4:16-18; Ваҳй 4:1).
Он гоҳ, 24 пирон тахтро иҳота хоҳанд кард. Дувоздаҳ пирон имондорони Аҳди Ҷадидро ва 12 пирон имондорони Аҳди Қадимро намояндагӣ мекунанд, ки меҳмонони даъватшуда дар тӯйи Барра хоҳанд буд (19:7-9). Худованд ин фарқиятро вақте ки гуфт, нишон дод:
«Ман омадаам, то онҳо ҳаёт дошта бошанд, ва онро фаровонтар дошта бошанд» (Юҳанно 10:10; ниг. 3:29). Дар ин ҷо мо меомӯзем, ки имондороне, ки аз миёни яҳудиён ва ғайрияҳудиён гирифта шудаанд, ки дар замони рад кардани Исроил аз Ӯ, Худовандро пайравӣ мекунанд, ба як рамае тааллуқ доранд, ки як Чӯпонро берун аз галаи Исроил пайравӣ мекунад (оятҳои 3-4,27-30).
Пас аз рабудашавии ҳамаи имондорони ҳақиқӣ (1 Таслӯникиён 4:14-18; 1 Қӯринтиён 15:51-58), калисои муртади профессорони оддӣ, ки даъвои муносибати дуруст ба Худоро доранд, дар ин ҷо дар рӯи замин идома хоҳад ёфт ва ба Бобили бузург табдил хоҳад ёфт (Ваҳй 17-18). Дар он замони душвор Худо оилаҳои гуногуни имонро ташкил хоҳад дод, аммо на бо ҳамон мақом ва имтиёзҳое, ки мо имрӯз дорем. Онҳо муносибати мустақим ба Худо хоҳанд дошт, ки Ӯ онҳоро дар тӯли мусибати бузург нигоҳ хоҳад дошт, то онҳоро ба ҳукмронии ҳазорсола дар рӯи замин ворид кунад, вақте ки Шайтон баста хоҳад шуд (7:9-15, 20:1-3). Инҳо аз имондороне, ки Худо дар миёни дувоздаҳ қабила наҷот хоҳад дод, фарқ мекунанд, ки баъдтар ба Замин барқарор карда мешаванд. Ҳамчун имондорон, онҳо ба ҳукмронии ҳазорсола дар рӯи замин
ворид хоҳанд шуд. Шаҳидони оилаҳои гуногуни имон дар оғози ҳукмронии ҳазорсола эҳё хоҳанд шуд (ояти 4) ва аз ҳукмронии Масеҳ аз осмон лаззат хоҳанд бурд. Пеш аз марги онҳо ҳамчун шаҳидон дар давраи мусибат, онҳо дастрасии мустақим ба Худо хоҳанд дошт, чунон ки дар бисёр забурҳо бо ин муносибат ба Худо нишон дода шудааст (Забур 42-45-ро баррасӣ кунед). Онҳо ғолибоне хоҳанд буд, ки Барра бо онҳо ошкоро шиносоӣ хоҳад кард (ниг. Ваҳй 14:1-5).
Оё ин аҷиб нест? Сарфи назар аз фарқиятҳо дар мавқеъ ва имтиёзҳо, ва фарқиятҳои муҳим байни давраҳои гуногун, ҳар як фарзанди ҳақиқии Худо метавонад ба Ӯ наздик шавад, аз Одам то охирин имондор дар ҳукмронии ояндаи Масеҳ. Имрӯз, дар давраи файз бо имтиёзҳои махсусе, ки ба ҳамаи масеҳиёни ҳақиқӣ дода шудаанд, мо ба Худо дар дуо (Ибриён 4:16) ва ибодат (10:19-22; 1 Петрус 2:5) наздик мешавем, ва мо Ӯро дар ин ҷаҳон намояндагӣ мекунем (ояти 9).
Зеро мо хатнашудагонем, ки Худоро дар Рӯҳ ибодат мекунем, дар Исои Масеҳ шодӣ мекунем ва ба ҷисм эътимод надорем (Филиппиён 3:3). Шодӣ кунед, зеро номҳои шумо дар осмон навишта шудаанд (Луқо 10:20).
Дар бораи номи шумо чӣ?
Мо бо замин коре надорем – номҳои мо дар замин навишта нашудаанд – мо дар он подшоҳон ҳастем, аммо насиби мо дар он нест. Ӯ
моро бо ҳамаи баракатҳои рӯҳонӣ дар ҷойҳои осмонӣ баракат додааст (Эфсӯсиён 1:3 KJV). Мо меросро бо Ӯ хоҳем дошт, аммо замин дар зери мост; умеди мо ин аст, ки бо Ӯ дар болои он бошем. Мерос натиҷаи доштани ин ҷой бо Ӯст. Мо фарзандони Падар ҳастем, то дар муҳаббат дар назди Ӯ муқаддас ва беайб бошем (ояти 4). Ҳоло мо насиби худро мувофиқи сарватҳои файзи Ӯ дорем, мо гуноҳкорони камбағал, ки Ӯ моро наҷот додааст; ва мо барои ҷалоли файзи Ӯ дар зоҳиршавӣ, ё ошкоршавии он хоҳем буд. Мерос баъдтар меояд.
Балки шодӣ кунед, зеро номҳои шумо дар осмон навишта шудаанд (Луқо 10:20). Ин чунин аст, ки гӯё Ӯ ба онҳо мегуфт: «Фикрҳои худро бо чизҳои ин ҷо пур накунед, балки дар бораи он чизе, ки дар Ман ва бо Ман доред, фикр кунед.» Вақте ки дар бораи мерос сухан меравад, он ҳамеша оянда аст; аммо вақте ки дар бораи ҷои мо сухан меравад, он ҳамеша дар осмон аст. Худованд салтанати хеле беҳтареро меовард, ва Ӯ аз он шодӣ мекард; зеро вақте ки Ӯ ба дигаре шодӣ медиҳад, Ӯ наметавонад худаш низ онро надошта бошад. — Ҷон Н. Дарби, мутобиқшуда.
