Империяҳо, салтанатҳо ва ҳатто миллатҳо, идеяи хоси доимӣ будани худро доранд. Қудрати низомӣ ва иқтисодии онҳо онҳоро фиреб медиҳад, ки онҳо устувор ва тағйирнопазиранд. Аммо, таърих нишон дод, ки ин дуруст нест. Таърихшиносон ба мо мегӯянд, ки синни миёнаи як империя 250 сол аст. Ин воқеият дар шеъри Рудярд Киплинг, «Рецессионал» ба таври назаррас инъикос ёфтааст. Он дар авҷи қудрати Империяи Бритониё навишта шуда буд, вақте ки Малика Виктория 60-умин соли тахтнишинии худро ҷашн мегирифт. Шеър огоҳӣ буд, ки империяҳои қаблӣ омада ва рафтаанд ва замони Бритониё дар офтоб низ аз байн хоҳад рафт. Шеър хуб қабул нашуд ва Киплинг барои он танқидҳои зиёде гирифт. Аммо он ба ҳар ҳол пешгӯӣ буд:
Аз дур даъватшуда, флотҳои мо об мешаванд;
Дар теппа ва сарзамин оташ фурӯ меравад:
Инак, тамоми шукӯҳи дирӯзаи мо
Бо Нинве ва Сур як аст!
Довари миллатҳо, моро ҳанӯз нигоҳ дор,
То фаромӯш накунем—то фаромӯш накунем!
Дар китобҳои пайғамбарии Библия, салтанатҳо ва миллатҳо аксар вақт ҳамчун кӯҳҳо тасвир карда мешаванд (Ҳаб. 3:6; Ваҳй 17:9–10). Кӯҳҳо аз нуқтаи назари инсон намуди доимӣ доранд, аммо онҳо доимӣ нестанд, ва империяҳо низ нестанд. Империяҳои Миср, Ашшур, Бобил, Форс, Юнон ва Британияи Кабир ҳама пароканда шудаанд. Салтанати ҳазорсолаи Худованд Исои Масеҳ аз ҷониби Дониёл ҳамчун кӯҳи бузурге тасвир шудааст, ки тамоми заминро пур хоҳад кард (Дон. 2:35, 44–45; Иш. 2:2). Ин салтанат 1000 сол давом хоҳад кард ва бо дигаре иваз нахоҳад шуд. Он гоҳ ба Худо супурда мешавад ва ба ҳолати абадӣ дохил мешавад. Чӣ қадар хуб аст, ки мо метавонем умеди худро ба салтанати Масеҳ гузорем, на ба империяҳои гузарандаи ин «асри бади ҳозира».
