Вақте ки ҳолатҳои душвор рух медиҳанд, мо аксар вақт ин порчаро ба ёд меорем, ё барои худамон тасаллӣ ёфтан дар он, ё барои мубодила бо каси дигар, ки шояд онро тасаллӣ набинад, вақте ки дард мекунад. Аммо ин истифодаи хеле маҳдуди ин порчаи амиқ аст ва чунин истифода метавонад тасаввуроти бардурӯғро дар бораи ин оят диҳад. Пас, чӣ маъно дорад, ки ҳама чиз барои некӣ мусоидат мекунад?
Биёед қайд кунем, ки «ҳама чиз» маънои ҳама чизҳои ғамгин, дардовар, нохуш, рӯҳафтодакунанда барои лоиҳаҳои мо ё манфӣ дар ҳама гуна маънои дигарро надорад. Он дар ҳақиқат маънои ҳама чизро дорад. Ин ҳама чизҳоеро дар бар мегирад, ки мо онҳоро оддӣ, бе таваҷҷӯҳи махсус, муқаррарӣ, ҳатто дилгиркунанда меҳисобем. Он инчунин ҳама чизҳои шодӣ, мувофиқ, гуворо ё мусбат дар ҳама гуна ҷиҳатҳоро дар бар мегирад. Ҳамаи ин чизҳо барои некӣ ба онҳое, ки Худоро дӯст медоранд, мусоидат мекунанд. Аммо, мутаассифона, агар чизе манфӣ набошад, мо аксар вақт онро пай намебарем ва ҳатто як лаҳза фикр намекунем, ки ин чиз дар асл барои некии мо кор мекунад.
Ин моро ба як ҷузъиёти дигар меорад, ки бояд ба он диққат диҳем. Ин кор барои некии мо воқеӣ ва ҳозира аст. Порча намегӯяд «кор хоҳад кард» ё «барои некии оянда». Аммо ин боз як чизи дигар аст, ки мо аксар вақт онро нодида мегирем ё пай намебарем. Ин кор пайваста аст ва махсус ба назардошти чизи оянда нест. Ин кор таъсири худро дар ҳозира ба вуҷуд меорад.
Ҳамин тариқ, мутлақо ҳама чизҳои мусбат, бетараф ё манфӣ, ҳама якҷоя барои некӣ ба онҳое, ки Худоро дӯст медоранд, кор мекунанд. Шояд мо инро дарк накунем, шояд мо нафаҳмем, ки некӣ чист, аммо мо метавонем мутмаин бошем, ки он мувофиқи мақсади комили Худост.
Донистани ин хеле муҳим аст. Биёед инро дар хотир дорем ва дар давоми рӯз дар бораи он мулоҳиза кунем. Худо кор мекунад ва на танҳо кори Ӯ ҳамеша нек аст, балки он барои некии мо низ ҳаст.
