«Чӣ қадар зебоянд бар кӯҳҳо пойҳои Ӯ ки хушхабар меорад, ки сулҳро эълон мекунад; ки хушхабари нек меорад, ки наҷотро эълон мекунад; ки ба Сион мегӯяд: Худои ту ҳукмронӣ мекунад!» (Ишаъё 52:7).
«Ва чӣ тавр онҳо мавъиза кунанд, агар фиристода нашаванд? Чунон ки навишта шудааст: Чӣ қадар зебоянд пойҳои онҳое ки Инҷили сулҳро мавъиза мекунанд ва хушхабари чизҳои некро меоранд!» (Румиён 10:15).
Чӣ қадар зебо буданд пойҳои Худованд Исо барои Худо ва Падари Ӯ, вақте ки Ӯ дар ин ҷаҳон роҳ мерафт. Вақте ки мо Ӯро дар фикр дар тамоми Ҷалил ва Яҳудия ва берун аз он пайравӣ мекунем, Ӯ ҳамеша кореро мекард, ки Падари Ӯро шод мекард, аммо инчунин сулҳ, шифо ва баракатро ба ҳамаи онҳое, ки бо имон ба Ӯ меомаданд, меовард. Ҳамеша иродаи Худоро иҷро мекард, новобаста аз он ки ба Ӯ чӣ қадар арзиш дошт, хоҳ «аз роҳе, ки омада буд, хаста шуда буд» ё нафрати онҳоеро, ки барои наҷот додани онҳо омада буд, таҳаммул мекард. Аммо ҳеҷ гоҳ аз роҳ нагардид, гарчанде ки роҳи Ӯ «аз табассуми заминӣ бетафовут буд, танҳо ба салиб мебурд», ки дар он Ӯ кореро, ки Падараш ба Ӯ дода буд, ба итмом расонд.
Пас чӣ тавр метавонад бошад, ки он чизе ки дар бораи шахсияти Худованд Исои Масеҳ ҳамчун инсон дар ин ҷо ин қадар дуруст буд, дар бораи онҳое низ гуфта шавад, ки «қадамҳои Ӯро пайравӣ мекунанд», чунон ки иқтибос дар Румиён 10:15 аз Ишаъё 52:7 ба назар мерасад? Ин бешубҳа танҳо метавонад бошад, ки вақте ки мо кӯшиш мекунем, ки Ӯро пайравӣ кунем ва пойҳои худро дар қадамҳои Ӯ гузорем, Рӯҳулқудс моро ба сурати Ӯ мувофиқат хоҳад дод ва ҳамин тавр шахсони илоҳӣ метавонанд аз пойҳои мо ҳамчун намояндаи Ӯ ҳоло лаззат баранд.
Ман боварӣ дорам, ки агар мо се ҳолатро дар Инҷили Луқо баррасӣ кунем, ки дар онҳо одамон бо он пойҳои зебо машғул буданд, ва он чизеро, ки Худованд Исо дар бораи он се нафаргуфтааст, баррасӣ кунем, ин ба мо хеле кӯмак хоҳад кард. Мо инчунин метавонем бубинем, ки яке истода буд, дигаре нишаста буд ва сеюмӣ рӯи замин буд, ва ҳар як мавқеъ мувофиқ аст.
Луқо 7:37–38
«Ва инак, зане дар шаҳр, ки гуноҳкор буд, вақте ки донист, ки Исо дар хонаи фарисӣ хӯрок мехӯрад, қуттии марҳами алабастрро овард ва дар назди пойҳои Ӯ истод аз қафои Ӯ гиря мекард ва ба шустани пойҳои Ӯ бо ашк оғоз кард ва онҳоро бо мӯи сари худ пок кард ва пойҳои Ӯро бӯсид ва онҳоро бо марҳам тадҳин кард.»
Ин зани азиз, ки аз ҳаёти гуноҳкоронаи худ ғарқ шуда буд, аз ҷониби муҳаббат ва файзи илоҳӣ, ки аз ҷониби Худованд Исо ба таври комил зоҳир шуда буд, ба пойҳои зебои Ӯ кашида шуд. Ашкҳои тавбаи ӯ барои Ӯ, ки ҳама чизро дар бораи ӯ медонист, аммо ӯро рад накард, хеле азиз буданд. Он ашкҳо ба Ӯ чӣ қадар тароват бахшиданд, вақте ки ӯ пойҳои Ӯро шуст ва омода буд, ки тамоми ҷалоли худро (мӯи худро) барои хушк кардани он пойҳо истифода барад. Суханони Худованд «ба кӣ кам бахшида мешавад, ҳамон кам дӯст медорад» ба мо мегӯянд, ки ӯ Худовандро хеле амиқ дӯст медошт ва ин аввалин ва муҳимтарин чизест, ки мо бояд донем, агар мо қадамҳои Ӯро пайравӣ кунем. Ӯ бояд дар муҳаббатҳои мо ҷои аввалро дошта бошад.
Истифодаи ӯ дар паси Ӯ, аммо дар назди пойҳои Ӯ, ба назари ман, нишон медиҳад, ки муҳаббати ӯ ба Ӯ ӯро омода кардааст, ки ба Ӯ ба таври коҳинӣ хидмат кунад.
Луқо 10:39 ва 42
«Ва ӯ хоҳаре дошт бо номи Марям, ки низ дар назди пойҳои Исо нишаста будва каломи Ӯро мешунид (гӯш мекард)… Аммо як чиз лозим аст: ва Марям он қисми некро интихоб кардааст, ки аз ӯ гирифта нахоҳад шуд.»
Марями Байт-Ҳинӣ бо пойҳои Исо хеле хуб ошно буд, ӯ менишаст ва гӯш мекард, вақте ки аз ғам ғарқ шуд, дар назди пойҳои Ӯ афтод ва пойҳои Ӯро бо марҳам тадҳин кард.
Замони феъли «интихоб кардааст» дар шакли амрӣ аст ва маънои онро дорад, ки ӯ интихоби қатъӣ кардааст ва ҳеҷ чиз ҳеҷ гоҳ он интихобро тағйир нахоҳад дод.
Ин ба мо дар бораи садоқат сухан меронад. Бешубҳа, Марям Худованд Исоро дӯст медошт, аммо ӯ ба Ӯ низ садоқат дошт. Ин далел аз ҷониби Худованд чунон қадр карда шуд, ки Ӯ гуфт: «ки аз ӯ гирифта нахоҳад шуд.»
Дар ин ҷо мо чизи дуюмро меомӯзем, ки бояд моро тавсиф кунад, мо низ бояд ба Ӯ бо нишастан дар назди пойҳои Ӯ ва гӯш кардани Ӯ дар Навиштаҳо садоқат дошта бошем. Барои омӯзиши калом ва омӯхтан аз Ӯ дар дуо ва муошират вақт ҷудо кунем. Мо, албатта, бояд дар ақли худ ором ва осуда бошем, чунон ки нишастан нишон медиҳад, ва дар назди пойҳои Ӯ будан ҳамеша ба мо хотиррасон мекунад, ки он пойҳо Ӯро дар садоқат ба Падари Ӯ ва ба мо низ ба куҷо бурданд.
Луқо 17:15–16
«Ва яке аз онҳо, вақте ки дид, ки шифо ёфтааст, баргашт ва бо овози баланд Худоро ҳамду сано гуфт, ва рӯи замин дар назди пойҳои Ӯ афтодва ба Ӯ шукргузорӣ кард: ва ӯ сомарӣ буд.»
На танҳо мо бояд Ӯро дӯст дорем ва ба Ӯ садоқат дошта бошем, балки мо бояд бо шукргузорӣ ва ҳамду санои Ӯ, ва тавассути Ӯ ба Худо ва Падари Ӯ тавсиф шавем. «Оё даҳ нафар пок нашуданд? Аммо нӯҳ нафар куҷоянд?» ин саволи хеле ҷиддӣ аст ва саволест, ки ҳамаи мо бояд ба он ҷавоб диҳем. Ин на танҳо муҳаббат ва садоқати моро дар бар мегирад, балки ҷавоби моро ба дархости Ӯ «инро ба ёди Ман кунед.» Марями Байт-Ҳинӣ ягона имкониятеро, ки барои посух додан ба муҳаббати Ӯ бо тадҳин кардани пойҳои Ӯ бо марҳам дошт, истифода бурд, ва Худованд кафолат додааст, ки он чизе ки ӯ кард, ҳеҷ гоҳ фаромӯш нашудааст. Оё мо имкониятҳои фаровон барои посух додан ба дархости Ӯ надорем? Дар ин ҷо, ин махавии азиз, ки нав пок шуда буд, посухи дили худро ба ин Марди муборак, ки барои ӯ ин қадар кор карда буд, дар ҷои аввал гузошт; дили ӯ аз шукргузорӣ ва ҳамду санои Худо аз сабаби он чизе ки Исо карда буд, лабрез шуд.
Бо шумо чӣ гуна аст, хонандаи азиз, оё шумо яке аз нӯҳ нафар ҳастед? Ё ба ин марди азиз монанд ҳастед, ки аз ҳама чизи дигар рӯй гардонд, то ба Худованд Исо ва ба Худо ва Падари Ӯ посух диҳад.
Ман самимона боварӣ дорам, ки агар мо дар бораи ин се чиз бештар донем, пас пойҳои мо дар назари Худо зеботар хоҳанд шуд, зеро онҳо қадамҳои Худованд Исои Масеҳро пайравӣ мекунанд.
Чунин пойҳо дар ниҳоят аз ҷониби Худои сулҳ барои пахш кардани Шайтон истифода хоҳанд шуд, чунон ки Навиштаҳо дар Румиён 16:20 мегӯянд: «Ва Худои сулҳ Шайтонро ба зудӣ зери пойҳои шумо пахш хоҳад кард. Файзи Худованди мо Исои Масеҳ бо шумо бод, Омин.»
