Иттиҳод ва ягонагӣ
Чӣ тавр масеҳиён аз фарҳангҳои гуногун, пайдоиши этникӣ, маълумоти гуногун, касбҳои гуногун, бо мушкилот ва душвориҳои беназир метавонанд аз имтиёз ва мӯъҷизаи иттиҳоди масеҳӣ баҳра баранд? Ҷавоб: Мо Масеҳро ба ҳамдигар эҳтиром мегузорем ва дарк кардани ақли Ӯро пайгирӣ мекунем. Койнония калимаи юнонии аз ҳама бештар истифодашаванда дар Аҳди Ҷадид барои ифодаи иттиҳоди масеҳӣ мебошад. Он маънои «мубодилаи мутақобила, ё шарикӣ, ё манфиати умумӣ дар чизе»-ро дорад. Павлус имондоронро дар Филиппӣ насиҳат мекунад, ки «ҳамфикр бошед, як муҳаббат дошта бошед, якдил бошед, як ақл дошта бошед» (Филиппиён 2:2 NKJV).
Вақте ки имондорон мисли Масеҳ фикр карданро меомӯзанд, шаҳвати аъзои онҳо пахш мешавад, ғурури зиндагӣ кам мешавад ва иттиҳоди онҳо бо ҳамдигар васеъ мегардад.
Чӣ тавр имондорон метавонанд як ақл дошта бошанд? Ҷавоб ин аст, ки «ин ақл дар шумо бошад, ки дар Масеҳ Исо низ буд» (Филиппиён 2:5). Вақте ки ҳамаи имондорон ақли фурӯтани Масеҳро доранд, онҳо як ақл хоҳанд дошт. Ин як тарзи фикрронӣ аст, ки дар ҷалоли беҳуда ғурур намекунад, балки ба ниёзҳои дигарон тамаркуз мекунад. Масеҳ пеш аз он ки Подшоҳи подшоҳон бошад, Хизматгори хизматгорон буд.
Агар мо ин ақлро дар худ дошта бошем, мо пеш аз он ки ба он ҷо расем, аз осмон лаззат мебарем!
Иттиҳод дар калисои ибтидоӣ
Чунин ба назар мерасад, ки калисои ибтидоӣ аз якдилӣ баҳра мебурд: «Ва ҷамъи онҳое, ки имон оварда буданд, якдил ва якҷон буданд; ва ҳеҷ кас намегуфт, ки чизе аз он чи дошт, моли худаш аст, балки ҳама чизро умумӣ доштанд» (Аъмол 4:32). Танҳо вақте ки имондорон ақл, дил ва ҷони худро таслим кунанд, дар бадани Масеҳ ягонагии комил хоҳад буд. Бадани Ӯ, Калисо, набояд аз қисмҳое иборат бошад, ки ба амалиёти илоҳии он тавассути амбисҳои худхоҳона таъсири манфӣ мерасонанд. Худо ба мо, бо моҳияти Худаш, ошкор кардааст, ки дар куҷо худотарсӣ вуҷуд дорад, фардият ва ягонагӣ низ дар ҳамоҳангии комил вуҷуд хоҳад дошт.
Вақте ки имондор дар фикр ва хислат бо Масеҳ як аст, сулҳи ширини ботинӣ вуҷуд дорад, ки ҷони ӯро ба худ ҷалб мекунад. Вақте ки ҳама дар иттиҳод бо Масеҳ комилан муттаҳид мешаванд, калисои маҳаллӣ чӣ гуна таъсир мерасонад? Равшан аст, ки калисои ибтидоӣ ин ягонагиро бо Масеҳ ба даст овард; оқибатҳои он то ҳол имрӯз намоёнанд.
Натиҷаҳои ягонагӣ
Шаш мисоли зерини ягонагии Калисо ва натиҷаҳои мӯъҷизавии башоратдиҳиро қайд кунед.
- Ягонагӣ: «Ҳамаи инҳо якдилона дар дуо ва илтиҷо давом медоданд... Вақте ки рӯзи Пантикост пурра фаро расид, ҳамаи онҳо якдилона дар як ҷо буданд» (Аъмол 1:14; 2:1).
- Натиҷа: Пур шудани Рӯҳ (Аъмол 2:4), ва 3000 ҷон наҷот меёбанд (Аъмол 2:41).
- Ягонагӣ: «Ҳамин тавр ҳар рӯз якдилона давом медоданд» (Аъмол 2:46).
- Натиҷа: «Худованд ҳар рӯз ба Калисо илова мекард» (Аъмол 2:47).
- Ягонагӣ: «Петрус ва Юҳанно якҷоя ба маъбад баромаданд» (Аъмол 3:1).
- Натиҷа: Марди ланг шифо ёфт, ва тақрибан 5000 ҷон наҷот ёфтанд (Аъмол 3:8, 4:4).
- Ягонагӣ: «Онҳо овози худро ба Худо якдилона баланд карданд... онҳое, ки имон оварда буданд, якдил ва якҷон буданд» (Аъмол 4:24, 32).
- Натиҷа: «Ҳама аз Рӯҳи Муқаддас пур шуданд, ва онҳо каломи Худоро бо ҷасорат мегуфтанд» (Аъмол 4:31).
- Ягонагӣ: «Ҳамаи онҳо якдилона дар айвони Сулаймон буданд» (Аъмол 5:12).
- Натиҷа: «Ва имондорон ба Худованд бештар илова мешуданд, мардон ва занон бисёр» (Аъмол 5:14).
- Ягонагӣ: «Ва ҳар рӯз дар маъбад ва дар ҳар хона, онҳо аз таълим додан ва мавъиза кардани Исои Масеҳ даст намекашиданд» (Аъмол 5:42).
- Натиҷа: «Дар он рӯзҳо... шумораи шогирдон хеле афзуд» (Аъмол 6:1).
- Натиҷаҳои парокандагӣ Акнун танҳо як мисоли парокандагӣ ва натиҷаҳои онро қайд кунед.
- Парокандагӣ: «Ғур-ғури юнониён бар зидди ибриён ба амал омад, зеро бевазанони онҳо беэътиноӣ мешуданд» (Аъмол 6:1).
- Натиҷа: Бори аввал парокандагӣ ба амал омад, ва кори башоратдиҳӣ монеъ шуд.
Аммо пас аз он ки ҳаввориён ба ҷамъомади масеҳӣ дастур доданд – барои интихоби диаконҳо барои роҳбарӣ кардани хизмат ба бевазанон – ки мушкилотро ба таври муассир ҳал кард, мо мехонем, ки ин «ба тамоми ҷамъомад писанд омад» (Аъмол 6:5). Дар натиҷаи бартараф кардани парокандагӣ ва боз ба даст овардани якдилӣ, «Каломи Худо паҳн шуд, ва шумораи шогирдон дар Ерусалим хеле афзуд» (Аъмол 6:7).
Дарс равшан аст
Калисои ибтидоӣ дар башоратдиҳӣ муваффақ буд, вақте ки дар байни шогирдон ягонагӣ ва фикри Масеҳ вуҷуд дошт. Вақте ки дар Калисо тақсимот ва ихтилофот вуҷуд дошт, шаҳодати онҳо хароб шуд, Рӯҳ хомӯш карда шуд ва самаранокӣ қатъ гардид. Дарс барои мо равшан аст: Мо бояд фикри Масеҳро дарк кунем. Ин ба Калисо ягонагӣ меорад, ки пас аз он танҳо як ҳадаф хоҳад дошт: Ҳама чиз барои ҷалоли Худо бошад.
Дар арафаи азоби худ, Худованд бо дуои худ робитаи ҷудонашавандаи байни ягонагӣ ва намоиши ҷалоли Худоро эътироф кард. «Ва ҷалолеро, ки Ту ба Ман додӣ, Ман ба онҳо додам, то ки онҳо як бошанд, чунон ки Мо як ҳастем: Ман дар онҳо, ва Ту дар Ман; то ки онҳо дар як комил шаванд, ва то ки ҷаҳон донад, ки Ту Маро фиристодӣ, ва онҳоро дӯст доштӣ, чунон ки Маро дӯст доштӣ» (Юҳанно 17:22-23).
Вақте ки Калисо муттаҳид аст, ҷалоли Худо намоён мешавад, фикри Масеҳ назорат мекунад ва наҷотнаёфтагон ба Масеҳ бурда мешаванд!
