Инъикоси НУРИ Масеҳ
Исои Масеҳ гуфт: «Ман нури ҷаҳон ҳастам. Ҳар кӣ Маро пайравӣ кунад, дар торикӣ роҳ нахоҳад рафт, балки нури ҳаёт хоҳад дошт» (Юҳанно 8:12 НБО). Ӯ бо зане сухан мегуфт, ки дар ҳолати зино дастгир шуда буд. Пас аз моҳирона муносибат кардан бо айбдоркунандагони ӯ, Ӯ занро ба самти дуруст – ба сӯи худ равона кард. Барои «дигар гуноҳ накардан» (Юҳанно 8:11), вай бояд ҳаёти худро ба Ӯ ҳамчун Наҷотдиҳанда ва Худованди худ месупурд. Барои ин вай бояд дар нури Ӯ роҳ мерафт. Дар мавъизаи кӯҳӣ, Худованд Исо гуфт: «Шумо нури ҷаҳон ҳастед. Шаҳре, ки дар кӯҳ гузошта шудааст, пинҳон шуда наметавонад. Ва чароғро даргиронда, зери сабад намегузоранд, балки бар чароғдон мегузоранд, ва он ба ҳамаи онҳое, ки дар хона ҳастанд, нур медиҳад. Бигзор нури шумо дар назди одамон чунон дурахшад, ки онҳо корҳои неки шуморо бубинанд ва Падари шуморо, ки дар осмон аст, ҷалол диҳанд» (Матто 5:14-16). Ҳарду фикр дурустанд. Исои Масеҳ Нури ҷаҳон аст, ва мо масеҳиён нури ҷаҳон ҳастем. Ӯ гуфт, ки мо бояд нури худро дурахшон кунем – дар хонаҳои худ ва дар ҳамаи соҳаҳои ҳаёти худ. Ин нур ба одамони ҷаҳон имкон медиҳад, ки корҳои неки моро бубинанд, ва муҳимтар аз ҳама, онҳоро водор мекунад, ки Падари моро, ки дар осмон аст, ҷалол диҳанд. Биёед изҳороти таъкидии Худовандро аз мавъизаи кӯҳӣ баррасӣ кунем.
Нури ҷаҳон
Худованд эълон кард, ки шогирдони Ӯ нур ҳастанд (Матто 5:14). Ғайр аз ин, Ӯ шарҳ дод, ки масеҳиён чӣ гуна бояд ин эъломияро зиндагӣ кунанд (5:14-16). Ҷаҳон дар торикӣ аст. Дар асл, бисёриҳо дар ҷаҳон торикиро афзалтар медонанд, то гуноҳҳои худро пӯшонанд. «Ва ин аст маҳкумият, ки нур ба ҷаҳон омад, ва одамон торикиро бештар аз нур дӯст доштанд, зеро аъмоли онҳо бад буд» (Юҳанно 3:19). Ҳамон тавре ки байни нури табиӣ ва торикӣ тафовут вуҷуд дорад, бояд байни имондорон ва беимонон дар ахлоқ, муносибат ва амалҳо тафовут вуҷуд дошта бошад. Бо забони маҷозӣ, Исо таъкид кард, ки масеҳиён нур ҳастанд, аммо метафораи Ӯ дар бораи як воқеияти рӯҳонӣ сухан меронад.
Ҳар як имондор дар ин ҷаҳони торик нур аст; нур як қисми хислати ӯ шудааст. Онро инкор кардан мумкин нест, ва масъулияти ӯ ин аст, ки бо дурахшидани нури худ нишон диҳад, ки ӯ кист. Тафовути асосии байни имондор ва беимон дар он аст, ки имондор ба Инҷил посух додааст. Павлус гуфт: «Ин Худоест, ки фармуд, ки нур аз торикӣ дурахшад, ки дар дилҳои мо дурахшидааст, то нури дониши ҷалоли Худоро дар чеҳраи Исои Масеҳ диҳад» (2 Қӯринтиён 4:6). Худо нури Худро ба тамоми ҷаҳон дурахшидааст ва имондор ба он нур бо қабули Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳанда посух додааст. Павлус дар оятҳои қаблӣ (4:3-4) изҳор дошт, ки Шайтон ақлҳои «онҳоеро, ки ҳалок мешаванд» кӯр кардааст ва онҳо ба Инҷил «бовар намекунанд». Масеҳӣ ба сабаби ба Масеҳ тааллуқ доштан нур аст.
Шаҳре дар кӯҳ
Изҳороти дуюми Худованд дар Матто 5:14 пурқувват аст: «Шаҳре, ки дар кӯҳ гузошта шудааст, пинҳон шуда наметавонад». Мо ҳама метавонем чароғҳои шаҳреро дар кӯҳ, ё чароғҳои шаҳри махсусан калонро бубинем. Одамон аз тамоми ҷаҳон ба шаҳре, ки ман зиндагӣ мекунам, сафар мекунанд, то манзараи шаҳри Ню-Йоркро бубинанд. Дидани қатори биноҳои осмонбӯси равшан дар Манҳеттени поёнӣ дар шаб нафасгир аст. Ин биноҳои равшанро пинҳон кардан мумкин нест. Худованд ҳамон аналогияро барои нуре, ки аз ҳаёти имондор медурахшад, истифода бурд. Ҳатто агар ӯ кӯшиш кунад, ки нури худро пинҳон кунад, он ҳанӯз ҳам дида мешавад. Ҳарчанд он хира бошад ҳам, онро пинҳон кардан мумкин нест. Нури дурахшони мо Худоро ҷалол медиҳад. Исо гуфт, ки ин нурҳо корҳои неки мо ҳастанд.
Худованд изҳор дошт, ки шахс чароғро зери сабад намегузорад – ин ҳеҷ маъное надорад! Мақсади нур равшан кардани минтақа аст. Боз ҳам, Худованд таъкид мекунад, ки нур бояд дурахшад. Ғайр аз ин, Ӯ гуфт, ки нур бояд дар чароғдон гузошта шавад, то атрофро равшан кунад. Нури имондор бояд дар хона дида шавад! Агар ҳамаи аъзоёни оила имондор бошанд, онҳо бояд нури худро ба якдигар дурахшон кунанд, то оилаи ҳамоҳанг ва меҳрубонро ташкил диҳанд ва инчунин барои Масеҳ шаҳодати аҷибе бошанд (Хуруҷ 10:23). Имондорон дар оилаи беимонон низ бояд нури худро ҳамчун шаҳодат ба хешовандони наҷотнаёфтаи худ дурахшон кунанд. Ҳарчанд ин душвор бошад ҳам, Худо метавонад «раҳмат ва ... файзро барои кӯмак дар вақти ниёз» диҳад (Ибриён 4:16). Худо инчунин мехоҳад, ки нури мо дар ҷамоатҳои мо дурахшад.
Азбаски ман қисми зиёди вақти худро дар мактаби миёнаи давлатӣ дарс медиҳам, мехоҳам як ҳикояро барои баёни нуктае нақл кунам. Охири соли хониш буд; донишҷӯён имтиҳонҳои давлатии худро месупурданд. Як донишҷӯ, ки дар математика ва илм олиҷаноб буд, дар забони англисӣ он қадар моҳир набуд. Ӯ стипендияи пурраи донишгоҳро дар муҳандисӣ гирифта буд, аммо дар имтиҳони англисӣ бо чанд хол ноком шуда буд. Ман сардори гурӯҳи муаллимоне будам, ки имтиҳони давлатии ӯро баҳогузорӣ мекарданд.
Мо кӯшиш кардем, ки дар қисми субъективии санҷиши ӯ чанд холҳои иловагӣ пайдо кунем, аммо натавонистем. Касе пешниҳод кард, ки мо чанд ҷавобро дар қисми объективии имтиҳони ӯ тағир диҳем, то ӯ гузарад. Ҳамчун сардори гурӯҳ ман инро иҷозат надодам. Ҳарчанд ман барои донишҷӯ бад ҳис мекардам, ҳамчун масеҳӣ ман наметавонистам ба гурӯҳ иҷозат диҳам, ки ба таври ғайриахлоқӣ амал кунад. Ман ин ҳикояро нақл мекунам, зеро нур бояд бар зидди торикии фиреб истодагарӣ мекард. Ман танқидро қабул кардам, аммо Худованд кӯмак кард. Дар ниҳоят, мактабе, ки стипендияи пурраро пешниҳод мекард, талаботи имтиҳони англисиро барои он донишҷӯ лағв кард. Худо мехоҳад, ки нури мо дурахшад; Ӯ мехоҳад, ки корҳои неки мо дида шаванд.
Корҳои неки дурахшон
Павлус гуфт: «Мо офаридаи Ӯ ҳастем, ки дар Исои Масеҳ барои корҳои нек офарида шудаем, ки пешакӣ омода шудаанд, то мо дар онҳо роҳ равем» (Эфсӯсиён 2:10). Ибораи «пешакӣ омода шудаанд» ба мо мегӯяд, ки Худо рӯйхати корҳои некро барои ҳаёти ҳар як имондор омода кардааст. Иҷрои онҳо ин аст, ки чӣ тавр мо нури Ӯро тавассути худ дурахшон мекунем. Мо набояд ҳеҷ имкониятеро барои иҷрои кори нек аз рӯйхати илоҳии Худо аз даст диҳем. Кор набояд як кори ба истилоҳ «бузург» бошад – ба монанди сохтани ятимхона, миссионер шудан дар як қисми дурдасти ҷаҳон ё додани як миллион доллар барои сер кардани гуруснагон. Аммо он бояд як кори «нек» бошад, ба монанди додани як пиёла оби хунук ба номи Худованд ба шахси ташна (Матто 10:42; Марқӯс 9:41). Мо бояд ҳар имкониятро барои иҷрои ҳар кори нек, хоҳ хурд ва хоҳ бузург, ҷустуҷӯ кунем. Агар мо ба Худованд итоат кунем, Худоро ҷалол медиҳем. Инҷили дар ин корҳои нек мавҷудбуда метавонад шахсро ба Масеҳ муаррифӣ кунад.
Имондорон Исоро ҳамчун намуна ва модели комили худ доранд. Луқо навишт, ки «Исо ... ба корҳои нек машғул буд» (Аъмол 10:38). Ӯ ба кӯрон биноӣ бахшид. Ӯ гӯшҳои каронро кушод. Ӯ беморонро шифо дод. Ӯ мурдагонро зинда кард. Ӯ мардумро сер кард. Ӯ ба издиҳом шафқат дошт. Мо наметавонем он чизеро, ки Масеҳ кард, анҷом диҳем, аммо мо метавонем он чизеро, ки Худо моро ба он даъват кардааст, анҷом диҳем. Оё шумо кӯшиш мекунед, ки корҳои некеро, ки Худо ба шумо додааст, анҷом диҳед? Оё шумо онҳоро бо шодӣ анҷом медиҳед?
Худо ҷалол дода мешавад, вақте ки ҷаҳон аз «корҳои неки» масеҳиён ҳайрон мешавад. Ва дар дилҳои худ беимонон дар натиҷаи ин корҳои нек Худоро эътироф мекунанд! Ин мақсади Худост – расидан ба беимонон тавассути ҳаёти мо. Ӯ қадамҳоро муайян кардааст; онҳо равшананд. Масеҳ нури ҳақиқӣ аст, ки ҳар як инсонро равшан мекунад (Юҳанно 1:9). Худо мехоҳад, ки мо ҷаҳонро тавассути корҳои неки худ равшан кунем. Нури дурахшони мо Худоро ҷалол медиҳад ва беимононро ба Ӯ наздиктар мекунад.
Даъватшуда ба нур будан
Исо, Нури ҳақиқии ҷаҳон, ба осмон баргашт. Ҳамон тавре ки моҳ нури офтобро инъикос мекунад, Худо моро даъват кардааст, ки нури Масеҳро ба ин ҷаҳони торик инъикос кунем. Агар ҳар як имондор ба нури худ имкон диҳад, ки то ҳадди имкон дурахшад, мо (Калисо) дар маҷмӯъ ин ҷаҳонро равшан хоҳем кард ва бисёриҳоро ба Масеҳ хоҳем овард. Худо онро ба таври аҷиб содда кардааст: «Бигзор нури шумо дар назди одамон чунон дурахшад, ки онҳо корҳои неки шуморо бубинанд ва Падари шуморо, ки дар осмон аст, ҷалол диҳанд» (Матто 5:16).
