Дар бораи УШР чӣ?
Бахшиш дар зери Қонун
Ушр — додани даҳяки даромад — дар Аҳди Қадим ҳамчун як қисми қонуни яҳудӣ ба таври возеҳ таълим дода шуда буд (Ибодат 27:30-32; Такрори Шариат 14:22-29).
«Оё одам Худоро ғорат мекунад? Вале шумо Маро ғорат кардаед!» — Малокӣ 3:8
Мардуми Исроил ба ғорат кардани Худо муттаҳам шуданд, зеро онҳо ушри худро намедоданд. Худхоҳии онҳо баракати Худоро бозмедошт, аммо Ӯ барои ушри содиқона баракатҳои фаровон ваъда дод.
Бахшиш дар зери Файз
Аммо Аҳди Ҷадид масеҳиятро ҷорӣ мекунад — ки дар он «мо зери қонун нестем, балки зери файз ҳастем» (Румиён 6:14).
Принсипи масеҳӣ на дар бораи ӯҳдадории қонунӣ, балки дар бораи бахшиши шукргузорӣ ва мутаносиб мувофиқи он ки Худо моро чӣ гуна обод кардааст (1 Қӯринтиён 16:2).
Бисёре аз имондорон на танҳо даҳяк, балки хеле бештар медиҳанд — на аз он сабаб, ки бояд, балки аз он сабаб, ки мехоҳанд. Худо аз чунин саховатмандии шодмонӣ лаззат мебарад (2 Қӯринтиён 9:7).
Бо шодмонӣ бахшидан
Худо моро даъват мекунад, ки бахшем:
- Бо шодмонӣ, на бо норозигӣ
- Саховатмандона, бо дили мусбат
- Бо мақсад ва муназзам (1 Қӯринтиён 16:1-2)
«Худо қодир аст, ки ҳар гуна файзро ба шумо фаровон гардонад… то ки шумо барои ҳар кори нек фаровонӣ дошта бошед.» — 2 Қӯринтиён 9:8-11
Масеҳиёни ибтидоӣ, ҳатто дар фақр, бо шодмонӣ ва қурбонӣ мебахшиданд (2 Қӯринтиён 8:1-5). Исо гуфт:
«Вақте ки садақа медиҳӣ, нагузор, ки дасти чапат донад, ки дасти ростат чӣ мекунад.» — Матто 6:3
Бахшиши мо як амали хусусӣ ва фурӯтанонаи ибодат аст, ки рӯзе аз ҷониби Худо ошкоро мукофотонида мешавад.
Бахшидан аз муҳаббат
Ваъдаи Худовандро қабул кунед:
«Бидиҳед, ва ба шумо дода хоҳад шуд: андозаи хуб, фишурдашуда, ҷунбонидашуда ва лабрез…» — Луқо 6:38
Бахшиши масеҳӣ на аз қонун, балки аз муҳаббат сарчашма мегирад — зеро Ӯ аввал моро дӯст дошт. Мо мебахшем, зеро Ӯ ба мо ин қадар бисёр додааст!
— Ҷ. В. Стейдл
