Далелҳои рӯҳонияти ҳақиқӣ ва солим на танҳо омӯзиши мунтазами ҳаррӯзаи Библия, дуои беист, муоширати наздик бо Худованд ва намоёнӣ дар хидмати Худованд, балки истифодаи дурусти пули мо, аз қабили бахшиш, харид, сармоягузорӣ ва пасандозро дар бар мегирад. Ин қисми асосии ҳаёти ҳар як шахс дар китобҳо ё мавъизаҳо кам муҳокима карда мешавад. Мо сабабҳои амалиро меомӯзем, ки чаро бахшидани дороиҳои мо зоҳиршавӣ ва масъулияти ҳаёти воқеан рӯҳонӣ аст.
БАХШИШ – Тӯҳфаи рӯҳонӣ
Дар Румиён 12, бахшиш ба рӯйхати тӯҳфаҳои рӯҳонӣ дохил карда шудааст: «> Касе ки медиҳад, бигзор онро бо соддагӣ кунад» (Румиён 12:8 KJV). Тӯҳфаи рӯҳонӣ қобилияти аз ҷониби Худо додашуда барои хидмат ба Худо ва дигарон аст. Гарчанде ки Худо ба мо тӯҳфаҳои рӯҳонӣ медиҳад ва моро барои истифодаи онҳо қувват мебахшад, масеҳӣ масъул аст, ки тӯҳфаҳои худро донад, инкишоф диҳад ва истифода барад.
Тӯҳфаи бахшиш барои ҳамаи имондорон, новобаста аз он ки онҳо сарватманд ё камбағал ҳастанд, дастрас аст. Бо соддагӣ бахшидан маънои бо хушнудӣ ва бе интизории фоида ё бозгашт бахшиданро дорад. Инчунин маънои онро дорад, ки «на бо норозигӣ, ё аз зарурат: зеро Худо бахшандаи шодро дӯст медорад» (2 Қӯринтиён 9:7).
БАХШИШ – Ба мева монанд аст
Дар Румиён 15:25-28 Павлус аз калисои Мақдуния ба муқаддасони камбағал дар Ерусалим ҳадяи кӯмак мебарад. Ӯ ин тӯҳфаро ҳамчун мева тасвир мекунад: «пас, вақте ки ман инро иҷро кардам ва ин меваро ба онҳо мӯҳр задам, аз шумо ба Испания меоям» (Румиён 15:28).
Калимаи «мева» он чизеро нишон медиҳад, ки таъмаш ширин, хӯрданаш лазиз ва барои бадан ғизобахш аст. Павлус ин калимаро боз ду маротиба барои тасвири ду чизи дигар дар Румиён истифода мебарад: ба даст овардани ҷонҳои дигар барои Масеҳ (Румиён 1:13) ва пайгирии муқаддасӣ (Румиён 6:22). Оё ин се намуди мева – бахшиш, шаҳодат додан ва пайгирии муқаддасӣ – ҳар рӯз аз дарахти ҳаёти шумо овезонанд?
БАХШИШ – Аз файз бармеояд
Дар 2 Қӯринтиён 8, як порчаи калидӣ дар бораи бахшиш, Павлус борҳо калимаи «файз»-ро ҳангоми ишора ба тӯҳфа аз калисои Мақдуния истифода бурд (2 Қӯринтиён 8:1,6,7,19). Илова бар ин, ӯ навишт, ки «файзи Худо ба калисои Мақдуния ато шуда буд» (2 Қӯринтиён 8:1), ки онҳоро ба фиристодани кӯмаки худ водор мекард. Ғайр аз ин, Павлус ба «файзи Худованди мо Исои Масеҳ» (2 Қӯринтиён 8:9) ишора кард, ки мурд, то мо барои худ зиндагӣ накунем, балки барои Ӯ ва барои дигарон. Мо инчунин мехонем, ки имондорони Мақдуния «аввал худро ба Худованд ва ба мо доданд» (2 Қӯринтиён 8:5).
Ҷамъоварии Мақдуния ба мо се дарсро дар бораи файз меомӯзонад. Аввалан, ангезаи онҳо барои саҳмгузорӣ аз файзи Худо буд. Дуюм, онҳо чунон ки Исо дод, доданд; Ӯ ҳамеша намунаи барҷаста барои имондор дар ҳар як ҷанба аст. Мо медиҳем, зеро Ӯ дод, на аз он сабаб, ки Ӯ ба мо фармуд, ки ин корро кунем. Сеюм, вақте ки мо аввал худро ба Худо медиҳем, мо дар додани моли худ ба Худо ва дигарон мушкиле надорем. Файз на танҳо дилҳои моро мекушояд, балки ҳамёнҳои моро низ.
Барои бахшиши файзӣ ивазкунандае нест ва барои набахшидан баҳонае нест. «Ман дар синфи Мактаби якшанбе дарс медиҳам, аз ин рӯ ман набояд диҳам» баҳонаи ночиз аст. «Ман камбағалам; бахшиш барои сарватмандон аст» баҳонаи дигари ғайри қобили қабул аст. Имондорони Мақдуния «дар озмоиши бузурги ранҷу азоб ... ва камбизоатии амиқ» буданд (2 Қӯринтиён 8:2), аммо онҳо шароити душвори худро ҳамчун баҳона барои набахшидан истифода набурданд. Баръакс, мо мехонем, ки камбизоатии онҳо «ба сарвати саховатмандии онҳо фаровонӣ бахшид». Вақте ки имондор ба фикр кардан дар бораи баҳонаҳо барои набахшидан оғоз мекунад, ӯ ба таври худкор аз доираи бахшиши файзӣ берун мешавад.
БАХШИШ – Баракат меорад
Исо гуфт: «> Додан аз гирифтан баракаттар аст» (Аъмол 20:35). Бисёре аз масеҳиён ин баракати «фаромӯшшуда»-и Худованди моро дар ёд надоранд. Исо инчунин гуфт: «> Бидиҳед, ва ба шумо дода хоҳад шуд; андозаи хуб, фишурдашуда, ва якҷоя ларзонидашуда, ва лабрез, мардум ба оғӯши шумо хоҳанд дод» (Луқо 6:38). «Андозаи хуб», ки Худо ба мо бармегардонад, на ҳамеша пул ё чизҳои моддӣ аст, аммо он ҳамеша аз он чизе ки мо медиҳем, хеле бештар арзиш дорад.
«> Худовандро бо моли худ ва бо нахустмеваҳои тамоми афзоиши худ эҳтиром кун; пас анборҳои ту аз фаровонӣ пур хоҳанд шуд, ва ангурчархҳои ту аз шароби нав лабрез хоҳанд шуд» (Масалҳо 3:9-10). Чӣ порчаи равшане, ки моро ба бахшиш водор мекунад! Мо Худовандро бо додани ба кори Ӯ эҳтиром мекунем; дар навбати худ Ӯ моро бо борони баракатҳои худ эҳтиром мекунад. Ин оятҳо ба мо мегӯянд, ки дар замонҳои Аҳди Қадим Худо ваъда дод, ки агар халқи Ӯ ба фармонҳои Ӯ итоат кунанд, онҳоро бо баракатҳои муваққатӣ баракат медиҳад. Дар ин асри файз, Ӯ моро бо чизҳои моддӣ, чизҳои рӯҳонӣ ё ҳарду баракат медиҳад.
«> ‘Ҳамаи даҳякро ба анбор биёред, то дар хонаи Ман хӯрок бошад, ва ҳоло Маро бо ин озмоед,’ мегӯяд Худованди лашкарҳо, ‘ки оё ман тирезаҳои осмонро накушоям ва ба шумо баракате нарезам, ки барои қабул кардани он ҷой набошад’» (Малокӣ 3:10).
«> Ҳаст касе ки пароканда мекунад, вале афзоиш меёбад; ва ҳаст касе ки бештар аз он чӣ лозим аст, нигоҳ медорад, аммо ба камбизоатӣ мебарад» (Масалҳо 11:24). Ин оят барои наҷотнаёфтагон маъно надорад, зеро он дар бораи ба Худованд додан сухан меронад. «Пароканда кардан» маънои доданро дорад, ва «афзоиш ёфтан» маънои дар натиҷа баракат ёфтанро дорад. «Нигоҳ доштан» маънои надоданро дорад, балки ҳамаи пули худро барои худ нигоҳ доштан, фаромӯш кардани он ки мо 100% он чизе ки ҳастем ва он чизе ки дорем, ба Худо қарздорем.
БАХШИШ – Худоро ҷалол медиҳад
Ду Қӯринтиён 8 ва 9 бобҳои калидӣ дар бораи бахшиши файзӣ мебошанд. Дар ҳарду, Павлус тасдиқ мекунад, ки бахшиши файзии мо Худоро ҷалол медиҳад. Дар боби 8 ӯ ба бахшиш ҳамчун «ин файз, ки аз ҷониби мо барои ҷалоли ҳамон Худованд идора карда мешавад» (2 Қӯринтиён 8:19) ишора мекунад. Дар боби 9 Павлус менависад: «Ҳангоме ки бо таҷрибаи ин хидмат (тӯҳфа), онҳо (мақдуниён) Худоро ҷалол медиҳанд» (2 Қӯринтиён 9:13).
Шукргузорӣ ба Худо натиҷаи дигари саховатмандии калисоҳои ғайрияҳудӣ дар қонеъ кардани ниёзҳои ҷисмонӣ ва моддии имондорони шукргузори яҳудӣ мебошад. Шукргузории «фаровон» ва «бисёр шукргузориҳо» ба Худо дар 2 Қӯринтиён 9:11-12 зикр шудаанд.
«> Бигзор нури шумо дар назди мардум чунон дурахшад, ки онҳо корҳои неки шуморо бубинанд ва Падари шуморо, ки дар осмон аст, ҷалол диҳанд» (Матто 6:10). Албатта, бахшиши мо ба Худованд яке аз корҳои некест, ки дар ин оят зикр шудааст.
БАХШИШ – Бо муҳаббат алоқаманд аст
Ҳавворӣ Юҳанно менависад: «> Касе ки моли ин ҷаҳонро дорад, ва бародари худро дар ҳоҷат мебинад, ва дили раҳми худро аз ӯ мебандад, чӣ гуна муҳаббати Худо дар ӯ сокин аст?» (1 Юҳанно 3:17). Дар ин оят, Юҳанно робитаи наздикро байни бахшиши мо ва муҳаббати мо ба Худо ошкор мекунад. Бо истифодаи пурраи пули худ, имондор муҳаббати худро ба Худо исбот ё рад мекунад. Бо додани пул ва мол ба бародари ниёзмандаш, масеҳӣ нишон медиҳад, ки ӯ бародари худ ва Худои худро дӯст медорад. Агар ӯ ин корро накунад, пас ӯ нишон медиҳад, ки на бародари худ ва на Худоро дӯст намедорад. Дӯст доштани Худо ва нодида гирифтани ниёзҳои ҳамсояи камбағали мо ғайриимкон аст.
БАХШИШ – Қурбонии рӯҳонӣ
Ду қурбонӣ бо бахшиш алоқаманд аст. Қурбонии аввал, ки масеҳӣ ба Худо пешкаш мекунад, худи ӯст: «> Пас, эй бародарон, шуморо бо раҳматҳои Худо илтимос мекунам, ки ҷисмҳои худро қурбонии зинда пешкаш кунед» (Румиён 12:1). Ин як амали бахшидан аст. Пешкаш кардани ҷисмҳои мо як амали ягона, пурра ва бебозгашти таслим кардани тамоми худ барои тамоми ҳаёти худ аст.
Бахшидан эътирофи он аст, ки ман бо хуни барра харида шудаам ва дигар аз они худам нестам. Аз ин рӯ, мо мехонем, ки имондорони Мақдуния «аввал худро ба Худованд доданд» (2 Қӯринтиён 8:5), худро ба тахти Ӯ таслим карданд, барои ҷалоли Ӯ зиндагӣ карданд ва худро ба ҳукумати Ӯ ҳамчун қурбониҳои зинда барои истифодаи Ӯ супурданд.
Қурбонии дуюм, ки бо бахшиш алоқаманд аст, ки масеҳӣ ба Худо пешкаш мекунад, моли ӯст: «> Некӣ кардан ва муошират карданро фаромӯш накунед; зеро Худо аз чунин қурбониҳо хушнуд аст» (Ибриён 13:16). Ин хидмат ба дигаронро дар бар мегирад, ки қурбонии муҳаббат ба ҳамсоягони ниёзмандаи мост. «Некӣ кардан» маънои иҷрои амалҳои хайрхоҳонаро бо додани ба камбағалон, ғизо додани гуруснагон, пӯшонидани бараҳнагон ва сабук кардани ранҷу азоб. «Муошират кардан» маънои мубодилаи баракатҳоеро дорад, ки Тақдир ба мо додааст, бо бародарони камбағал ва ранҷу азобдидаи мо. Тасвири зебои додани моли мо дар Филиппиён 4 пайдо мешавад. Муқаддасони Филиппӣ ба Павлус тӯҳфае фиристода буданд, ки ӯ онро «бӯи хуш, қурбонии мақбул, писанди Худо» тасвир мекунад (Филиппиён 4:18).
БАХШИШ – Ба Худованд қарз диҳед ё Ӯро ғорат кунед!
«> Касе ки ба камбағал раҳм мекунад, ба Худованд қарз медиҳад, ва он чизе ки ӯ додааст, Ӯ ба ӯ бармегардонад» (Масалҳо 19:17). Оё мо воқеан ба ин бовар дорем? Худованд ба ҳеҷ кас иҷозат намедиҳад, ки аз саховатмандӣ зиён бинад, балки ба ӯ бо фоиз ба ин ё он роҳ, ё ба ӯ ё ба наслҳои ӯ бармегардонад. «> Касе ки ба камбағал медиҳад, камӣ нахоҳад дошт, аммо касе ки чашмони худро пинҳон мекунад, лаънатҳои зиёде хоҳад дошт» (Масалҳо 28:27). Марди худхоҳ, ки намедиҳад, худро зери лаънати тақдирии Худо мегузорад.
«> Оё инсон Худоро ғорат мекунад? Аммо шумо Маро ғорат кардаед. Аммо шумо мегӯед: ‘Дар чӣ мо Туро ғорат кардаем?’ Дар даҳякҳо ва ҳадяҳо. Шумо бо лаънат лаънат шудаед; зеро шумо Маро ғорат кардаед» (Малокӣ 3:8-9). Калимаи «ғорат» дар ин ду оят чор маротиба зикр шудааст. Оё мо воқеан ба ин бовар дорем? Оё мо воқеан метавонем Он касеро ғорат кунем, ки моро офаридааст, моро нигоҳ медорад ва ба мо ҳама чизро, аз ҷумла тӯҳфаи бебаҳои худро – Писари худро додааст?
Вақте ки мо бо хоҳиш, бо файз ва фаровонӣ медиҳем, мо ба Он касе, ки соҳиби осмон ва замин аст, қарздиҳанда мешавем. Аммо вақте ки мо намедиҳем, мо Худоро ғорат мекунем ва худро зери лаънати Ӯ мегузорем. Чӣ ангеза, ҳам мусбат ва ҳам манфӣ, барои иҷозат додан ба файзи Худо, ки дилҳо ва дастҳои моро боз кунад!
Аз ҷониби Морис Бассалӣ» } ]
