Яке аз хоҳишҳои бузурги дили Довуд сохтани маъбад барои Яҳува дар Ерусалим буд. Худованд хабар дод, ки ба ӯ иҷозат дода намешавад, ки маъбад созад, зеро ӯ марди ҷанг буд, аммо Худованд ин суханони муҳимро илова кард: «Ту хуб кардӣ, ки ин дар дили ту буд».
Аз ин равшан аст, ки Худо хоҳиши амалро ҳисоб мекунад, вақте ки мо хоҳишҳои худро барои Ӯ иҷро карда наметавонем.
Ин вақте татбиқ намешавад, ки нокомии мо дар иҷро аз сабаби сустӣ ё бефаъолиятии худамон бошад. Дар ин ҷо хоҳиш кофӣ нест. Чунон ки гуфта шудааст, кӯчаҳои дӯзах бо ниятҳои нек фарш шудаанд.
Аммо дар ҳаёти масеҳӣ бисёр ҳолатҳое ҳастанд, ки мо мехоҳем коре кунем, то Худовандро шод гардонем, аммо аз ҷониби ҳолатҳои берун аз назорати мо пешгирӣ карда мешавад. Масалан, як мубаддали ҷавон мехоҳад таъмид гирад, аммо волидони беимонаш ӯро манъ мекунанд. Дар чунин ҳолат, Худо таъмиднагирии ӯро барои таъмид ҳисоб мекунад, то даме ки ӯ аз хона меравад ва метавонад ба Худованд итоат кунад, бе он ки ба волидонаш беитоатӣ кунад.
Зани масеҳӣ мехоҳад дар ҳама вохӯриҳои ҷамъомади маҳаллӣ иштирок кунад, аммо шавҳари масти ӯ исрор мекунад, ки вай дар хона бимонад. Худованд ҳам итоати ӯро ба шавҳараш ва ҳам хоҳиши ӯро барои вохӯрӣ бо дигарон ба исми Ӯ мукофот медиҳад.
Хоҳари солхӯрдае гиря мекард, вақте ки дигаронро дар конфронси Библия хӯрок медоданд. Ин солҳои зиёд шодии бузурги ӯ буд, аммо ҳоло ӯ аз ҷиҳати ҷисмонӣ нотавон буд. То ҷое ки ба Худо дахл дорад, вай барои ашкҳояш ҳамон қадар мукофоти бой мегирад, ки дигарон барои меҳнати худ мегиранд.
Кӣ медонад, ки чанд нафар ҳастанд, ки худро ихтиёран барои хидмат дар майдонҳои миссионерӣ пешниҳод кардаанд, аммо онҳо ҳеҷ гоҳ натавонистанд аз шаҳри худ берун раванд? Худо медонад — ва ҳамаи ин орзуҳои муқаддас дар курсии доварии Масеҳ мукофотонида мешаванд.
Ин принсип дар масъалаи бахшиш низ татбиқ мешавад. Онҳое ҳастанд, ки аллакай дар кори Худованд қурбонӣ мекунанд ва танҳо мехоҳанд, ки бештар бидиҳанд. Дар рӯзи оянда, дафтари илоҳӣ нишон медиҳад, ки онҳо бештар додаанд.
Беморон, маъюбон, маҳбусон, пиронсолон аз шарафҳои ҷои аввал маҳрум нестанд, зеро «дар раҳмати худ, Худо моро на танҳо аз рӯи дастовардҳоямон, балки аз рӯи орзуҳоямон доварӣ мекунад».
