«Албатта, ғазаби инсон Туро ҳамду сано хоҳад гуфт: боқимондаи ғазабро Ту боз хоҳӣ дошт» (Забур 76:10)
Яке аз хусусиятҳои ҷолиби таърихи инсоният ин аст, ки чӣ тавр Худо ғазаби инсонро водор мекунад, ки Ӯро ҳамду сано гӯяд. Аз замони афтидан, инсон ба Худо, ба халқи Ӯ ва ба кори Ӯ мушт задааст. Ба ҷои он ки чунин ғазабро дар ҷояш доварӣ кунад, Худованд ба он имкон медиҳад, ки худро иҷро кунад, онро барои ҷалоли худ ва барои баракати халқи худ истифода барад.
Як гурӯҳ мардон бар зидди бародари худ бадӣ таҳия карданд, ӯро ба як гурӯҳи кӯчманчиён фурӯхтанд, ки ӯро ба Миср бурданд. Худо ӯро баланд бардошт, то дар қудрат дуюм ва наҷотдиҳандаи халқи худ бошад. Юсуф баъдтар ба бародарони худ хотиррасон кард: «Шумо бар зидди ман бадӣ мехостед, аммо Худо онро барои некӣ мехост» (Ҳастӣ 50:20 NASB).
Ғазаби Ҳомон бар зидди яҳудиён боиси нобудии худаш ва баланд бардоштани онҳое шуд, ки ӯ мехост нобуд кунад.
Се ҷавони ибрӣ ба кӯраи оташе партофта шуданд, ки он қадар гарм буд, ки онҳоеро, ки онҳоро партофтанд, сӯзонд. Аммо ибриён безарар ва ҳатто бе бӯи дуд аз онҳо берун омаданд. Подшоҳи бутпараст пас аз он барои ҳар касе, ки бар зидди Худои яҳудиён як калима мегуфт, маргро фармон дод.
Дониёл барои дуо гуфтан ба Худои осмон ба чоҳи шерон партофта шуд. Аммо наҷоти мӯъҷизавии ӯ боиси фармони дигари ҳокими бутпарасти ӯ шуд, ки эҳтиром ва эҳтиромро ба Худои Дониёл талаб мекард.
Ба давраи Аҳди Ҷадид омада, таъқиби калисо боиси паҳншавии босуръати Инҷил гардид. Шаҳодати Истефанус дар худ тухми табдили Шоулро дошт. Ҳабси Павлус чаҳор номаро ба вуҷуд овард, ки як қисми Китоби Муқаддас шуданд.
Баъдтар, хокистари Ҷон Ҳус ба дарё партофта шуд, ва дар ҳар ҷое ки дарё ҷорӣ мешуд, Инҷил ба зудӣ пас аз он пайравӣ кард.
Мардон Китоби Муқаддасро пора мекунанд ва ба бод мепартоянд, аммо касе як саҳифаи тасодуфиро мегирад, онро мехонад ва ба таври ҷалол наҷот меёбад. Мардон ба таълимоти бозгашти дуюми Масеҳ масхара мекунанд ва ба ин васила пешгӯиро иҷро мекунанд, ки масхаракунандагон дар рӯзҳои охир хоҳанд омад (2 Петрус 3:3,4).
Ҳамин тавр, Худо ғазаби инсонро водор мекунад, ки Ӯро ҳамду сано гӯяд — ва он чизеро, ки Ӯро ҳамду сано намегӯяд, Ӯ боз медорад.
