Фикрҳо аз Титус
«Зеро файзи Худо, ки наҷот меорад, ба ҳамаи одамон зоҳир шуд, ва моро таълим медиҳад, ки аз бехудоӣ ва шаҳватҳои дунё даст кашида, дар ин асри ҳозира ботамкин, одилона ва худотарсона зиндагӣ кунем.» —Титус 2:11-12 NKJV
Павлус пас аз муаррифии худ ҳамчун расули Исои Масеҳ, номаи худро ба Титус бо салом оғоз мекунад: «Файз, раҳмат ва осоиштагӣ аз Худои Падар ва Худованд Исои Масеҳ, Наҷотдиҳандаи мо» (1:4). Фикрҳо ва дилҳои мо фавран ба манбаи ҳамаи баракатҳое, ки ба мо мерасанд, равона мешаванд. Тавре ки медонем, шариат аз ҷониби Мусо дода шуда буд, ки бо итоат ба фармонҳои он ҳаётро ваъда медод; файз ва ростӣ аз ҷониби Исои Масеҳ омад, ки ҳеҷ чизро талаб намекард. Ин паёми Павлус бо фармони Худои Наҷотдиҳандаи мо буд, ки умеди ҳаёти ҷовидониро, ки Худо пеш аз оғози замон ваъда дода буд, маълум мекард.
Ин ҳақиқатҳои мухтасари муқаддимавӣ асоси насиҳатҳоеро ташкил медиҳанд, ки дар тӯли ин номаи кӯтоҳ пайравӣ мекунанд. Дар ояти аввали ин мақола мо мехонем, ки файзи Худо наҷот меорад. «Худо дар Масеҳ буд, ки ҷаҳонро бо Худ оштӣ медод» (2 Қӯринтиён 5:19). Ин наҷоти бузург, ки Худо пеш аз оғози ҷаҳон ваъда дода буд, вақте ки Масеҳ омад, зоҳир шуд ва ваъдаи ҳаёти ҷовидонӣ бо он ба ҳамаи онҳое, ки онро бо имон қабул мекунанд, омад. «Ҳар кӣ ба Писар имон дорад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад» (Юҳанно 3:36).
Аммо боз ҳам бештар аст. Ин файзи Худо на танҳо «ҳаёт ва бефаноиро ба воситаи Инҷил ба рӯшноӣ овард» (2 Тимотиюс 1:10), балки он ба мо меомӯзонад, ки чӣ тавр ҳаёти наверо, ки гирифтаем, зиндагӣ кунем. Мо бояд аз чизҳое даст кашем, ки замоне моро тавсиф мекарданд, вақте ки мо дар бехудоӣ ва шаҳватҳои ин ҷаҳон зиндагӣ мекардем (1 Юҳанно 2:14-15-ро баррасӣ кунед). Инҳо чизҳое мебошанд, ки мо бояд пеш аз он ки ба риояи дастурҳои ин ҳаёти нав шурӯъ кунем, аз худ дур кунем – ҳаёте, ки бояд ботамкин, одилона ва худотарсона зиндагӣ карда шавад. Мо якҷоя меомӯзем, ки зиндагӣ кардани ин гуна ҳаёти нав чӣ маъно дорад.
1. Файзи Худо ба мо зиндагии ботамкинро меомӯзонад
Маънои калимаи ботамкин «истифодаи худдорӣ, ки шаҳватҳо ва хоҳишҳоро идора мекунад, ва ба имондор имкон медиҳад, ки ба ақли Масеҳ мувофиқат кунад» (Луғати калимаҳои Аҳди Ҷадид аз ҷониби В. Е. Вайн) ишора мекунад. Мо бояд ақли солим дошта бошем. «Чунон ки дар дили худ фикр мекунад, ҳамон тавр аст» (Масалҳо 23:7). Дар Румиён 12:3 мо мебинем, ки ҳар як шахс насиҳат карда мешавад, ки «дар бораи худ аз он чизе ки бояд фикр кунад, баландтар фикр накунад, балки ботамкин фикр кунад.» Мо баъзан худро аз дигарон рӯҳонӣтар меҳисобем, аммо ин ботамкин будан нест. Дилҳои мо фиребандаанд, аммо Худо онҳоро медонад ва меҷӯяд (Ирмиё 17:9-10).
Ягона намунаи комили ботамкинии ҳақиқӣ дар ҳаёти Худованд Исо дида мешавад. Пеш аз он ки Ӯ ба хидмати оммавии худ шурӯъ кунад, Рӯҳ Ӯро ба биёбон бурд, то аз ҷониби иблис васваса карда шавад. Худованд бояд аввал бо иблис танҳо вохӯрад, пеш аз он ки бо издиҳоми зиёди одамон вохӯрад. Пас аз чил рӯз рӯза гирифтанаш, иблис назди Исо омад ва Ӯро васваса кард, ки аз сангҳо нон созад, то исбот кунад, ки Ӯ Писари Худост (Матто 4:1-4). Исо лозим набуд, ки инро исбот кунад. Баръакс, Ӯ исбот кард, ки Ӯ Инсони комил ва вобастае буд, ки танҳо бо каломи Худо зиндагӣ мекард. Масеҳ ҳеҷ гоҳ оромии худро гум накард. Ӯ ҳамеша ором ва комилан дар назорат буд. Оё ин дар бораи мо дуруст аст, ё мо вақте ки чизҳо он тавре ки мо мехоҳем, нестанд, ҳама хашмгин мешавем? Бигзор мо суханони забурнависро истифода барем: «Каломи Туро дар дили худ пинҳон кардам, то ки ба Ту гуноҳ накунам» (Забур 119:11). Худо барои мо стандарти пасттар аз он чизе ки дар Худованд Исо дида мешавад, надорад. Ӯ стандарти Худост. Ба осонӣ дидан мумкин аст, ки мо инро бо қувваи худ карда наметавонем; аз ин рӯ, дуои мо бояд ин бошад: «Бо тамоми дили худ Туро ҷустам; Оҳ, маро аз фармонҳои Ту дур накун!» (ояти 10). «Маро аз гуноҳҳои пинҳонӣ пок кун. Бандаи Худро низ аз гуноҳҳои такаббурона [қасдан, иродавӣ] нигоҳ дор» (19:12-13). Ин муоширати наздик бо Худованд ва эътимод ба Ӯ моро дар роҳи бехатарӣ нигоҳ медорад ва моро водор месозад, ки дар бораи худ ва ҳар як ҷанбаи ҳаёти худ ботамкин фикр кунем.
2. Файзи Худо ба мо зиндагии одилонаро меомӯзонад
Ин дар бораи муносибати мо бо дигарон сухан меронад. Боз ба луғати Вайн ишора карда, мо мебинем, ки калимаи «одилона» маънои «одил, бе ғараз ё тарафдорӣ»-ро дорад. Ин кардани он чизест, ки дар назди Худо ва одамон дуруст аст. Вақте ки мо ҳаёти Худованд Исоро меомӯзем, ки Ӯ дар куҷое ки мо роҳ меравем, роҳ мерафт, Ӯ ҳамеша одилона ҷавоб медод, он чизеро ки дуруст буд, мекард ва мегуфт. Биёед баъзе аз қадамҳои одилонаи Исоро дар ҳаёти оммавии Ӯ дар ин ҷо дар рӯи замин пайгирӣ кунем:
Пас аз он ки иблис васвасаро ба охир расонд, «Исо бо қудрати Рӯҳ ба Ҷалил баргашт ... Ва Ӯ дар куништҳои онҳо таълим медод, ва аз ҷониби ҳама ҷалол дода мешуд. Пас Ӯ ба Носира омад ... ва чунон ки одати Ӯ буд, дар рӯзи шанбе ба куништ даромад ва барои хондан бархост» (Луқо 4:14-16).
- Исо Навиштаҳоро барои рад кардани васвасакунанда иқтибос оварда буд, ва сипас Ӯ Каломро хонд, то ба одамон таълим диҳад ва соли мақбули Худовандро мавъиза кунад (ояти 19).
- Одамон ба Ӯ ҷалб шуданд. «Ҳама ба Ӯ шаҳодат доданд ва аз суханони файзборе, ки аз даҳони Ӯ мебаромад, ҳайрон шуданд» (ояти 22).
- Одамон аз таълимоти Ӯ ҳайрон шуданд, зеро калом бо қудрат буд. «Ҳама ҳайрон шуданд ... гуфтанд: «Ин чӣ калом аст! Зеро бо қудрат ва ҳокимият ба арвоҳи нопок фармон медиҳад, ва онҳо мебароянд» (ояти 36).
- Ҳамаи ин дар Носира рӯй дод, ки Ӯ дар он ҷо тарбия ёфта буд. Носираи мо дар куҷост? Оё он ҷое нест, ки мо беҳтар шинохта шудаем, ҷое ки мо онро хона меномем? Новобаста аз синну соли мо, ҳолатҳое пайдо мешаванд, ки аз мо аксуламалро ба вуҷуд меоранд. Ин метавонад дар мактаб бошад, ки шояд мо васваса карда шавем, ки дар имтиҳонҳои худ фиреб диҳем, ё дар он ҷое ки мо аз ҷониби ҳамсолони худ бад муносибат карда мешавем – ва оромии мо моро тарк мекунад. Шояд дар ҷаҳони тиҷорат осон бошад, ки як созишномаи шубҳаноке созем, ки аз ҷиҳати молиявӣ барои мо фоидаовар аст. Дар бораи муносибатҳои корфармо-кормандон чӣ гуфтан мумкин аст? Оё ман омодаам, ки ба хотири Масеҳ азоб кашам? Ба ман қувваи Ӯ лозим аст, то он чизеро ки дуруст аст, иҷро кунам, на ин ки ба тавре амал кунам ё аксуламал нишон диҳам, ки ба Худованд нохушоянд аст. Инҳо танҳо баъзе соҳаҳое мебошанд, ки мо метавонем адолатро нишон диҳем ва ситоиши Худовандро қабул кунем. Вақте ки мо дар бораи суханони қудрат ва адолати Ӯ мулоҳиза мекунем, дарк мекунем, ки ин ҳамон Касест, ки ҳама чизро бо каломи қудрати худ нигоҳ медорад, мо ҳайрон мешавем ва сарҳои худро дар ибодати фурӯтанона дар назди Инсони фурӯтани Носира хам мекунем. Бо садбон дар Луқо 23:47, мо метавонем фарёд занем: «Албатта, ин марди одиле буд!»
3. Файзи Худо ба мо зиндагии худотарсонаро меомӯзонад
Рӯҳи Худо, ки дар ҳар як имондор зиндагӣ мекунад, ба таври муассир амал мекунад, то хусусиятҳои ахлоқии Масеҳро дар ҳар яки мо ба вуҷуд орад. Зиндагии худотарсона ба Ӯ монанд будан аст. Он бо муносибати ба Худо нигаронидашуда, кардани он чизе ки ба Ӯ писанд аст, тавсиф мешавад. Расул Павлус дар шакли мухтасар он чизеро, ки худотарсӣ барои ӯ маъно дошт, вақте ки ӯ инро навишт, ҷамъбаст мекунад: «Зеро барои ман, зиндагӣ Масеҳ аст» (Филиппиён 1:21). Ҳамчун Шоул аз Тарсус, ӯ ин тавр ҳис намекард; дар асл, ин комилан баръакс буд. Аммо дар роҳи Димишқ нуре аз осмон ӯро ба замин афтонд ва овозе аз осмон фарёд зад: «Шоул, Шоул, чаро Маро таъқиб мекунӣ?» Сипас дар ҷавоб ба саволи ӯ: «Ту кистӣ, Худованд?», ин суханон омаданд: «Ман Исо ҳастам, ки ту таъқиб мекунӣ.» Марде, ки он вақт ҳанӯз Шоул ном дошт, ҳайрон шуда гуфт: «Худованд, чӣ мехоҳӣ, ки ман кунам?» (Аъмол 9:3-6). Ин тағиротро дар ҳаёти ин мард нишон дод. Ӯ акнун барои ҳаёти худ мақсад, барои роҳи худ намуна ва дар ҷалол як объект дошт – Исои Масеҳ. Павлус, ки замоне таъқибкунандаи ғайратманди Худованд Исо буд, пайрави ашаддии Ӯ шуд.
Суханҳо барои зиндагӣ Инҳо суханҳое мебошанд, ки бояд бо онҳо зиндагӣ кард: «Бигзор ин ақл дар шумо бошад, ки дар Масеҳ Исо низ буд» (Филиппиён 2:5). Ин ҳамон ақли фурӯтане буд, ки Ӯро аз осмон фуровард, бо итоат ҳатто то марги салиб хам шуд, то Худоро ҷалол диҳад ва дар мо хоҳиши аз Худо додашударо барои пайравӣ аз Ӯ дар роҳи мо дар ин ҷо ба вуҷуд орад. Ҳаёте, ки бо ботамкинӣ, адолат ва худотарсӣ нишон дода шудааст, Ӯро дар ин ҷаҳони бехудои ҳозира хуб муаррифӣ хоҳад кард. Чунин ҳаёт имондорро аз ин ҷаҳон ҷудо мекунад ва дар ӯ муносибати ба боло нигоҳ карданро барои «умеди муборак ва зоҳиршавии пурҷалоли Худои бузург ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ» (Титус 2:13) бедор мекунад. Ин насиҳатҳое, ки мо дар Титус баррасӣ кардем, бо он умеди муборак, ки рабудан аст, тоҷгузорӣ шудаанд ва пас аз он зоҳиршавии пурҷалоли Ӯ меояд. Барои он ки моро ҳамчун халқи махсус таъмин кунад, Ӯ худро барои мо дод. Оё аз ҳад зиёд талаб кардан аст, ки мо худро ба Ӯ бо муҳаббати самимӣ, итоати ихтиёрӣ ва хидмати шодмонӣ диҳем, дар ҳоле ки мунтазири он ҳастем, ки Ӯ моро ба хона барад? Биёед бо фарёди пирӯзӣ ҷавоб диҳем: «Ҳатто ҳамин тавр, биё, Худованд Исо!» GT
