Петрус намехост, ки бо Худованд Исои Масеҳ вохӯрад, аммо Худованд мехост, ки бо Петрус вохӯрад. Ин моҳигири Ҷалилӣ аз моҳидорӣ барои рӯзгори худ қаноатманд буд (Матто 4:18) – коре, ки ӯ аз кӯдакӣ мекард. Ӯ намедонист, ки Худо барои ӯ мақсади дигар ва бузургтаре дорад. Ҳамон тавре ки ҳақиқат ҳақиқат аст, ҳатто вақте ки мо фикр намекунем, ки ин тавр аст, Петрус бояд мефаҳмид, ки нақшаҳои Худо ҳамеша беҳтаринанд!
Ман роҳбарӣ мекунам ва шумо пайравӣ мекунед
«Биёед, аз паи Ман биёед, — гуфт Исо [ба Петрус ва Андриёс], — ва Ман шуморо моҳигирони одамон хоҳам кард» (Матто 4:19 NIV). Оятҳои 19, 20, 22 ва 25 ҳама калимаи «пайравӣ»-ро истифода мебаранд. Пайрав касест, ки ба он чизе, ки дигарон мекунанд ё мегӯянд, диққат медиҳад. Бо қабули роҳбарии устод, онҳо ҳама метавонанд ҳамсафар шаванд ва дар ҳаёт як самтро пеш гиранд. Дар он рӯз дар Кафарнаҳум, ҳаёти Петрус ба тағйир ёфтан оғоз кард. Дуредгар аз Носира моҳигири нави одамонро шакл медод, Петрусро ба яке аз мардони Худо табдил медод. Барои аз ҳаёт бештар истифода бурдан, бигзор Худо ҳамеша роҳи Худро дошта бошад: «Онҳо дарҳол тӯрҳои худро партофта, аз паи Ӯ рафтанд» (Матто 4:20).
Тағйирёфта ва сипас фиристодашуда
Диққат диҳед, ки Петрус дар номаҳои худ худро чӣ тавр муаррифӣ мекунад: «Петрус, расули Исои Масеҳ» (1 Петрус 1:1) ва «Шимъӯн Петрус, банда ва расули Исои Масеҳ» (2 Петрус 1:1). Ин Исо буд, ки «расулонро таъин карда буд» (Луқо 6:13-14) – калимае, ки маънои шахси фиристодашуда ё барои кори муайян таъиншударо дорад. Худованди мо Исо се соли хидмати худро барои табдил додани Петрус аз марди дунё ба марди Калом истифода бурд. Петрус аз нав таваллуд шуд (1 Петрус 1:3) ва ӯ дигаронро ташвиқ кард, ки аз нав таваллуд шаванд (1 Петрус 1:23). Ӯ Китоби Муқаддаси худро ҳамчун «каломи Худованд» қадр мекард (1 Петрус 1:24-2:2), ва таълимоте, ки Худованди мо Исо ба ҳаёти Петрус сармоягузорӣ карда буд, дар моҳигир самаранокии масеҳиро ба вуҷуд овард. Сипас тавассути таълимоти Петрус, Худованд инро дар бисёри дигарон такрор мекард.
Он чизе ки Худо мехоҳад, ки мо донем ва кунем, дар Каломи Ӯст. Онро бихонед, омӯзед ва ҳамеша иҷро кунед!
Барои хидмат фиристодашуда
Калимаи «банда» дар 2 Петрус 1:1 дар асл калимаи «ғулом» аст – пасттарин бандагон. Петрус аз расул буданаш фахр намекард. Баръакс, ӯ худро чӯпони оддӣ медид (1 Петрус 5:1-4), ки ба Чӯпони Сарвар, Исои Масеҳ, масъул буд. Бо таъсир расонидан ба ҳарчи бештари одамон барои Худованд Исои Масеҳ, Петрус дар осмон ганҷ ҷамъ мекард.
Мо бояд дилҳо ва чашмони худро ба абадӣ, на ба чизҳои ин ҳаёти заминӣ, нигоҳ дорем. Афзалиятҳои масеҳӣ дар ҳаёт нишон медиҳанд, ки мо дар ҳақиқат то чӣ андоза самимӣ ҳастем. Воизи бритониёӣ К.Ҳ. Сперҷон фикр мекард, ки бисёре аз имондорон ба витринаҳои мағозаҳо монанданд – аз берун ҷолиб ва дурахшон, аммо аз дарун холӣ. Сперҷон ҳис мекард, ки чунин шахсон вонамуд мекарданд, ки дар асл онҳо набуданд.1
Таҷрибаи аз ҳама таъсирбахш
Петрус навишт: «Мо аз паи афсонаҳои моҳирона сохташуда нарафтем, вақте ки ба шумо дар бораи қудрат ва омадани Худованди мо Исои Масеҳ нақл кардем, балки мо шоҳидони айнии ҷалоли Ӯ будем. Зеро Ӯ аз Худои Падар шараф ва ҷалол гирифт, вақте ки овозе аз Ҷалоли Азим ба Ӯ омад ва гуфт: «Ин Писари Ман аст, ки Ман Ӯро дӯст медорам; аз Ӯ Ман хеле қаноатмандам». Мо худамон ин овозеро шунидем, ки аз осмон омад, вақте ки мо бо Ӯ дар кӯҳи муқаддас будем» (2 Петрус 1:16-18). Калимаи «ҷалол» (юнонӣ: мегалеиотетос) маънои баландтарин шарафи илоҳиро дорад. Аз ин рӯ, чашмони Петрус аз баландтарин шарафи илоҳии Худованд Исо лаззат бурданд!
Петрус дили худро кушода, тағйири шакли Худованди моро ба ёд овард (юнонӣ: метаморфоо – аз он мо калимаи англисии «метаморфоз»-ро мегирем, ки маънои «тағйироти бузурге, ки касе ё чизеро хеле фарқ мекунад»2). Ҳамроҳи Яъқуб ва Юҳанно, Петрус ҷалоли Худоро дид, ки аз Худованди мо Исо медурахшид. Ин як нуқтаи баланд дар омӯзиши онҳо аз Худо дар бораи Худаш буд. Марде, ки онҳо аз паи ӯ мерафтанд, Исо, касе ҷуз Худо набуд! Худованд Исо дар ин ҷо тағйир наёфт, аммо Ӯ дар бораи Худаш ваҳйи махсусе дод, ки ин се шоҳидро водор сохт, ки аз паи Ӯ раванд.
Дидан бовар кардан аст
Се ҳисоботи тағйири шакл дар Аҳди Ҷадид мавҷуданд: Матто 17:1-8, Марқӯс 9:2-8 ва Луқо 9:28-36, дар ҳоле ки Юҳанно шоҳидии худро дар бораи ҷалоли Худованд дар Юҳанно 1:14 ва 1 Юҳанно 1:1-3 илова мекунад. Дидани Худованди ҷалолдор Исои Масеҳ Петрусро дигаргун сохт. Пас аз шунидани Падар, ки мегӯяд: «Ин Писари Ман аст, ки Ман Ӯро дӯст медорам. Ба Ӯ гӯш диҳед!» (Марқӯс 9:7), Петрус наметавонист аз тапиши дили Худо гурезад, ба истилоҳ. Ин ба як барабани ритмикии африқоӣ монанд буд: «Ман қаноатмандам, хеле қаноатмандам, оҳ, хеле қаноатмандам аз Писари Худ. Ман аз Писари Худ, танҳо Писари Худ, Писари маҳбуби Худ қаноатмандам. Ман қаноатмандам, хеле қаноатмандам аз Писари ягонаи Худ». Петрус мувофиқи ин тамоми умри худро зист. Ин ӯро аз бисёр баландӣ ва пастиҳои ӯ гузаронд, зеро ӯ медонист, ки Худо ӯро дӯст медорад ва Наҷотдиҳандаи ӯст – ва ӯ медонист, ки Наҷотдиҳандаи ӯ Худоро қаноатманд мекунад ва Худост.
Дарсҳои ҳаёт, ки Петрусро ба мушкилот дучор карданд
Петрус бо тамошо ва гӯш кардани Худованд Исо омӯхт. Имрӯз мо метавонем аз хондани ин шаш ривоят, ки дар Инҷилҳо ва Аъмол мавҷуданд, омӯзем:
Петрус Исоро дида, ки бар об роҳ меравад, аз киштӣ баромад ва ба сӯи Ӯ рафтан гирифт. Чашмони худро аз Худованд дур карда, Петрус ба ғарқ шудан оғоз кард. Аммо дасти қавии Худованд ӯро наҷот дод (Матто 14:22-33). Мо бояд диққати худро ба Худованди мо Исо мустаҳкам нигоҳ дорем.
Исо Петрусро ба мушкилот дучор кард, ки ӯро кӣ мешуморанд, Петрус эълон кард: «Ту Масеҳ, Писари Худои зинда ҳастӣ» (Матто 16:13-20). Худо ба Петрус ҳақиқатҳои амиқи рӯҳониро дар бораи наҷот ва Наҷотдиҳанда ошкор кард. Биёед шаҳодати худро дар бораи Худованд Исо пок нигоҳ дорем ва дар хидмати Худо муфид бошем.
Дарҳол пас аз ин нуқтаи баланд як таҷрибаи воқеан рӯҳафтодакунанда омад – Петрус Худованди худро, ки дар бораи ба салиб рафтан таълим медод, сарзаниш кард (Матто 16:21-28). Моҳигир бояд мефаҳмид, ки «қуввати заифӣ» вуҷуд дорад, ки Худо онро барои мағлуб кардани гуноҳ ва Шайтон истифода мебурд. Мубориза бо зӯр роҳи дунёст, на роҳи Калом.
Вақте ки салиб наздик шуд, Петрус ба Худованд Исо бовар накард, вақте ки Ӯ гуфт: «Ҳамаи шумо ба хотири Ман аз Ман рӯй хоҳед гардонд» (Матто 26:31-35). Ӯ ба қобилияти худ аз ҳад зиёд эътимод дошт, ки ин боиси беэҳтиромӣ ба каломи Худованд Исо шуд. Матто 26:69-75 сабт мекунад, ки чӣ тавр Петрус худро аз Дӯсти наздик ва Устоди худ бо инкор кардани Ӯ дур кард. Ҳамаи масеҳиён бояд дар ин ҷо эҳтиёткор бошанд.
Пас аз эҳё Худованд Исо бо Петрус дар бораи ин ҳодиса сӯҳбат кард. Дарс дар бораи тавба ва муҳаббат буд; ва Худованд мехост, ки бандаи Худро барқарор кунад. Петрус, ки дарҳол пас аз инкор кардани Масеҳ сахт гиря карда буд (Матто 26:75), дар бораи муҳаббаташ ба Худованд Исо ба мушкилот дучор шуд. Пайванди байни он се инкор ва ин се савол (Юҳанно 21:15-19) қасдан аст. Барои имондорон, нокомӣ ба бекоркунии худкор оварда намерасонад, зеро бо Худованди мо ҳамеша роҳи бозгашт вуҷуд дорад. Петрус ҳанӯз метавонист ба ҷалол додани Худо умед бандад (Юҳанно 21:19). Сарфи назар аз ин қадар нокомиҳои фалокатбор дар гузаштаи ман, ман Худоро шукр мегӯям, ки ман метавонам ба пеш нигоҳ кунам, худро бо миллионҳо дигарон ҳамроҳ карда, ба Худои таъсирбахш, азим, Қодири Мутлақ, Офаридгор дар осмони Ӯ ҳамду санои шоиста мегӯям (Ваҳй 4-5).
Петрус, аввалин воизе, ки дар Калисо сабт шудааст (Аъмол 2:14-41), бо қудрати Рӯҳи Муқаддас дар бораи он чизе ки Худо карда буд ва мекард, сухан гуфт. Оятҳои 22-24 калидӣ мебошанд: «> Эй мардони Исроил, ба ин гӯш диҳед: Исои Носирӣ марде буд, ки Худо Ӯро ба шумо бо мӯъҷизаҳо, аломатҳо ва нишонаҳо тасдиқ карда буд, ки Худо онҳоро дар миёни шумо ба воситаи Ӯ анҷом дод, чунон ки шумо худатон медонед. Ин мард бо мақсади муайян ва пешбинии Худо ба шумо супурда шуд; ва шумо, бо кӯмаки мардони шарир, Ӯро бо мехкӯб кардани Ӯ ба салиб ба қатл расондед. Аммо Худо Ӯро аз мурдагон эҳё кард, Ӯро аз азоби марг озод кард, зеро барои марг нигоҳ доштани Ӯ ғайриимкон буд.»
Петрус аз таҷрибаи шахсии худ бо Худованд Исо сухан гуфт – он чизе ки ӯ дида ва шунида буд. Ман мутмаинам, ки ӯ ба ин ҳодисаҳо бисёр фикр карда буд ва эҳтимол бо дигар шогирдон дар бораи онҳо муҳокимаҳои тӯлонӣ дошт. Ҳоло ӯ мехост, ки дигарон «тавба кунанд ва таъмид гиранд» (Аъмол 2:38). Ҳамон тавре ки ҳаёти худи ӯ комилан тағйир ёфта буд, ӯ мехост, ки дигарон низ табдил ёбанд.
Шояд баъзеҳо дар издиҳом мехостанд бо Исо вохӯранд, дар ҳоле ки дигарон Ӯро дида ва шунида буданд, аммо ҳанӯз ба Ӯ бовар накарда буданд. Петрус кори худро дар он медид, ки ҳарчи бештари одамонро ба имони масеҳӣ ҷалб кунад – тавассути Худованди мо Исои Масеҳ ба имони наҷотбахш таваллуд шаванд. Ин вазифаи аз ҷониби Худо додашудаи мо низ мебошад (Матто 28:16-20; Аъмол 1:7-8).
Ҳаёт барои шумо тағйир меёбад?
Дар ин шаш мисол мо метавонем таъсири амиқ ва доимии Худованд Исоро ба ҳаёти Петрус бубинем. Ин ҳаётро тағйир дод! Мо бояд мунтазам ҳаёти худро тафтиш кунем, то боварӣ ҳосил кунем, ки мо «давом медиҳем» – аз паи Худованди мо Исо наздик меравем, ба самти дуруст меравем. Мақсади Ӯ бояд ҳамеша мақсади мо бошад, ҳар лаҳзаи ҳар рӯз!
ЭЗОҲҲОИ ХОТИМАВӢ:
- К.Ҳ. Сперҷон, Ҷалол дар бадбахтӣ, Ҷ. 2 (Эдинбург: Banner of Truth) саҳ.109, мавъизаи 12 феврали 1882.
- Луғати мактабии Макмиллан (Оксфорд) 2004.″
