Лаъзор мурд
Қиссаи Лаъзор баъзе фаҳмишҳоро дар бораи он ки Исо дар рӯи замин бо фоҷиа чӣ гуна муносибат мекард, медиҳад (Юҳанно 11:1-46). Вақте ки Лаъзор бемор буд, хоҳаронаш, Марям ва Марто, ба Исо, ки як рӯз аз Байт-Ҳинӣ дур буд, паём фиристоданд (Юҳанно 10:40-42). Ҳарчанд Исо ин оиларо дӯст медошт, Ӯ ду рӯзи дигар пеш аз рафтан ба Байт-Ҳинӣ интизор шуд. Ба ҷои шитоб кардан, Ӯ дар вақти Худо рафт.
Вақте ки Исо ва шогирдонаш ба Байт-Ҳинӣ расиданд, онҳо фаҳмиданд, ки Лаъзор чор рӯз пеш дафн шуда буд, ва Марям, Марто ва дӯстонашон барои марги ӯ мотам мегирифтанд. Марто гуфт: «Худовандо, агар Ту дар ин ҷо мебудӣ, бародари ман намемурд» (Юҳанно 11:21 NIV). Ин ба монанди гуфтан аст: «Чаро Ту иҷозат додӣ, ки ин фоҷиа рӯй диҳад?» Ба ҳамин монанд, мо метавонем пурсем, ки чаро Худо ба беморӣ ё азоб иҷозат медиҳад. Оё Ӯ моро ҷазо медиҳад? Оё Ӯ онро барои таълим додани чизе ба мо истифода мебарад?
Барои ҷалоли Худо
Агар мо аз сабаби беморӣ, садама ё мушкилоти молиявӣ дард, азоб, изтироб, хашм, ашк ё ғамро эҳсос кунем, набояд Худоро айбдор кунем ва фикр кунем: «Чаро Ту маро ҷазо медиҳӣ?» Баъзан Ӯ ба ин чизҳо иҷозат медиҳад, то мо ҳаёти худро тафтиш кунем. Ноомӣро дар ёд доред? Вай шавҳар ва ду писарашро аз даст дод ва аз Худо дур шуд – вай хеле дур рафта буд. Дар ҳаёти ӯ фоҷиа ва ғам буд, то он даме ки вай баргашт ва ба ҷое рафт, ки Худо мехост вай дар он ҷо бошад (Рут 1:20-21).
Баъзан Худо ба чунин чизҳо дар ҳаёти мо иҷозат медиҳад, то мо аз таҷрибае, ки аз сар мегузаронем, баракат ёбем ва дар муносибати худ бо Ӯ наздиктар шавем. Ӯ мехоҳад, ки мо бештар ба Ӯ монанд бошем, ва агар мо ҳангоми азоб ё фоҷиа ба Ӯ ҷалол дода тавонем, пас мо хоҳем буд.
Вақте ки Исо дар бораи Лаъзор шунид, Ӯ гуфт: «Ин беморӣ ба марг нахоҳад анҷомид. Не, ин барои ҷалоли Худост, то ки Писари Худо ба воситаи он ҷалол ёбад» (Юҳанно 11:4). Ин ҳадафи аслии беморӣ буд. Пас, марг натиҷаи ниҳоии беморӣ набуд. Ба ҷои ин, Исо худро Масеҳ нишон медод, ки Лаъзорро аз мурдагон эҳё мекунад. Мардум аз ин мӯъҷизаи бузург Худоро ҷалол доданд.
Исо ҳангоми рӯ ба рӯ шудан бо Марто ва Марям ва талафоти дӯсташ Лаъзор чор чизро истифода бурд: ашк, хашм, ҳақиқат ва файз. Биёед ба ҳар яки онҳо назар андозем.
Ашкҳои Ӯ
Вақте ки Марям бо Исо вохӯрд, вай суханони хоҳарашро такрор кард: «Худовандо, агар Ту дар ин ҷо мебудӣ, бародари ман намемурд» (Юҳанно 11:32). Вақте ки Исо ӯро гирякунон ва дигаронро бо ӯ нолакунон дид, Ӯ бо хашм пур шуд ва аз азобе, ки дар натиҷаи гуноҳи мо ба ҷаҳон омада буд, сахт ғамгин шуд. Он гоҳ Исо низ ба гиря сар кард. Ҷолиб аст, ки ин посухро қайд кунем, ҳарчанд Исо ду хислатеро дошт, ки мо надорем.
Аввалан, Исо ҳама чизро медонист; Ӯ дар бораи вазъият ҳама чизро медонист. Ӯ медонист, ки чӣ шуда буд ва чаро. Ӯ медонист, ки ба зудӣ Лаъзорро аз мурдагон бармегардонад ва ин саҳнаи ғамгинро ба саҳнаи шодӣ табдил медиҳад. Аммо вақте ки мо бо фоҷиа рӯ ба рӯ мешавем, мо намедонем, ки натиҷа чӣ хоҳад буд.
Дуюм, Исо ҳама тавоно аст; Ӯ қудрат дорад, ки вазъиятро тағйир диҳад. Аммо мо аксар вақт худро нотавон ҳис мекунем, махсусан вақте ки бо воқеияти марг рӯ ба рӯ мешавем. Чаро Исо ин қадар аз эҳсосот пур мешуд, ки гиря мекард? Ҷавоб ин аст, ки Ӯ комил аст. Ӯ дили худро ба ҳеҷ кас, ҳатто барои муддати кӯтоҳ, намебандад. Ӯ аз дохил шудан ба ғами мо сарпечӣ намекунад.
Ин нишон медиҳад, ки мо набояд кӯшиш кунем, ки аз ғам канорагирӣ кунем, зеро он нишонаи ноболиғӣ, заъф ё набудани имон нест. Ғам хеле воқеӣ аст. Он дард мекунад ва бояд ифода шавад, на саркӯб. Инчунин, мо бояд онҳоеро, ки ғам мекашанд, бо мубодилаи эҳсосоти онҳо дастгирӣ кунем (Румиён 12:15). Вақте ки Исо ин корро кард, мардум гуфтанд: «Бубинед, ки Ӯ чӣ қадар ӯро дӯст медошт» (Юҳанно 11:36).
Хашми Ӯ
Посухи дигар ба азоб ё фоҷиа дар ин қисса хашм аст. Китоби Муқаддас мегӯяд, ки Исо вақте ки мардумро гирякунон дид, «дар рӯҳ сахт ғамгин шуд ва изтироб кашид» (Юҳанно 11:33). Юнонӣ барои ин ибора маънои «бо хашм ларзидан»-ро дорад. Он гоҳ гуфта шуд, ки Исо вақте ки ба қабр омад, «сахт ғамгин шуд» (Юҳанно 11:38). Юнонӣ дар ин ҷо маънои «мисли ҳайвон ғурриш кардан»-ро дорад. Ӯ хашмгин буд.
Оё Исо хашмгин буд, зеро Марто ва Марям ҳарду пурсиданд, ки чаро Ӯ ба ин иҷозат додааст? Не. Оё Ӯ хашмгин буд, зеро дӯсти беҳтаринаш дигар набуд? Не. Оё Ӯ хашмгин буд, зеро мардум мотам мегирифтанд? Не. Ҷавоб ин буд, ки Ӯ аз марг хашмгин буд! Ӯ аз қабре, ки Лаъзор дар он буд, хашмгин буд. Мо инро медонем, зеро Исо ба Марто гуфт: «Ман эҳё ва ҳаёт ҳастам» (Юҳанно 11:25). Аҷиб! Ӯ иддао кард, ки муаллифи ҳаёт аст, Худое, ки мурдагонро ба ҳаёт бармегардонад. Марто гуфт, ки вай бовар дорад, ки ин дуруст аст (Юҳанно 11:26-27). Оё шумо розӣ ҳастед?
Исо қариб буд, ки ин маросими дафнро ба эҳё табдил диҳад! Ӯ аз ин фоҷиа чизе бузургтар аз он ки пеш буд, берун меовард. Ва ин барои ҷалоли Худо хоҳад буд (Юҳанно 11:4).
Ҳақиқати Ӯ
Посухи дигар ба азоб ё фоҷиа дар ин қисса хидмати ҳақиқати Худост, ки дар эҳёи Лаъзор зоҳир мешавад. Агар шумо бовар кунед, ки Исо ҳақиқат аст (Юҳанно 14:6) ва роҳҳои Ӯ аз муҳаббат бармеоянд, новобаста аз вазъият, пас шумо метавонед бо ҳар чизе дар ҳаёт рӯ ба рӯ шавед. Як ҳақиқат ин аст, ки Исо азоб кашид; на барои он ки мо азоб кашем, балки барои он ки вақте мо азоб мекашем, бештар ба Ӯ монанд мешавем. Мо наметавонем он чиро, ки ҳаёт меорад, назорат кунем, аммо мо метавонем аксуламали худро ба он чиро, ки ҳаёт меорад, назорат кунем.
Идеяи он ки Худо иҷозат дод, ки 11 сентябри соли 2001 рӯй диҳад, то Ӯ Амрикоро ҷазо диҳад, маъно надорад. Румиён 1:18-32 ба мо мегӯяд, ки чӣ тавр инсон дар гуноҳ дар тӯли асрҳо ва имрӯз зиндагӣ кардааст. Ҳеҷ чиз тағйир наёфтааст. Аммо ин на танҳо дар Амрико аст. Ин аст, ки чӣ тавр инсон имрӯз дар саросари ҷаҳон зиндагӣ мекунад. Ғазаби Худо дар вақти Ӯ ба ҳама одамон дода хоҳад шуд – аммо ҳанӯз не! Вақте ки Исо мегӯяд: «Ман роҳ, ҳақиқат ва ҳаёт ҳастам», мо бояд ба Ӯ эътимод кунем.
Худо ба Марто тасаллӣ намедиҳад, балки эҳё. Вақте ки чизе хато мешавад, бисёре аз мо ба Худо муроҷиат мекунем, то тасаллӣ ёбем. Ин хуб аст. Аммо Исо намегӯяд: «Ба ман эътимод кунед ва ман дард, ғам, хашм ва ноумедиро аз шумо мегирам.» Ба ҷои ин, Ӯ мегӯяд: «Ман дар ин ҷо ҳастам, то ба шумо эҳё ва ҳаёт диҳам.» Як рӯз Ӯ бармегардад, то моро бо худ абадӣ барад. Ӯ инчунин осмони нав ва замини навро ваъда додааст. Он вақт ҳама ашкҳо, азобҳо ва марг аз байн хоҳанд рафт, ва дигар гуноҳ ва беморӣ нахоҳад буд. Касе як бор онро ҳамчун бедор шудан аз хоби бад тасвир кард ва дарк кард, ки он чизе ки дар ҳаёти шумо рӯй дода буд, танҳо ҳамин буд – хоби бад!
Агар шумо ба азоб ва фоҷиае, ки ба ҳаёти шумо меояд, ба таври Худо посух дода натавонед, он шуморо ба поён ва аз Худо дур хоҳад кашид. Аммо агар шумо онро ба Ӯ диҳед, гуфта: «Худовандо, ба ман нишон деҳ, ки Ту мехоҳӣ ман аз ин чӣ омӯзам. Ба ман нишон деҳ, ки чӣ тавр ман метавонам масеҳии беҳтар бошам, чӣ тавр ман метавонам бештар ба Ту монанд бошам.» Он гоҳ ҳаёти шумо хеле беҳтар хоҳад буд.
Дар охири ҳодисаи Лаъзор, Исо ба Марто гуфт: «Оё ман ба ту нагуфтам, ки агар имон оварӣ, ҷалоли Худоро хоҳӣ дид?» Пас, онҳо сангро бардоштанд ... Исо бо овози баланд фарёд зад: «Лаъзор, берун о!» Марди мурда берун омад ... Исо ба онҳо гуфт: «Либосҳои қабрро аз ӯ бигиред ва бигзоред, ки ӯ равад.» Аз ин рӯ, бисёре аз яҳудиён, ки барои дидани Марям омада буданд ва он чиро, ки Исо кард, дида буданд, ба Ӯ имон оварданд» (Юҳанно 11:40-45). Юҳанно 11:4 иҷро шуд. Бемории Лаъзор ба марг анҷом наёфт; он барои ҷалоли Худо буд.
Файзи Ӯ
Мо Худое дорем, ки ба хотима додани азоб ва марг ин қадар содиқ аст, ки Ӯ розӣ шуд, ки ба ин ҷаҳон ояд ва худаш азоб кашад ва бимирад. Худои Падар Писари Худро дар Ҷолҷота дод. Исо аз дасти одамоне, ки Ӯро бесабаб нафрат доштанд, сахт азоб кашид. Худо медонад, ки азоб чӣ гуна аст. Агар шумо фикр кунед, ки Худо ба дард ва азоби шумо парво надорад, пас дубора фикр кунед. Ӯро барои он чи дар ҳаёти шумо рӯй медиҳад, айбдор накунед. Ӯ розӣ шуд, ки барои шумо азоб кашад ва бимирад, зеро Ӯ ба шумо ғамхорӣ мекунад ва шуморо дӯст медорад.
Чаро Худо ба фоҷиаҳо дар ҳаёти мо иҷозат медиҳад? Зеро Ӯ мехоҳад моро эҳё кунад, ба мо ҳаёти нав диҳад, ки дар он мо одамони беҳтар хоҳем буд, ва Худо ба воситаи мо ҷалол хоҳад ёфт, ва мо бештар ба Ӯ монанд хоҳем шуд.
Ин файзи Худост, ки ба мо қувват додааст, то бо эътимод ба оянда рӯ ба рӯ шавем, новобаста аз он ки чӣ азоб, дард ё ғам ба сари мо меояд. Файзи Худо бар тамоми ҳаёти мост, то ба мо кӯмак кунад ва моро итминон диҳад, ки мо умед дорем. Новобаста аз он ки дар ин замин ба сари мо чӣ меояд, умеди ҳаёти абадӣ бо Ӯ вуҷуд дорад, умеде, ки моро ба ояндаи абадӣ бо Ӯ итминон медиҳад.
Посухи мо
Исо азоб кашид, на барои он ки мо азоб кашем, балки барои он ки вақте мо азоб мекашем, он моро бештар ба Ӯ монанд мекунад. Мо наметавонем он чиро, ки ҳаёт меорад, назорат кунем, аммо мо метавонем аксуламали худро ба он чиро, ки ҳаёт меорад, назорат кунем. Фоҷиаҳо на ҳамеша ҷазои Худо барои гуноҳ мебошанд – барои беимон ин баъдтар меояд. Дар айни замон Худо ба одамон иҷозат медиҳад, ки хоҳишҳои бади худро пайравӣ кунанд (Румиён 1:24-28). Исо дар бораи марди кӯр гуфт: «На ин мард ва на падару модараш гуноҳ кардаанд, балки ин рӯй дод, то ки кори Худо дар ҳаёти ӯ зоҳир шавад» (Юҳанно 9:3). Павлус дар азоб шодӣ мекард, зеро ӯ медонист, ки «азоб истодагарӣ ба вуҷуд меорад» (Румиён 5:3).
Пас, мо метавонем аз фоҷиа бархезем, ба Худо ҷалол диҳем ва бештар ба Ӯ монанд шавем. Мо аз сабаби он чи аз сар гузаронидаем, шоҳидони беҳтар хоҳем буд. Мо бояд ба Масеҳ ва муҳаббати Ӯ комилан эътимод кунем, ки дар ҳар ҳолати ҳаёт, хоҳ хуб бошад ё бад, мо имкониятеро барои баракати Худо мебинем (Румиён 8:28).
Аз қиссаи Лаъзор мо ашкҳои Исоро, ки бо Марям мубодила кард, ҳақиқатеро, ки ба Марто дод, хашмеро, ки дар қабр нишон дод ва файзеро, ки тамоми ҳодисаро фаро мегирад, мебинем. Вақте ки мо бо ғам ва фоҷиа рӯ ба рӯ мешавем, ба ин чор чиз ниёз дорем, то ба мо дар азоб ва ғами мо кӯмак кунанд.
